Bange hond uit het Asiel

Debora, het klinkt als een klasieke vorm van een kennelsyndroom.

Mijn eerste eigen hond (een paar maatje groter dan de jouwe) reageerde net zo als jouw hondje, met uitzondering dat hij niet agressief reageerde.

Hij was omgedraaid zindelijk, ik kon dus uren met hem buiten zijn, hij wachte tot binnen en dan kwam het (wat door een medisch euvel bijna altijd diaree was). Daarbij was hij buiten bang voor alles (honden, auto's, fietsers enz), wurmde zich los en rende in paniek naar huis (gelukkig).

Ik heb uren met hem buiten gestaan en zijn eertse buitenpoep zal ik niet snel vergeten: midden in een winkelstraat, scheldende mensen om me heen en ik maar goed zo braaf zo zeggen en de mensen daarom nog harder op mij schelden. het kon me niet boeien, ik was zo blij!
Toen hij dit eenmaal een paar maal meemaakte en ik het buiten goed beloonde, was hij zindelijk. Ik heb ditzelfde meegemaakt met de hond van mijn schoonvader (ook uit het asiel), het zelfde recept en hetzelfde resultaat. Typisch voor honden die nooit zijn uitgelarten en altijd in hun kennel (in geval van mijn hond een kelder) hebben moeten ontlasten.

Mbt de angst, ik had hem eerst zoveel mogelijk getroost, maar dit werkte averechts. Ik heb toen zijn gedrag genegeerd, maar was er wel voor hem. (maar dus niet van je goedzo, braaf enz. dit betekend immers dat je het goed vind hoe ze reageerd).
Neem vooral de tijd en vraag niet teveel van haar. Neem haar op en ga ergens met haar zitten zodat alles rustig op haar in kan werken met jou in je buurt.

Wat enorm hielp bij mijn hond was de steun van een vriendelijke heel stabiele andere hond. belangrijk is dat deze zelf heel stabiel is en in het bezit van een baasje dat zich de tijd wil nemen. Ik had het geluk dat iemand zich die moeite wilde doen, en heb veel gewoon staan kletsen met betreffend persoon, met de honden er gewoon samen naast.

bedenk je wel dat er voor je hond op korte tijd heel veel gebeurt en veranderd is, en ze waarxshijnlijk de honden waar ze steun aan had ook kwijt is en hierdoor uit haar doen is.
Geef haar rust, en tijd om jullie te leren kennen, verlang niet teveel of te snel van haar en bouw alles langzaam op. Het heeft waarschijnlijk jaren geduurd dat zij in die slechte situatie zich ontwikkelde, dat kan niet een twee drie opgelost worden.

Mbt mensen, laat ze rustig aan wennen en niet door mensen 'die willen laten zien dat zij wel haar kunnen aaien' telkens proberen te benaderen. Laat haar zelf ontdekken dat mensen leuk kunnen zijn, en zelf naar mensen toe gaan. Als ze voergevoelig is, kan je dat best gebruiken. Conditioneren kan bij dit type hond heel positief werken. Mijn hond wilde bv niet geaaid worden. Ik heb hem dit echt aangeleerd: een aai, een brokje enz. Hij was gek op eten, dus na een tijd was het aaien geasocieerd met iets poisitiefs, erten. En nadien was aaien op zich prettig genoeg en wilde hij heel graag geaaid worden.

Ik ben met mijn hond destijds een jaar lang fulltime bezig geweest, maar nadien was hij zo stabiel, dat hij slaagde voor zijn landelijke GG1 van Cynophilia, als eertse (zover ik weet) van zijn ras, behendigheid deed en oa door de brandweer als demonstratie-hond gebruikt werd omdat hij zo stabiel was.

TEL, tijd Energie en Liefde die je in een hond steekt loont zich altijd.

Welkom Debora!!
Petje af voor je!
Je bent de reddende engel van een heeel arm zieltje!
Goed dat je je hier op HP hebt aangemeld!
Deze HP-ers zullen je helpen met je nieuwe aanwinst in de familie.
Je hond is ook in mijn ogen een pup.Die van mij kende ook niks van de wereld,
en dan moet je gewoon bij het begin beginnen,net zoals bij een pup,ongeacht de leeftijd.
Hoe meer ellende ze meegemaakt hebben,hoe meer TIJD ze nodig hebben!
Ik wens je heel veel sucses,en houd ons op de hoogte over Diva!
Je bent een !