Hier kwam de eerste Spanjaard begin 2013. Ik woonde toen net op mezelf, samen met mijn hoogbejaarde herder mix (uit een Nederlands asiel). Ik wilde graag een tweede hond, maar geen pup, ik wilde graag een "tweedehandsje". Allereerst ging ik de Nederlandse asielen af, waar eigenlijk maar weinig zat wat me aansprak. Of onstabiele herders, of Pitbull-achtigen, of hoogbejaarde gezelschapshondjes. Alle drie niet echt mijn ding. Tot ik een 6 jarige Teckel voorbij zag komen, die me wel leuk leek. Ik mailde het asiel maar omdat ik erg enthousiast was, besloot ik er ook meteen achteraan te bellen. Ik kreeg te horen dat ze helemaal platgebeld werden voor het hondje, en dat ik maar een motivatiemailtje moest sturen. Dat deed ik, maar daar kreeg ik binnen vijf minuten antwoord op. Het hondje werd die dag al opgehaald door zijn nieuwe eigenaar. Hij heeft niet eens hoeven overnachten in het asiel.
Dus ging ik maar kijken naar particuliere herplaatsers. Wederom kwam ik bij een leuk Teckeltje terecht, een jonger teefje dit keer. Maar, de huidige eigenaar wilde er wel 1300 euro voor hebben, dat hadden zij ook voor haar betaald en die investering wilden ze graag terug zien.
Na een aantal van zulke teleurstellingen, ben ik uiteindelijk uitgekomen bij Greyhounds Rescue Holland. Ik was altijd al gek op windhonden, vond ze prachtig, dus besloot ik eens te kijken. Vanaf toen ging het allemaal heel snel. Ik selecteerde drie honden die me wel leuk leken, maar bij de eerste bleef ik al plakken, en die adopteerde ik. En daar was Cosmic.
Ik ga niet liegen, ik heb een zwaar eerste half jaar gehad met Cosmic. Ze was veeeeeeel gevoeliger dan mijn herdermix, en ik kon daar moeilijk mee om gaan. Ik wilde streng genoeg zijn om haar duidelijkheid te geven, maar niet zo streng dat ik haar bang maakte. Die gulden middenweg vinden leek onmogelijk. Ondanks dat Cosmic volgens haar omschrijving zindelijk was, los kon lopen, en goed alleen thuis kon zijn, bleek dit geen van allen waar. Echter waren dit specifieke redenen waarom ik juist haar gekozen had. Ik wilde een makkelijk hondje, en de stichting liet Cosmic over komen alsof ze dat was. Achteraf gezien weet ik dat ik veel te hoge verwachtingen had voor een Spaanse Podenco. Ik vind het erg jammer dat de stichting hier niet eerlijker in is geweest, want dan hadden hier nooit Podenco's gewoond.
Maar goed. Negen maanden nadat ik Cosmic adopteerde overleed mijn herdermix. Een aantal maanden verder twijfelde ik of ik weer een tweede hond wilde, en zo ja, waar ik die hond vandaan ging halen. Dit keer waren alle opties open, ik keek naar pups (Noorse Lundehundjes), herplaatsers (Dwergpoedeltje van een kennis), en in het asiel, en toen kwam ik Wispa tegen op Facebook. 
Ze had dringend opvang nodig, en ik had eigenlijk geen haast m.b.t. de permanente aanschaf van een tweede hond, dus besloot ik Wispa in huis te nemen. Zij zou een duwtje de goede richting in krijgen, en ik zou weer kunnen wennen aan een tweede hond, en kunnen bekijken of dit écht was wat ik wilde (want ik had aan Cosmic al mijn handen vol). Helaas bleek Wispa al snel na aankomst blind te zijn, en de stichting was, naar mijn mening, niet voldoende bereid haar medische zorg te bieden en nauwkeurig te zoeken naar een gezin dat met haar handicap om zou kunnen gaan (bijv. zonder kinderen, een hondenmaatje, etc.). Doodsbang dat ze verkeerd terecht zou komen, besloot ik dat ze bij mij zou blijven. Achteraf gezien vaak spijt van gehad, niet om Wispa, want ze is geweldig. Maar om onze klik, of eigenlijk, het gebrek daaraan. Wispa voelt tot vandaag de dag als een "pleegkind", en niet als een "eigen kind", waarschijnlijk omdat ik haar gehouden heb uit praktische overwegingen, en niet omdat ik "verliefd" op haar was. Ik heb zelf nog geprobeerd haar te herplaatsen, maar ondanks dat veel mensen haar enorm leuk vinden, graag volgen, en kritiek hadden op de manier waarop ze hier leeft en ik met haar om ga, stonden de beste stuurlui aan wal, en was niemand bereid haar een huisje te bieden. Inmiddels gaat het overigens stukken beter met haar dan op bovenstaande foto's ;) Misschien doe ik tóch iets goed?
En ten slotte kleine Luuk. Die is gevonden door dezelfde persoon die Cosmic gevonden heeft. Ze benaderde, of Luuk eventjes bij mij bij mocht komen. Hij zou naar Nederland vliegen, er was al een adoptant. Ik heb hier eigenlijk nagenoeg niet over nagedacht. Waarom niet. Het was maar voor een paar dagen. Dat kon wel. Ik had geen idee hoe Luuk zou zijn, had nauwelijks foto's gezien, weinig gevraagd, want.. nou ja, wat maakt het eigenlijk uit voor die paar dagen. Maar de mensen die hem gereserveerd hadden zeiden af, en geen goed huisje bleef uit. En Luuk.. veroverde mijn hart. Oh wat was ik verliefd op die kleine vent. Nog steeds, overigens. Ondanks dat ik absoluut geen drie honden wilde (want dat is voor één mens met een uitkering gewoon geen doen), wilde ik hem ook absoluut niet meer kwijt. Uiteindelijk won mijn hart het van mijn verstand, en Luuk bleef.
Om een vrij lang verhaal kort te maken.. in eerste instantie kwam de eerste buitenlander hier, omdat er voor mij geen geschikte hond beschikbaar was in Nederland, én omdat ik graag een hond wilde helpen. Een hond waar motivatiemails voor geschreven moeten worden of waar 1300 euro voor neergelegd moet worden, heeft mijn hulp niet nodig. Deze drie hadden dat wel..


3 doggies
Misschien doe ik tóch iets goed?En ten slotte kleine Luuk. Die is gevonden door dezelfde persoon die Cosmic gevonden heeft. Ze benaderde, of Luuk eventjes bij mij bij mocht komen. Hij zou naar Nederland vliegen, er was al een adoptant. Ik heb hier eigenlijk nagenoeg niet over nagedacht. Waarom niet. Het was maar voor een paar dagen. Dat kon wel. Ik had geen idee hoe Luuk zou zijn, had nauwelijks foto's gezien, weinig gevraagd, want.. nou ja, wat maakt het eigenlijk uit voor die paar dagen. Maar de mensen die hem gereserveerd hadden zeiden af, en geen goed huisje bleef uit. En Luuk.. veroverde mijn hart. Oh wat was ik verliefd op die kleine vent. Nog steeds, overigens. Ondanks dat ik absoluut geen drie honden wilde (want dat is voor één mens met een uitkering gewoon geen doen), wilde ik hem ook absoluut niet meer kwijt. Uiteindelijk won mijn hart het van mijn verstand, en Luuk bleef.Om een vrij lang verhaal kort te maken.. in eerste instantie kwam de eerste buitenlander hier, omdat er voor mij geen geschikte hond beschikbaar was in Nederland, én omdat ik graag een hond wilde helpen. Een hond waar motivatiemails voor geschreven moeten worden of waar 1300 euro voor neergelegd moet worden, heeft mijn hulp niet nodig. Deze drie hadden dat wel.. "

































