De herder ben ik voornamelijk fan van door de mogelijkheden qua trainen maar zoals wij weten zijn de herders, collies en ook de tollers nogal gehecht aan beweging. Nu kunnen wij dat meer dan voldoende bieden, ook met 3 kinderen in huis echter is het wellicht te weinig voor deze rassen.
Waar ik voornamelijk nu tegen aanloop zijn juist de rasbeschrijvingen. Zo zegt de ene dat een Beagle intelligent is en echt een gezinshond is, terwijl het volgens mij strontenigenwijze beesten zijn. (althans zo ken ik ze, maar wellicht stuk opvoeding) Jack Russels zijn niet om te hebben want, druk druk druk, zelf ben ik ze gewend en mijn ouders hebben nu een Jack van 2 jaar en zijn beide 60+, schat van een beest. Zelfs nu mijn moeder een knie operatie heeft gehad en slecht vooruit kan valt het energie level in mijn ogen heel erg mee.
Welke ik vergeten was te noemen was de Entlebucher Sennehond, echter deze wordt ook omschreven als eigenwijs.
Wij staan nog steeds open voor alle rassen, maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik nooit met een chihuahua, of dwergpinchers de straat op zal gaan. (vind ze gewoon echt heel lelijk)
"
Mijn broer heeft een Mechelse Herder gehad. In huis rustig, maar hij stond wel altijd op alert. Het was een hond die veel energie had, mijn broer ging dan een blok van 15 kilometer fietsen oid. Wat Dagmar zegt is wel waar, hoe meer je fietst, hoe meer conditie de hond krijgt. Terwijl juist mentale uitdaging ook heel belangrijk is bij herders. Maar je moet er van uit gaan dat er altijd een baseline is, een bepaald niveau dat de hond per definitie nodig heeft. En daar moet je wel consequent de tijd en zin in hebben.
Wat je zegt over de Beagle spreekt elkaar niet tegen hoor. Ze zijn erg intelligent en koppig. Maar het zijn ook echt wel leuke gezinshonden. Een gezinshond is niet per definitie intelligent EN meegaand ;).
De Entlebucher is inderdaad ook erg koppig. Ik heb zelf een Appenzeller Sennen kruising, dus niet direct ervaring met de Entlebucher. Maar de sennenhonden kun je eigenlijk opdelen in twee verschillende groepen. De Grote Zwitserse Sennenhond, de Appenzeller Sennen en de Entlebucher Sennen zijn de felle honden. Deze hebben echt een goede opvoeding nodig, heel zelfstandig, nemen snel het heft in eigen handen (ook qua rangorde) en zijn absoluut geen allemansvrienden. Vooral de Appenzeller staat daarom bekend. En dan heb je ook nog de Berner Sennen. Vroeger een zelfstandige, maar vriendelijk erfhond die best eens een uitdaging kon zijn voor de baas. Tegenwoordig zijn het vooral de goedzakjes. Vriendelijk, sociaal, enthousiast, lomp en ze doen nog geen vlieg kwaad. Dus als je het uiterlijk van de Sennenhonden mooi vind, dan zou ik gaan voor de Berner.
Hihi, ik ben blij dat je er achter bent gekomen dat het uitzoeken van het ras inderdaad moeilijker is dan überhaupt besluiten of er een hond bij komt ;).
Reageren
