Schuldgevoel inslapen

Hoi Yvonne,

Dank voor je krabbel.Ik kon je niet terug schrijven,omdat je gast bent en ik niet meer wist onder welk topic jij stond,maar ik heb je gevonden nu.Ik kan/wil zelf geen honden meer erbij(heb er al 7).Daarbij woon ik in Frankrijk en zullen mensen hun hond bij mij moeten brengen...maar als je hem wil herplaatsen,wat je natuurlijk aan het hart gaat(ik voel met je mee),zet dan even een oproep bij de Snuffelhoek(onderaan).Dan leest iedereen mee!

Wens je sterkte!

groetjes van Ingrid en haar roedel

Hoi Yvon

Ik zou een oproep plaatsen in de "snuffelhoek".

Ik wilde absoluut niet jou aanvallen hoor,maar had direkt t gevoel het voor je hondje op te moeten nemen.

Voor alle partijen(zeker voor de baby) lijkt het me beter als Spike herplaatst kan worden.
Als strax de baby kan kruipen en Spikes gedrag verandert niet,dan is het leed inderdaad niet te overzien.
Ik begrijp heel goed hoe je je voelt hoor,heb zelf ooit een Berner gehad die agressief werd naar de kids(en naar ons) Helaas bleek hij ernstig ziek te zijn en veel pijn te hebben,zodat wij hem moesten laten inslapen.
Kortom,de veiligheid van je kindje gaat boven alles,maar inslapen heeft Spike niet verdient.

Ik hoop dan ook dat jullie Spike kunnen herplaatsen,zodat hij nog een een poos kan genieten (in wellicht een gezin zonder kids,of met grote kids)
Ik wens je veel sterkte met je besluit.(ik weet hoe moeilijk t is).

Liefs Wilma

Goed van je Yvon dat je spike wilt herplaatsen.
Je moet het de mensen niet kwalijk nemen dat ze het voor spike wilden opnemen.
Je schreef dat je een dilemma had en dat je spike misschien wel moest laten inslapen en hebt zelf niet over herplaatsen gepraat.
Succes met het herplaatsen. Vertel maar alles wat je weet over Spike eerlijk en dan kan een nieuwe baas meteen goed beginnen. Ik hoop dat hij snel een nieuw mandje heeft gevonden.

Ik denk ook helen dat de manier waarop die dieren dokter jou behandeld heeft ongelovelijkkkkkkkkkk schofterig isssss wat een klootzakkkkk!!
Rapporteer hem en doe wat nodig is om dit publiek te maken ,,,
Omdat je zo n ervaring hebt met die schoft en je schuldig voelt? kom je nauwelijks aan verwerken toe en word je steeds depressiever en booser en geloof me boven de 14 is erg hoog ,,,,
Neem alle wijze woorden en liefdevolle berichten van hondeneigenaren hier ter harte want je staat niet alleen ,Je hebt het beste gedaan voor je hondje,,,,doe nu het beste voor jezelf en je zoon ,,begin met het accepteren dat je het beste gedaan hebt en laat je tranen gaan ,maak een hoekje steek een kaarsje aan en denk aan de mooie tijden met je hondje ,,,,
veel liefs van mij en blacki ,,,
x ;p

Hoi Rachel,
nou meis ik wens je vooral sterkte om dit verdriet te verwerken
ik heb in 2007 ook mijn Teckel Koukla in moeten laten slapen en ben er letterlijk
doodziek van geworden en nog kan ik niet met droge ogen naar haar Foto kijken
ik heb naar lang aarzelen (een jaar) mijn Saartje uit het Asiel in huis gehaald en zij geeft mij alle liefde die je maar kan bedenken maar koukla heeft een speciale plek in mijn hart wat nooit weg zal ebben
groetjes en nogmaals sterkte

Hoi lieverd,

Heel veel sterkte met jullie grote verlies, ik voel met jullie mee!

Hele dikke knuffel x

hoi,je hebt het heel goed gedaan ook al was het een moeilijke beslissing die je hebt genomen.
misschien had hij wel wat in zijn koppie.

koppie op en je hebt het goed gedaan.

groetjes petra

Hallo allemaal,
Ik ben nieuw hier en hier terecht gekomen omdat ik op zoek was naar "schuldgevoelens na in laten slapen huisdier"

Vandaag 2 weken geleden heb ik mijn lieve hond van bijna 10 in laten slapen en ik voel me schuldig. Al zegt de hele wereld me dat ik er juist goed aan heb gedaan en haar het echte lijden heb bespaard, helpt het me niet. 5 jaar geleden overkwam het me ook met mijn andere hond en ook toen kampte ik met schuldgevoel en dat is heel erg lang gebleven, tot op de dag van vandaag heb ik vragen gehouden.

Ik wéét dat de keus (vorige keer en ook nu) niet verkeerd was, maar gevoelsmatig......

Ze was al maanden aan het kwakkelen maar alles nog binnen de grenzen van het hondwaardige. In januari heeft ze een zware ooroperatie gehad en was na die tijd volledig doof. Daarvoor al bijna doof. Met 1 oog blind, haar andere oog ging hard achteruit en ze liep steeds vaker tegen dingen aan. Haar geopereerde oor knapte op en toen begon haar andere oor te ontsteken (bloeden,pus, etc). ze had door een allergie die ze al jaren had veel poliepen in haar oren en ook steeds ernstiger huidklachten. Ondanks deze steeds erger wordend ongemakken, was ze nog vrolijk en at nog, maar over de hele linie werd ze steeds stiller, trok zich steeds vaker terug in de mand en werd steeds afhankelijker. Mensen zeiden me ook af en toe dat ik er rekening mee moest houden dat ze misschien niet zo lang meer bij me zou zijn.

De laatste oorontsteking was voor mij de druppel en heb ik de knoop doorgehakt om haar verder meer pijn en ellende te besparen,maar nu denk ik: had ik niet nog iets moeten proberen. Maar wat dan? Nog een zware operatie en ten koste van haar levensvreugde? Die 1e operatie was al heel zwaar voor haar, ze is na die tijd ook erg oud geworden binnen een paar weken.

Dus nee, ik hield teveel van haar om haar ten koste van alles bij mij te houden, maar ik heb wel de beslissing over leven en dood moeten nemen en dat voelt (opnieuw) afschuwelijk.....

Want ik zie haar nog op de dag dat ze insliep voor me en haar laatste blik was voor mij,voor ze rustig insliep en het doet pijn....

Mijn verhaal is over een poes, maar het gaat om het gevoel. Mijn poes was ziek, hij had een nierziekte. Hij werd steeds dunner en ellendiger en moest elke dag overgeven. Ondanks medicijnen en speciaal voedsel, zag ik geen verbetering. Ik wilde hem laten inslapen. Maar mijn DA zei dat het nog wel even kon, dat hij "alleen een beetje misselijk was". Ik heb me laten overtuigen en de poes weer mee naar huis genomen. Vanaf dat moment ging het alsmaar slechter met hem en toen ik hem uiteindelijk wel heb laten inslapen was hij er zo erg aan toe dat de narcose alleen genoeg was. Ik voel me daar al jaren schuldig over, dat ik niet meteen tegen die DA heb gezegd, maak er een einde aan. Dat ik hem nog een paar weken heb laten lijden. Het is al 7 jaar geleden en nog is er dat schuldgevoel.

Misschien als ik wel meteen zou hebben laten inslapen, dat ik me dan net zo schuldig had gevoeld? Maar wat maakt het uit, je kunt die beslissing niet meer terugdraaien. Je moet er maar gewoon mee leven en je de voornemen, het met je volgende huisdier beter te doen...

ja ik zou me ook schuldig voelen en dat ben je ook het is al erg als je een zieke hond moet inlaten slapen jij laat je gezonde hondje inslapen ,was er geen liefde voor je dier meer

hallo lieve dierenvrienden
vaandaag heb ik ook mijn lieve kleine maltezer laten inslapen heb ook zo`n verschrikkelijk schuldgevoel !
mijn lieve vriend was 15 jaar oud ook hij ging vaker door zijn achterpootjes ook stinken uit zijn mond eng mager hij was blind en doof toen ik bij de arts was vanmorgen zei de arts dat hij dement was ook nog ik weet niet of ik er goed aangedaan heb ik mis hem voel me misselijk vanmorgen had hij weer zo`n aanval dat hij door zijn potje zakte en rond liep of hij zat was maar hij at wel goed en we zijn vanmorgen nog even voordat we naar de arts waren gaan wandelen en toen liep hij goed hij dribbelde wel en altijd maar jammeren plaste om de 5 min de hele dag door en ook in zijn mand ook ik weet niet of dat ik er goed aan heb gedaan maar t inslapen van mijn vriendje was een vreselijke ervaring ! eerst de slaapspuit en toen na 15 min de laatste spuit gilde de hond t uit is dat normaal ik hoor t steeds weer dat gillen
van t manneke liefs voor allen gr. Hedy

Hedy,

Allereerst heel veel sterkte toegewenst met het verlies van je maatje.....

Het is al moeilijk om je maatje te moeten laten inslapen, maar als ik lees de manier waarop....jeetje, dit heb ik nog nooit eerder gehoord, echt nog nooit !
Kan me voorstellen dat dat gillen in je hoofd blijft zitten, oh wat erg....

Sterkte hoor !

ik heb net van de da gehoord dat mijn sammeke (cavalier king charles) aan nierinsuffienstie lijdt. hij is 9 en een half jaar en al bijna 5 jaar jaar diabetespatientje. zijn waarden zijn 253 ipv ten hoogst 56.....
ben er kapot van.

we hebben vandaag onze hond rocky moeten laten inslapen.
maar ik heb nu een enorm schuldgevoel of ik er wel goed aan heb gedaan,
hij at en dronk nog goed, en ook zijn hart en longen waren nog in orde.
maar hij kon gewoon niet meer goed lopen.
hij hing naar de rechterkant en kroop zo langs de tafel en kasten om zo maar overeind te blijven.
ook kon had hij moeite met opstaan moesten hem zelfs helpen,
maar toch voel ik me ontzettend schuldig, omdat ik het zo maar zijn leven heb afgepakt

Voor iedereen met diezelfde vraag; was het wel goed...
Weet dat dit maar één ding betekent, en dat is dat je je geliefde huisgenoot graag hebt gezien.
Ik weet het , ik heb ook die twijfels en schuldgevoelens, had ik maar...

We zien ze graag, en missen willen we ze niet...

Ik heb de rest niet durven lezen, maar wat voel ik met je mee, voel exact hetzelfde.
Boef was 5 jaar, prachtige hond die zo gehoorzaam was, maar ook zo onberekenbaar.
had de kinderen al een paar keer gebeten, met vriendjes konden ze alleen boven spelen.
vreemden moesten hem niet aankijken, waren ze bang dan deed ie nog vreemder.
Maar............het was wel mijn maatje, we hadden zo'n sterke band...............
tot de avond kwam waarop hij ook mij wilde bijten.
Ik moest hem laten inslapen, hoelang zou he tnog goedgaan?
Maar ohw wat zou ik het graag terug willen draaien.
Na 7 weken heb ik wel een andere pup, maar nog lang niet die band die wij hadden.
Ik mis je zo verschrikkelijk.


Maar wat is het toch moeilijk, met je hoofd een beslissing nemen he?
Heel veel sterkte.