" De stichting waar ik voor gekozen heb werkt anders, ze werken samen met asiels in binnen_ en buitenland, en speciale opvang. De meesten zijn vrijwilligers.
Er is geen direkteur of een schoonmaker oid. En als ik hun boekhouding bekijk is die veel gedetailleerder. Deze mensen kunnen daar ook niet van leven maar hebben werk of ander inkomen. Het zijn vrijwilligers, en het geld van de adopties wordt ingezet voor alle kosten die gemaakt worden. Ik heb indertijd voor Lola dacht ik 120,00 euro betaald. En voor Jenna maar 45 euro. Te bedenken wat er voor dat geld gedaan is: een onderzoek van de dierenarts, sterillisatie, verplichte entingen, de reis (per transportbus), een paspoort, een chip, mogen we niet mopperen. "
Ik heb zelf een hond uit Spanje laten overkomen, hij is gered door een stel Spaanse meiden de dag voordat hij zou worden ingeslapen in een dodingsstation nadat ik zei dat ik hem wilde adopteren. Ik weet dus dat de werkelijke kosten veel hoger zijn.
De kosten van het zelf: Vrijkopen, paspoort, chip, vaccinaties, bloedtesten, ontwormen, vlooiendruppels, opvang daar tot hij kon reizen, castratie, bezoek dierenarts voor vertrek en de kosten voor transport. Alles bij elkaar zat ik rond de €500.
Ik heb alle bonnetjes van ze gekregen, ze verdienen er dus niets aan. Alles wat ze doen voor honden en katten die ze zelf opvangen, draait op donaties, en er moet vaak geld uit eigen zak bij als er een hond is die ziek is. Ze proberen zoveel mogelijk op jaarmarkten e.d, te staan met een kraam om voorlichting te geven en mensen te bewegen om te adopteren, en doen dat ook op scholen. Ook zorgen ze voor een kattenkolonie in de stad en proberen zoveel mogelijk daarvan te steriliseren en castreren bij een bevriende dierenarts die dat tegen een laag tarief wil doen en er tijd voor vrijmaakt. Subsidie is er niet.
in Spanje werkt het zo: De gemeente betaalt subsidie aan de uitbater van een plaatselijk asiel om loslopende honden 'op te vangen'. Dat betekent dat ze geld krijgen om honden gedurende de wettelijke termijn (soms een week soms een maand, verschilt per gemeente) in leven te houden. Als niemand zich meldt voor een hond worden ze meestal meteen na die termijn afgemaakt, want anders gaat het geld kosten. Medische zorg wordt niet gegeven.
Om de paar jaar wordt het contract tussen gemeente en een partij die het asiel/dodingsstation uitbaat, vernieuwd. Iedereen mag een voorstel indienen. De gemeente kan kiezen tussen het goedkoopste voorstel (vaak van een grote commerciële partij, zoals een 'afvalverwerker' die eigendom is van Florentino Perez, de baas van Real Madrid), of bewust kiezen voor een plaatselijke stichting die geen honden wil doden, voorlichting wil geven en inzet op adoptie en castratie. Zo'n contract krijg je dus alleen als je het goedkoop kunt aanbieden, en een diervriendelijke stichting zal dus donaties moeten binnenkrijgen om uit de kosten te komen. Er zijn wel steeds wat meer gemeentes die voor dit laatste kiezen omdat men begint in te zien dat het anders moet en kan.
EDIT: TS vroeg waarom. De hond die ik liet komen, sprak me meteen aan op de foto's die ik zag, ik wist meteen wat erin zat qua karakter en kunnen. Ik ben hiervoor wel op zoek geweest naar een hond in Nederlandse asiels (ik kijk nog steeds vaak wat er zit), maar de honden die daar zaten waren niet mijn type, hadden een (gedrags)probleem, of waren te groot. En als ik ze wel leuk vond, waren ze al besproken of net geadopteerd. Ik heb toen een hond via een stichting geadopteerd, een leuke, lieve sociale hond waarvan het enige probleem was dat zijn baasje in Spanje was doodgegaan. Later dus zelf een hond over laten komen.
3 doggies
normaal betaal je meer.
