Tekenen uit het hiernamaals...

Hoi allemaal,

Ik zou graag van jullie willen weten of jullie na het overlijden van jullie hond zijn/haar aanwezigheid hebben gezien/gevoeld of hebben gedroomd over je overleden maatje...Willen jullie dat met mij delen?

Dit wil ik jullie vertellen:
Tijdens een vakantie overleed plots mijn bouvier Anouk...zij stierf in mijn armen...
Het was op 1.1.01...Een mooiere datum had ze niet uit kunnen zoeken...ze wilde op Texel sterven...de volgende dag zag ik haar achter mij in de keuken van het huisje staan...en een week later,toen we weer in Harderwijk waren,liep ik huilend met mijn Gorby langs het water,omdat ik mijn verdriet niet bij mijn vriend kwijt kon(die ging op de vlucht)en voelde ineens een enorme rust over me heen komen...toen wist ik,dat Anouk bij me was en dat het goed met haar was...

Ik kan nog meer vertellen,maar ben benieuwd naar jullie verhalen...

Tot later!Weet,dat het misschien erg gevoelig ligt...

liefs van Ingrid en haar honden

Hallo Ingrid,

Ik heb ook meerdere ervaringen met m'n overleden honden maar met Jip, - mijn laatst overleden hond - is het wel het meest duidelijk.

Toen Jip ongeveer een week overleden was dacht ik dat ik steeds muizen weg zag schieten in m'n ooghoek. Maar dit gebeurde wel zó vaak dat er zo ongeveer wel tientallen muizen door het huis heen moesten lopen....

Tijdens een sessie "opstellingen met mens/dier" kreeg ik het antwoord op mijn "muizenverhaal".
Het klinkt ongeloofwaardig maar ik heb met Jip 'gesproken' op deze sessie...

Jip vroeg mij; of ik hem niet zag...
Bij mij ging onmiddelijk een lampje branden... Ik vroeg; die muizen ??? Ja, dat ben ik, zei Jip...
Ik ben bij jou én bij Sterre...
Ik help Sterre leren - jou - te helpen..

Sterre zat regelmatig te kijken - met haar oortjes heel attent - naar "iets" in de kamer, terwijl ik dat 'iets' maar niet zag.. Ze liep dan naar dat specifieke plekje toe en ging dan staan snuffelen aan de vloer...

Een maand of drie terug zat ik aan tafel in de keuken te eten. Ik heb dan uitzicht op de kamer.
Boven de bank hangen 4 grote foto's van Jip, die ik kort voor zijn dood gemaakt heb...
Ineens sprong Sterre op de bank en ging met haar voorpoten op de rugleuning staan. Zo heeft ze wel een aantal minuten staan kijken naar de foto's van Jip.

Vorige week nog had ik een ervaring; we moesten plotseling - midden in de nacht - naar Den Haag. Mijn moeder had plotseling ernstige hartklachten gekregen in het ziekenhuis.

Sterre ligt in een bench in de auto omdat wij in een bestelauto rijden en Sterre zich wat verloren voelde in die grote ruimte. De bench staat achter de chauffeursstoel en mijn man rijdt altijd.

Plotseling voelde ik een héél "bekende" beweging in m'n rug, alsof Jip zich omdraaide achter mijn stoel.
Hij lag namelijk - wél - altijd los in de auto, direct achter mijn stoel op z'n vetbedje...
Ik voel zowiezo Jip's aanwezigheid nog héél dichtbij...
Een geweldig gevoel!!

Hoop dat er meer mensen zijn met deze prachtige ervaringen...

Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*

Hoi Ingrid,

Ik heb jou al verteld over mijn verhalen, maar ik wil ze ook wel met andere delen.

Vlak na Buster zijn overlijden zag ik voortdurend schimmen bij de tuindeur. Mijn man zag dit in de voortuin. Als ik 's avonds op de bank zat, voelde ik vaker een koud windje langs mijn onderbenen gaan. Net of hij even langs me op liep. Verder is het 1 keer gebeurt dat al zijn speeltjes door de kamer geslingerd lagen. Flos heeft nooit met speeltjes gespeeld, dus zijn werk zou het niet geweest zijn. Buster gooide ook altijd de kussens van de bank af en dit gebeurde in onze afwezigheid dus ook weer vaker. Flos ligt boven op de kussens en die gooit ze never van de bank af!
Zo was onze Buster ook incontinent. Als ik thuis kwam, maakte ik eerst een hele ronde door ons huis. "Controlecheck, dubbel check check"zei ik dan altijd. De eerste weken na Buster zijn dood, bleef ik dit ritueel houden, maar wist wel dat het niet nodig was. Ik zei toen wel eens, ik wou dat er hier weer eens een plasje gedaan werd, zodat ik weer wat op kan ruimen. Die dingen waar ik soms op mopperde, ging ik echt missen! Die zaterdag namen wij Flos mee en van te voren had ik de hele kamer stof gezogen. We kwamen toen thuis en eigenlijk op het plekje waar ik vaker wat vond, lag nu een poeletje. Flos kon het niet gedaan hebben, want die was met ons mee! Dus ja, weer iets raars....
Ook lampen gingen vaker bij ons aan het knipperen. Ik voel zijn aanwezigheid nu na bijna 8 maanden nog steeds. Ik zie hem ook nog steeds af en toe wegglippen. Ook komt hij zo nu en dan in mijn dromen voor. Hij is dan erg gelukkig en komt gewoon even knuffelen. Ik heb het 1 keer meegemaakt dat ik wakker werd en echt Buster tegen mij aan zag liggen. Ik schrok daar zo van....Na 3 keer kijken, was het toch Flos....Maar die 2 keer zag ik duidelijk Buster. Het gaf mij een heel fijn gevoel!

Ook onze Flos heeft veel dingen overgenomen van Bus. Net of hij soms seintjes krijgt van Buster.....Dingen die hij eerst nooit deed, doet hij nu steeds meer. Juist net de dingen die ik aan Buster mis. BV het knuffelen op de bank....Het lekker in bed tegen mij aan komen liggen. Dit heeft Flos in al die jaren nooit gedaan, maar sinds Buster er niet meer is, komt hij meer en meer bij mij liggen. Of hij voelt natuurlijk aan dat ik dat mis!

Zo ook nog het verhaal van vorige week. Onze Flos is altijd super super bang bij de dokter. Vorige week moest hij dus naar de dokter. Ik heb Buster de dag er voor gevraagd of hij Flos wou bijstaan. Dat hij hem een beetje van zijn lef wou geven, want Buster is nooit bang geweest bij de dokter en hij kwam er toch heel wat! En zo gek, Flos was voor de eerste keer in 14 jaar niet bang bij de dokter! Dus ja, ik weet zeker dat Buster in zijn buurt was en hem seintjes gaf dat hij niet bang hoefde te zijn.....Ik zelf weet hoe Flos normaal bij de dokter is!

Dit alles klinkt soms heel raar, maar ik zelf geloof er wel in. Ik praat ook nog echt iedere dag tegen Buster. Dingen die ik aan hem kwijt wil, vertel ik hem nog. (ook via Petsinmemoriam) Soms krijg ik dan ook echt het idee, dat hij mij hoort.

Ook ik hoop dat er meer mensen bij zijn die dit alles mogen ervaren.....

Liefs van Monique

P.s het roodborstje zat er vanmorgen ook weer! wel op een afstandje, maar hij zat er weer.....

Hier ons verhaal..Na een lijdensweg van een paar maanden klinieken in en uit nadat onze hond Captain plotseling hele zware epileptische aanvallen kreeg werden wij doorverwezen naar de universiteitskliniek in Utrecht. Het kon Spike's disease zijn, een hersentumor of een neurologisch probleem wat keer op keer meerdere hele zware aanvallen veroorzaakte. In iedere kamer van ons huis lag inmiddels valium voor als Cappie in een toeval zou blijven hangen, dde toevallen werden steeds heviger.

Een week voor de afspraak in Utrecht at hij niet meer, wilde niet meer lopen, wij hielden het vol tot we in Utrecht waren, dat hadden we afgesproken, dus Cap werd gevoerd en buiten gezet om z'n behoefte te doen. Mijn huisgenote en mede-baas van Cap nam hem mee naar Utrecht voor onderzoek, ik kon geen vrij krijgen. Utrecht zou de laatste kans zijn. Op de onderzoekstafel volgden daar weer toevallen, een hersentumor in een vergevorderd stadium bleek de oorzaak. Aangezien er geen mogelijkheid tot genezing meer was werd aangerdan Cap in te laten slapen, mijn vriendin wilde dat samen doen zodat ik afscheid kon nemen en nam hem in de auto mee naar huis. In de auto verliet hij eigenlijk zijn lichaam al en leek comateus. Na thuiskomst moesten we 5 lange uren wachten voor we naar onze eigen dierenarts konden voor een laatste bezoek met Captain. Een van onze katten lag de hele middag dicht tegen hem aan naast Captain op de bank met ons erbij. Captain was even helder, keek ons aan en was heel rustig, geen toevallen meer, geen pijn. Opeens, na een paar uur, sprong de kat op en liep weg van Captain. De hele kamer leek opeens leeg en koud. Wij zijn ervan overtuigd dat dat het moment was waarop Captain ons verliet. Het was goed zo. De trip naar de dierenarts was rustig, moeilijk maar we hadden er vrede mee omdat Captain lek te zeggen dat ie al vertrokken was, het was alleen nog maar een lichaam dat we meenamen in de auto, ademend, dat wel.

De dierenarts deed wat testjes, Captain was inderdaad comateus, totaal geen reactie meer. Hij had zelf bepaald dat het genoeg was blijkbaar. De dierenarts was verdrietig en gefrustreerd, wij hadden Cap maar anderhalf jaar mogen hebben en de arts had gevochten met alle middelen om het dier beter te krijgen. Wij lieten Cap's licham achter om hem te laten cremeren. Toen de samen de straat van de dierenarts uitliepen hadden we allebei het gevoel dat hij tussen ons in liep, gewoon zoals hij liep toen hij nog gezond was. Ik kon z'n pootjes bijna horen en hij had al geen maand meer normaal kunnen wandelen.

Voordat Captain overleed hadden we een fotovergroting besteld van een mooie foto van hem. Op de dag waarop we de as uitstrooiden op zijn favoriete wandelplek kwamen we thuis, een buurvrouw had het pakje met de print van de postbode aangepakt en bij onze voordeur gezet. Daar zat de idioot grote foto in van Captain. Net of hij even wilde zeggen; ik wil dat je me onthoudt zoals ik hier op de foto was.


Wij hebben het heel moeilijk gehad met de dood van Cappie en het maakt on af en toe nog steeds verdrietig dat ie er maar zo kort was. We dachten dat het verdriet te groot zou zijn om een nieuwe lieverd in huis te nemen en aren o zo bang ons weer te hechten aan een nieuwe lieverd. Maar na twee maanden kwam de vraag of wij een zeven jaar oude bulldog-kerel een huis wilden geven. Het heeft even geduurd voor we aan elkaar gewend waren en qua karakter hij hij het tegenovergestelde van Captain. Gelukkig maar. Cappie heeft ons mooi laten zien dat de dingen in het leven lopen zoals ze lopen en heeft een nieuw dier op ons pad gebracht.

Hoi Allemaal,
Heel grappig ik dacht dat ik dit alleen had en wijte dit aan mijn verdriet om Cobus. Als we sávonds op de bank zitten is het soms net of ik hem hoor lopen 1 van de eerste avonden zei ik dat tegen mijn man die vertelde mij dat hij ook telkens het gevoel had dat hij Cobus hoorde. zo als ik al eerder zei Cobus kreeg altijd elke avond als mijn man wat plakjes worst en kaas voor ons klaarmaakte ook zijn plakjes. daarna kwam hij in de loop van de avond met zijn lieve koppie achter op de bank liggen zo van mag ik nog een stukje wat hij ook altijd kreeg. Ik heb nu al 3 avonden gehad dat ik steeds even moest kijken of hij er lag met z'n koppie omdat ik echt het idee had hij is er. Ook het verhaal wat ik al eerder heb verteld vrijdag liep ik in de tuin en opeens voelde ik heel duidelijk zijn aanwezigheid het was net of ik hem weer zag graven op zijn geliefde plekje bij de hortensia. Eigenlijk vond ik dit heel vervelend je gemis word dan steeds erger, maar nu ervaar ik dat toch anders ik weet dat Cobus dan bij me is. Ook droom ik nog bijna elke nacht over hem.Als ik aan hem denk kan ik zijn lekker vacht voelen en als ik heel goed nadenk kan ik hem zelfs ruiken. Ik vertel dit eigenlijk maar aan niemand want ik denk dat velen mij voor gek zullen verklaren.Gelukkig weten de meeste onder ons wel beter.

Vergat mijn naam eronder te zetten
Liefs voor allemaal en jullie lieve trouwe viervoeters van Alice en Cobus4ever

Hallo Alice, Sabine, Monique en Ingrid


Wat een ervaringen....WAUW....

Liefs, Ilja

Nog een van mijn ervaringen:

Mijn Jippie was overleden en ik liep met mijn honden Gorby,Tosca,Joep,Moa en Zazou langs de rivier...Een heel speciale plek,zo´n 20 km.van mijn huis...iets magisch heeft die plek en ik ben er graag...
Er speelden 2 kleine meisjes in het water en eentje zei: ik zie 1-2-3-4-5-6! hondjes,terwijl ik er 5 bij me had...toen wist ik dat ze Jippie ook had meegeteld,die zag ze dus ook!
Later in hetzelfde dorp,maar nu in het bos liepen we weer en zag ergens bij een boom vanuit mijn ooghoek een wit vlekje.Was dat Jippie? Ik dacht,als Joep óók naar die plek loopt is het Jippie en ja,hoor...Joep loopt er naar toe en gaat daar snuffelen...gelukkig,Jip is bij ons...wat een troost!

groetjes van Ingrid en 6 honden

Hoi Lieve Ingrid en je hondjes.
Wat een geweldige ervaring moet dat zijn geweest.Joep voelde het ook goed aan he. Ik ga jou advies binnenkort toch maar opvolgen en een mooie foto van ons Cobus in de kamer zetten. ook wil ik er sávonds een kaarsje bij branden zo weet Cobus dat wij hem beslist nooit zullen vergeten. Bart vroeg dit weekend ook al, mam waarom hebben we nog geen foto van Cobus in de kamer staan, ik heb hem verteld dat ik dat nog heel erg moeilijk vind maar eigenlijk vind ik wel dat hij er bij hoort en een super plekje bij ons in de kamer verdiend. Ik heb al een een hele mooie foto van hem uitgekozen het is de foto die we op de laatste zaterdagavond dat hij nog bij ons was hebben gemaakt.Van de week maar eens een mooi lijstje uitzoeken.
Liefs van Alice en Cobus4ever natuurlijk een aai en dikke knuf voor je roedel.

Ik ben trots op je,lieve Alice! Ik weet,dat het nog allemaal heel vers is...maar Cobus hoort bij jullie en vindt het fijn,als hij in het huis waar hij woonde een mooi plekje krijgt en er een kaarsje voor hem brandt...hij zal je volgen,waar je ook bent...ik hoop,dat je een heel mooi lijstje vindt voor zijn foto!

Sterkte hè?

Ik omhels jullie in gedachten,

Ingrid en alle hondjes hier...

Dag allemaal,

Gistermiddag heb ik Gorby nogmaals gevraagd me bij te staan...vannacht zag ik haar in een droom heel vrolijk rondrennen en ik was dolgelukkig haar zo te zien,zoals ze was..altijd een heel blij en enthousiast hondje!
Vanochtend vond ik haar foto,die los op de rand van de open haard stond(zonder lijstje)op zijn kop in de open haard...ik zag dat als een teken van haar...want toen ze overleden was viel iedere keer het glas uit het lijstje met haar foto.Ik deed het glas er weer in en toch viel het telkens weer eruit...toen realiseerde ik me dat ZIJ dat deed en toen ik dat besefte hield het op...ik had haar ´gehoord´...

Ook gebeurde dat toen een hele lieve vriendin van mij plots overleed.Ik had een kaart van haar op een randje staan en die viel iedere keer op de grond...ik dacht toen,dat er tocht was,maar het bleef alsmaar gebeuren en er was helemaal geen tocht...toen besefte ik later,dat zij dat deed,want ik wist nog niet dat ze overleden was...zij had me dus een teken gestuurd en toen ik zelf een bijna-dood-ervaring had was ZIJ bij me en zei,dat het nog niet mijn tijd was...we waren ook erg verbonden met elkaar...

Ik wilde jullie dit even vertellen...

groetjes van Ingrid en haar hondjes,die allemaal om me heen zijn...

Vanmiddag had ik dit hele stuk door gelezen.
Onze Westley de golden van 13 jaar hebben we 9 dagen geleden moeten laten inslapen.Ik ben ik goed kapot van.Het viel mij steeds op als ik bij zijn begraafplaats zat,dat er een witte vlinder langs kwam vliegen,dit vond ik heel mooi,en ik hoop heel erg dat dit een teken is dat hij in een prachtige hondehemel is.We hadden zijn bak brokjes laten staan,omdat we daar nog geen afscheid van wilde nemen.
Het volgende gebeurde,ik wilde drinken pakken,en zie daar een zwarte kat bij de brokken bak van Westley zitten eten,direct mijn man geroepen,voor hij dacht dat ik fata morgana's ofzo zag.Hij bleef rustig zitten,er is nog nooit in die 13 jaar een 'vreemde'kat bij ons binnen geweest,ik kan de kat ook niet plaatsen,hij zit hier nu al een uur,is dit éen teken'? Wat is jullie mening??

ja voor mij is er inderdaad iets na de dood.
heb met iemand overlegt , ik wilde iets weten van mijn overleden Femme, ze heeft contact gelegd, en ik heb antwoord gekregen, het is raar voor een ander, maar zij wist dingen die ze nooit kon weten, ik ben namelijk gescheiden, en dat wist zijn niet, en dat gaf mijn femme aan. ik weet dat ze het goed heeft waar ze is, en heb er NU pas vrede mee, ik bewaar alles wat deze vrouw voor mij betekend heeft. het klinkt zo raar, maar voor mij was het heel bijzonder, communiceren met een overleden hond, het is echt zo.

gr. willemijn.

Als u zo intens van uw Anouk gehouden hebt,
u denkt constant aan haar en u haalt het beeld
van haar in uw gedachten, kan dat best zo zijn.
Ik heb dat wel eens met mijn vader gehad, die overleden is, ik hem met die typische blik in zijn ogen, die lach, niet kon vergeten en hem wel eens voor mijn deur zag staan.
Zo levensecht, dat ik aan mijzelf ging twijfelen.
Zo zal dat ook wel met uw Anouk zijn.
Of zoals met Femme.
Ik denk dat de band enorm is geweest.
En dat is alleen maar prachtig, niet dat uw honden
er niet meer zijn, maar dat deze band zo speciaal
is geweest en daarin kunt u zich alleen maar gelukkig
prijzen.

Geen ervaring met overleden honden maar wel met de kat. Als we weggingen ging zij altijd naar boven en als we thuis kwamen huppelde ze op een bepaalde manier weer naar beneden. ( soort hink-stap-sprong loopje) Lotje is alweer bijna 3 jaar dood maar nog regelmatig "hoor"ik haar van de trap af huppelen. Mijn jongste hondje Eva ook trouwens, die was altijd erg close met de poes en heeft ook 2 weken lopen zoeken. Als ik dat geluid dan hoor is Eva de enige die naar de gang rent om "Lotje te begroeten", wat best weer triest is.

Bram is mijn allereerste hond, maar ik heb wel een poes gehad. En op mijn verdrietigste dagen, wanneer ik me even terugtrek, en zoals ik dat altijd al doe vaak zittend in kleermakerszit. Dan word mijn hele schoot warm, net alsof mijn overleden poes Mausie, even op mijn schoot is geklommen. Ik heb dit altijd al gehad, overigens niet alleen met dieren, maar ook met overleden familieleden en kennisen.

Ik vind het contact wat ik met mijn overleden hondjes heb ook altijd heel bijzonder. Heel kostbaar.
Ook de manieren hoe we bijna naar Shyra en Raya geduwd zijn ( veel te lang verhaal om hier te vertellen) zo bijzonder, dat ik zeker weet dat zij daar achter zitten.

Ook heel bijzonder hoe duidelijk aanwezig hun aanwezigheid soms is.
Saba komt vooral in dromen.
Shita als voelbare aanwezigheid. Kan het helaas niet oproepen. Gebeurd spontaan.
En mijn bouvier die bijna 17 jaar geleden is overleden, is zowel in dromen als als aanwezigheid geweest.
Toen we hoorde dat Raisa kanker had , 2 jaar geleden en de DA toen al zei dat we rekening moesten houden dat we haar nog een week ,misschien paar maand bij ons zouden hebben, kwam ze en gaf door dat Raisa nog lang niet weg zou gaan. Haar tijd bij ons nog zou duren. Was zo ontzettend mooi toen, ik had ook meteen de rust en de zekerheid dat ze nog een tijd bij ons zou zijn. En dat klopt dus helemaal.

Echt heel bijzonder vind ik die dingen altijd.

Groetjes Marianne

Zijn ook momenten om te koesteren,
ze bieden je troost en steun, en geven je het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Dat er iemand is die je in de gaten houdt, en je even op een subtiele terug weet te fluiten, wanneer je het te bont maakt.

Dat heb je mooi gezegd. Zo voelt het voor mij ook.

Groetjes Marianne

Ik heb ook iemand benaderd om contact te leggen met mijn overleden hond.Jammer genoeg nog niets van terug gehoord. Ik zou zo graag weten hoe het met hem gaat,en of hij nog naar ons kijkt etc.
Het geeft wel troost dat je het gevoel hebt dat je hond toch nog een beetje aanwezig is!

Wauw,
Wat geweldig om deze verhalen te lezen zeg. Krijg er echt kippenvel van!
Ik heb zelf nooit zoiets mee gemaakt, maar het is echt geweldig om te lezen hoe anderen dit beleven.
Super!

Ik lees graag boeken over esotherische en paranormale dingen. Ik vroeg mij af of misschien iemand hier een boek over heeft gelezen wat de moeite waard is om mij erover te tippen.

ons schapendoesje Boomer heb ik vaker in mijn dromen gezien, altijd vlogen we samen.
De laatste keer is 4 jaar geleden geweest net voor Yen-ay op ons pad kwam .. toen was ik in een ziekenhuis, en een verpleegster zei dat alles helemaal goed met Boomer was en zei dat ik hem best nog mocht zien ... en toen werd ik wakker
Ik heb hem niet meer gezien maar weet dat het goed is.

Onze bouvier Barry heb ik vaker gevoeld, gewoon zijn geluiden hoorde ik, of een plof naast je stoel wat je ook voelde of zijn hoofd die tegen je arm aandrukte voor een aai over de bol.
Hij liet het fysiek merken dat ie er nog wel was.

Mijn oma voel ik ook regelmatig, idd de knipperende lampen en als je zegt ophouden, dan houdt het ook op.
Ik heb een houten snijplankje van haar, waar zij altijd haar brood op at.
Dat staat bij mij in de kast, hoog en droog en er komt niks aan zo. Dat is een kastje waar spullen instaan die ik misschien eens per jaar gebruik ofzo.
Regelmatig vind ik nog steeds broodkruimels op dat plankje, zo vreemd.

Er is zeker meer tussen hemel en aarde!

Ps
Elise
vlinders zijn boodschappers van het hiernamaalIk heb een tattoo van een vlinder op mijn schouder.

Een goede vriend van mij overleed ...
hij had zelf zijn kaartje voor de begrafenis geschreven en daar stond op :
dat het lichaam een cocon is en het breken van de cocon het sterven van het menselijk lichaam is.
De vlinder die daar uitkomt omschreef hij als de ziel die verder voortleefde.

Toen ik de kerk uitkwam vloog er ook een mooie witte vlinder langs en landde op mijn schouder.
Dat vond ik zo mooi dat ik daar dus een tattoo van heb laten zetten.


Groetjes Debbie

Wat mooi te horen Debbie.
Dat doet me goed.Ik hoop echt dat mijn Westley nog steeds bij me is,ik las ook ergens dat het 6 weken duurt voor je via een dierentolk met een hond kunt communiceren? Van INGRID.
Ik zou hier heel graag meer over weten?
Ingrid zei; je hond is altijd bij je,maar hoe is dit, of voelt dit voor mijn allerbeste maatje,als er een nieuwe pup in huis komt?
Maakt dit wat uit voor hem.Misschien een hele rare vraag,is er dan het gevoel van ,laat ik maar gaan,want ze hebben mij toch niet meer nodig?
Dat zou ik NOOIT willen,want Westley was het aller,aller belangrijkstein mijn leven!!!!!!!

Geweldig, wat een verhalen. Geloof ook dat er iets is hierna. Gr. Josien

Wat een prachtige ervaringen allemaal.
Zelf heb ik het nog nooit meegemaakt, maar ik kan me het heel goed voorstellen.
Ik denk, dat je je ondanks je verdriet, open moet kunnen stellen voor dingen, die voor die tijd nooit gebeurden.
Het lijkt me een heel fijn idee, dat je overleden dieren toch op de een of andere manier bij je in de buurt blijven.

Olga

Gerard en ik zien Brenda nogal eens in het bosrennen als we thuis komen,
dan moet ik toch altijd weer huilen..

het gekke was dat we het precies op hetzelfde moment zeiden..
toen keken we elkaar aan, nouja en toen was het weer even te veel
maar ik zie haar echt nogal eens door het bos, of over het veld rennen

Toen Yenna overleed hebben wij haar as uitgestrooid, ergens op een open plek in het bos, langs het pad. Op het as hadden wij witte rozen in een cirkel gelegd. Het was een van haar lievelingsbosjes.

Nu wil het toeval dat ik voor mijn werk, een aantal keren per week langs dit bos rijd. Vaak zag ik haar kolossaal boven het bos op de uitkijk. Zelfs voelde ik een keer van ben je daar eindelijk. Met het verstrijken van de maanden, groeide het gevoel om weer een hond je nemen. De laatste keer zag ik haar als een sfinx boven het bos uittorenen.

Kort daarop ben ik gaan kijken naar een galgo in een opvangcentrum. Op dat moment waren er niet veel galgo's.
1 ervan ging op een gegeven moment liggen als een sfinx. Ik moest aan Yenna denken. Mijn zoon houdt niet van de spierbundels van een galgo.

Met moeite deze hond niet genomen, daarna voor Bo gekozen met in mijn hoofd het idee dat een collie een collie is. Maar Bo is eigenlijk een galgo in gedrag.
Soms denk ik dat Yenna het expres zo heeft geregeld, ze was wel een beetje jaloers, dus heeft ze mij het meest moeilijke exemplaar op colliegebied gestuurd.

Nadat ik Bo in huis heb gehaald en Yenna's as en rozen niet meer zichtbaar waren, is haar beeld boven het bos verdwenen. Bo wordt langzamerhand meer een collie dan een galgo

Lieve groet,
Liesbeth

Ik heb zelf geen ervaring met berichtjes van na de dood. Maar...Onze hondjes zijn met 11 maanden tussen gestorven.
Toen onze Kim gestorven was, is mijn 2de hondje Joke echt beginnen treuren. Op een paar maanden was ze blind en haar gehoor ook maar miniem. Ook begon ze steeds te ijsberen. Van de éne kant van de kamer naar de andere.
Op 3 Augustus 2006 is ons Joke dan gestorven net na de hittegolf van juli. Ze was al weken kalm en kreeg aanvallen van zuurstoftekort. Ze kreeg hier medicijnen voor. De dag dat we besloten om haar te laten inslapen, is ze zelf thuis gestorven. Ze lag rustig in de keuken en terwijl ze bijna niet meer recht kon staan, en al maanden niet meer blafte, stond ze ineens recht en blafte 2 keer enorm hard! Iets daarna is ze gestorven. Het leek ons alsof ze het hiernamaals gezien had, en ons Kimmeke haar stond op te wachten! Ik heb uiteindelijk minder afgezien van de dood van ons Joke omdat ik wist dat ze terug samen waren...