Jack is maar 5,5 jaar geworden... Ik ben zo verdrietig

zo jong..

heel veel sterkte!

Ik wens je héél veel sterkte toe!
Wat een vreselijke, hartverscheurende keuze heb je moeten maken...
5,5 jaar is véél te jong
Ik voel héél erg met je mee, te meer omdat ik 8 weken geleden ook m'n hondje *Woofy* verloren ben, geheel onverwachts na een aanrijding, ze is ook amper 8 jaar geworden ...

Je maatje moeten afgeven in de fleur van z'n leven is onaanvaardbaar!

Véél sterkte, Marion, Jack blijft voor altijd bij jou: in jouw hart en in jouw herinneringen!

Rust zacht, lieve Jack!

Jeetje! Wat een ontzetttend ontroerend verhaal.
Ik wil je vanuit hier heel veel sterkte wensen met het verlies van je kanjer.

Een dikke knuffel van ons!

Heel veel sterkte gewenst.

rust zacht jack en heel veel sterkte gewenst met het grote verlies van je maatje.

veel sterkte toegewenst, met het verwerken van je verdriet
en de kracht om toch door te gaan!

Hartverscheurend..
Weet, jackie is nu in de hondenhemel
echt heel veel sterkte

Och, nog zo jong en dan ook nog zoveel meegemaakt. Erg verdrietig.

Ik wens je heel veel kracht toe om dit verlies te kunnen dragen.
Sterkte!

Wat erg. Zo jong nog...

Mijn vorige hondje had ook epilepsie. Elke aanval is gewoon weer doodeng. Gelukkig heeft zij wel 14 jaar mogen leven en is niet gestorven aan epilepsie.

Ik kan me er echter wel iets bij voorstellen, hoe erg dit voor je is geweest... en nog steeds is.

Je hondje heeft het goed nu maak je daar maar geen zorgen om. Je zal hem altijd bij je dragen in je hart! Hij zal vanaf boven op je neer kijken, en wachten totdat de dag komt dat jullie weer verenigt worden.

Laat de mooie herinneringen niet los hoor!

Heel veel sterkte met dit grote verlies...

Awh,ik lees het nu pas.
Lieve Jack,rust maar zacht,je hebt genoeg gestreden.
Maar je vrouwtje ook voor jou.
Nu is daar voor haar de strijd van loslaten.
En dat doet heel veel pijn.
Marion,probeer te denken aan de leuke,en mooie momenten.
Gun jezelf ook de tijd,heel veel sterkte vrouw.

Oh jeetje, wat verschrikkelijk zeg.

Heel erg veel sterkte toegewenst!

pff wat een verhaal, zit hier echt met tranen,
wat heeft dat beessie zich ellendig gevoeld de laatste dag.
goed dat jij als zijn vrouwtje die beslissing genomen hebt,
hoe moeilijk die ook geweest is,
'die beslissing blijft altijd moeilijk, hoe oud ze ook zijn,
meis heel veel sterkte met het verlies van je maatje,
jack rust zacht, en ik hoop dat je nu rust hebt,

Heel veel sterkte met het verlies van je hondje en zo jong nog.

Ik weet helaas hoe het voelt om je hond veel te vroeg te moeten afgeven. De verslagenheid en leegte is met geen pen te beschrijven. Troost je maar met de gedachte dat hij het 5,5 jaar heel fijn samen met jou heeft mogen doorbrengen en dat hij nu nooit meer pijn en angst hoeft mee te maken.

Heel veel sterkte.

Rust zacht Jack.

Ook mijn hond is gisteren overleden.
Ik weet precies hoe je je nu voelt.
Ik schrijf er veel over, gedichten en verhaaltjes over haar.
Ik heb op google dit mooie gedicht gevonden misschienheb je er wat aan.
Heel veel sterkte in deze moeilijk tijd.

I'm here, but you can't see
How close i am beside you,
Yes mum, it's really me.

Thank you for your kindness,
You've frees me from all pain.
I know you're sad, but dont be,
We'll meet again.

Death is really not the end,
it's just a passing on
into a world of brightness,
Where fear and pain is gone.

I'm free to run around and play,
just like i used to do.
Until we meet again Mum,
I'll wait here just for you.
So hold me now just one more time,
and let me hear you say,
Because you care so much for me,
you'll let me go yesterday.

I'm only a whisper away!

Ach wat triest , afschuwelijke ziekte , heel veel sterke toegewenst

@ Tanja

een mooi gedicht zeg

ook jij veel sterkte toegewenst en de kracht om door te gaan

Wat een erg verhaal! Ik wens je heeeeel veel sterkte toe met het overlijden van Jack

Mijn Jack Russel Joysa is eergisteren overleden na een geslaagde operatie. (baarmoeder verwijderen)
Ze belde ons dat we haar mochten komen halen en dat alles goed was gegaan.
Wij super opgelucht en blij opweg naar de dierenarts. Daar aangekomen zei de arts dat het niet goed ging, ze werd maar niet echt wakker. Ze wilden haar toch graag daar houden ter observatie.
We mochten bij haar, ze reageerde nergens op en ademde zwaar plotseling hield ze op met ademhalen.
Ik rende de gang op en riep de arts, ze luisterde met haar stethoscoop en zij ze is er nog wel maar ze is bezig met sterven. (ze heeft op ons gewacht en toen kon ze gaan)
Binnen 10 minuten was ze in een coma gezakt, en een paar minuten later (na het inslaap spuitje) was onze lieve Joysa er niet meer.
Vreselijk gehuild en geknuffeld met haar en toen moesten we haar laten gaan.
Thuis is alles anders, niks is meer het zelfde.
Het is leeg, nooit zullen we haar blaf nog horen, of het getrippel van haar pootjes op de houtenvloer.
Nooit meer kusjes van haar, of haar koppie op mijn schoot.
Mijn meisje is niet meer, en ik ben er echt kapot van.
Het zal wel slijten dat weet ik wel maar het is nu nog zooo zwaar.
Nooit meer zal ik haar naam roepen of met haar wandelen, mijn schatje is weg en komt niet meer terug NOOIT MEER!!!
Vandaag is het twee dagen geleden maar nog steeds staat alles op zijn kop.
Alles in huis herinnerd ons aan haar.
Haar witte haren liggen nog overal, haar voer staat nog in de kast.
Ik heb al wel met moeite haar mand en eetbakjes weggehaald, voor de kinderen, want die hebben het er ook moeilijk mee.
Maar ze was mijn meisje, mijn alles, mijn lieve honden-kind.
Ik zal haar vreselijk missen en weet ook niet wanneer ik weer de oude zal zijn.
Het heeft tijd nodig en die neem ik ook, tijd om te rouwen, tijd om te huilen.
Tijd om haar langzaam los te laten hoe moeilijk dat nu ook is.
Dag lieve Joysa, dag mijn lieve meisje, ooit zal ik je weer in mijn armen kunnen sluiten en dan laat ik je nooit meer los.

Joysa is (maar) 9 jaar geworden.

Lieve iedereen,

Jullie zijn zo'n steun voor mij geweest, ik voelde me daardoor heel erg gesterkt. Het is nu 5 dagen geleden en elke dag heb ik nog een momentje dat ik erom huil. Gisteravond was pittig omdat het weekend begon. Afgelopen maandag heeft mijn vriend voor mij gedaan wat goed was. Alle spulletjes die mij aan Jack hielpen herinneren opgeborgen en de spulletjes die me aan zijn zieke tijd deden herinneren (zoals een heel dun halsbandje, hij had altijd een zware grote) weggegooid. Dat hielp mij. Die nare tijd wil ik me niet nu constant herinneren, alleen de mooie dingen.
Maandag is de begrafenis. Jack wordt begraven op de dierenbegraafplaats in Varsseveld (Kolleweidehof) in zijn mandje met een lakentje erover heen.

Lieve Tanja,

Het gedicht is prachtig, erg mooi. Wat vreselijk om jouw meisje te moeten missen, je lieve Joysa. Ik leef helemaal met je mee. Jong 9 jaar!
Ik merk wel dat het nu elke dag ietsjes beter gaat. Op een flink paniekaanvalletje na gisteravond. Ik was moe en had beter naar bed kunnen gaan. Ook werken geeft mij afleiding en denken aan de mooie herinneren helpt mee aan de verwerking. Het huilen probeer ik niet te onderdrukken. Het moet er toch uit. De dromen komen nu ook, maar uit ervaring (dat herken je misschien ook wel, zoals ik je verhaal lees) weet ik dat ik na een droom weer een deel heb verwerkt en dat sterkt me weer. Probeer soms ook sterk te zijn, dat probeer ik ook. Ook al is dat heel erg pittig. Ik weet zeker dat Joysa dat ook graag wil. Zij en alle hondjes die bij ons mogen zijn willen altijd we blij zijn en sterk. Ik denk aan je.

Heel veel liefs Marion

Ach Tanja wat een vreselijke manier ook om je meisje kwijt te raken..

Heel veel sterkte!!!!

Lieve Marion,

Heel erg bedankt voor je reactie.
Het sterkt me heel erg.
Het is nu de tweede dag zonder mijn meisje en er zijn momenten dat het even beter lijkt te gaan.
Maar dan zie ik weer witte haartjes van haar of een verdwaald speeltje en dan is er weer intens verdriet.
Ik probeer ook sterk te zijn, ook voor mijn kinderen en als ik dan een moeilijk moment heb loop ik even weg.
Ik weet ook dat het er wel uit moet en dat ik het niet moet onderdrukken.
Maar idd ik heb ook zeker het gevoel dat Joysa niet zou willen dat ik zo verdrietig ben.
Twee dagen zit ik nu binnen en weet dat ik toch ook weer naar buiten moet zonder mijn meisje.
Dat komt echt wel maar dit hoort bij het verwerkingsproces denk ik.
Vegeten zullen wij onze schatjes nooit maar missen des te meer.

Lieve Marion,

Heel veel sterkte maandag bij de begravenis van jou Jack. (ik zal aan je denken)
Liefs Tanja

Heel veel sterkte met het verlies van je lieverd Marion