Hoi,
Twee weken geleden hebben we een Bedlington van 7 maanden (reu) in huis genomen. Hij heet Bo en het is onze eerste hond. Zelf ben ik opgegroeid met honden. Mijn vrouw en kinderen echter niet. We zijn al sinds april 2011 op zoek naar een Bedlington terrier, stonden al ingeschreven bij fokkers toen er een oproep via de Bedlington Terrier Club bij ons binnenkwam.
Bo komt uit een Nederlands gezin dat in Spanje woonde en door omstandigheden plotseling terug moest naar Nederland. Het gezin had geen tijd meer voor Bo en moest hem soms opsluiten in de badkamer om naar het werk te gaan. Ze vonden dat vreselijk en hebben daarom een oproep geplaatst.
Bo is een open hond, vriendelijk en heel sociaal met andere honden. De nachten gaan prima, dan ligt hij lekker in zijn bench. De bench is voor hem zijn rustplaats en daar trekt hij zich ook echt even terug als ie rust wil.
Overdag kunnen we gerust boven zijn zonder dat ie beneden aan de deur krabt of gaat blaffen. Hij leert ook vlot. Zit en poot lukt al. Speeltje loslaten gaat al beter. Hij weet dat ie niet op de bank mag. Plaats weet ie ook en voert dat commando (met soms wat tegenzin) uit.
De eerste week van Bo bij ons thuis waren we continu thuis (herfstvakantie). Zodoende hebben we een goed contact met hem kunnen opbouwen (nog lang niet 100% natuurlijk, maar hij voelde zich wel meteen heel welkom en op zijn gemak). De tweede week moesten we weer aan het werk en de jongens (10 en 12) moesten weer naar school. Voor onze werkuren hebben we een oppas (schoonmoeder). Dat gaat prima, maar we willen daar niet op blijven leunen.
Bo moet dus ook leren om een paar uurtjes alleen thuis te zijn, in zijn bench. De bench ziet er als volgt uit:
Een kunststof bench met dak en brede opening aan de lange kant met daarin een ruim hondenkussen. De bench heeft geen deurtjes (heb ik eruit gehaald). Om de bench heen zit een puppyren van 80 x 160 met een tralie-plafond. Het is dus een soort van bench in bench idee.
Vrijdag moesten we allemaal weg van huis en hadden we geen oppas. Voor het eerst dus maar in de bench, deurtje dicht en vertrekken. Bo stond in zijn kooi en keek ons aan met een blik van, wat gaan jullie doen? Toen we uit beeld waren duurde het een minuut of vijf en toen begon ie te blaffen en te huilen. "Waar zijn jullie?!".
Afijn, dit was niet handig van ons. Ik heb net het artikel over verlatingsangst gelezen (http://www.hondenpage.com/honden-encyclopedie/wid_490-Artikel-Verlatingsangst.php) en weet nu hoe we het moeten aanpakken. Zal nog lastig worden omdat ik 30 uur werk en mijn vrouw 24 uur. Gelukkig heb ik nog aardig wat verlofuren staan en onze oudste zoon kan in zijn schoolpauze naar Bo om hem uit te laten. De verlofuren zal ik inzetten om het alleen zijn op te bouwen.
Wish me luck!



3 doggies


. Welk mogelijk risico zie ik over het hoofd Monique?



Ik kon nog niet mijn rug naar hem toedraaien en hij was al in paniek. De eerste 2 dagen ging hij zelfs mee naar de wc of naar de douche...













