Tekenen uit het hiernamaals...

Mooie verhalen allemaal.

Ik heb toch het allermooiste....LOL

Mijn liefste Spikey kwam ook vaak in een droom even knuffelen, dan hoorde ik ineens voetstapjes door de achterdeur en daar was hij. Ik voelde me dan de hele dag heerlijk daarna.
Op een dag heb ik voor hem een fotoboekje gemaakt van zijn leven. Ieder jaar, 1 bijzondere foto. Want ik moest het verdriet na 3 jaar echt af zien te sluiten.
Hierna heb ik hem niet meer gezien......

Totdat..........
We de eerste foto kregen van onze Tiko.
Mijn man zei gelijk, kijk hoe hij zit.
(Op die gekke manier heb ik in ieder geval nog nooit een hond zien zitten, behalve onze Spikey.)
Ik zei nog, doen dus vast meer honden.
Toen we hem kregen deed hij zo belachelijk veel dingen die onze Spikey altijd had gedaan(zonder het hem aan te leren!), dat het geen toeval meer kon zijn.
Onze Tiko is (voor ons) de reïncarnatie van Spikey.
Kan niet anders.
Spikey wilde terug naar ons en dat is hem gelukt.

Wat een prachtige verhalen allemaal! Ik heb helaas zelf geen ervaringen met onze Fellow. Ik ken nu wel een hele lieve vrouw die mij helpt met vragen over Fellow en over de honden die ik nu heb. Ik ben heel erg blij met dat contact.
We hebben wel gehad toen we Galynn net hadden, dat ze af en toe in buien helemaal paniekerig was en dan opeens niet over het vloerkleed durfde te lopen, of in een bepaalde hoek van de kamer durfde te komen. Ik heb toen wel eens gezegd dat het leek of ze spoken zag. Fellow misschien?
Ik heb zelf geen contact gemaakt met overleden Fellow, maar ik heb wel iets mee gemaakt wat eigenlijk andersom was. Ik droomde in de tijd dat ik Fellow had eens dat ik liep te wandelen met een samojeed (maar het was Fellow niet) en een driekleur sheltie. 2 Jaar later liep ik op die plek met Bamse en Galynn...

Hallo Allemaal,

Ik heb mijn hondje Haska eergisteren moeten laten inslapen, ja ik zit middenin de verwerking.
Ik weet dat ze nu bij me is, de dag dat ik haar liet inslapen heb ik haar gevraagd of ze me wilde laten weten of het goed was, ik vroeg haar of ze mij een lik in mijn gezicht wilde geven, dit deed ze niet.
Een uur later zijn we naar de D.A. gegaan en is ze overleden.
Ik voelde eerst een enorme rust over me heen komen en wist daarom dat het goed was zo.
Nadat we haar hadden begraven stortte ik thuis in en begon heel erg te huilen, op het moment dat ik dacht dat ik gek zou worden van verdriet voelde ik een lik van haar in mijn gezicht en verscheen er spontaan een glimlach op mijn gezicht.
Ze is bij me en laat mij dat ook goed voelen door met haar kopje tegen mijn been te drukken als ik het weer te moeilijk heb of te likken in mijn gezicht.
Ik ben blij te lezen dat er meer mensen zijn met deze ervaringen van hun geliefde maatje het is een enorme troost

Wat een lief ontroerend verhaal Carina,een hond blijft ook zo lang bij je als je hem nodig hebt,

heel veel sterkte met het verlies van Haska!

Wat een prachtige verhalen allemaal en wat fijn dat we dit hier met zoveel mensen kunnen delen.
Mensen verklaren mij vaak voor gek en weten het altijd wel uit te leggen,maar ik weet wel beter.
Ik zal al mijn belevenissen niet opschrijven want dat zijn er wel erg veel,maar ben blij te lezen dat ik niet de enigste ben.
Groetjes Bettie

Ik heb wel veel dingen mee gemaakt die ik niet kon verklaren en ik ben er heel zeker van dat mijn hondjes nog aanwezig zijn.

Wij wilde heel graag een Polly x Chief nestje, maar omdat Chief al overleden was voor dat we dat konden doen hebben we ervoor gekozen zijn zoon te gebruiken. Zoals bij alle dekkingen wilden we foto's maken, maar de camera was gone. We konden hem echt nergens vinden. Het enige wat we bij de hand hadden was een TomTom die foto's kon maken. Het was echt goede kwaliteit dus we dachten dat kan makkelijk.

Nou leuke foto's gemaakt, even terug gekeken tijdens het wachten tot ze weer los zouden laten en er was niets bijzonders op te zien.

Maar toen we ze op de computer hebben aangesloten kregen we dit te zien:
http://www.vanvlerckensteyn.com/pollypups2006dekking.html
Kijk vooral naar de eerste foto. Er liepen toch echt maar 2 honden.....
Ik weet heel erg zeker dat Chieffie hierbij was...

Ik heb net al die verhalen gelezen en oh het is zo herkenbaar. Onze Roy overleed 10 september 2007. Één van zijn foto's staat op de vensterbank, ver genoeg erop om stevig te staan. Maar telkens viel de foto om. Zonder enige reden. Er wordt niet tegen gestoten, er is geen hinder van het gordijn, of trillingen van verkeer dat langs ons huis rijdt. Nee, zomaar "plof" viel hij van de vensterbank. Totdat ik zo'n 2 maanden geleden tegen hem zei, dat hij op moest houden met dat geklier, want als het glas van de foto kapot was, ik geen nieuw lijstje zou kopen en de foto in een album zou gaan. De foto is sindsdien niet meer omgevallen!
Toen Queeny overleed, op 18 november j.l., vroeg ik Roy om haar op te vangen in de hondenhemel en haar een beetje wegwijs te maken. Die nacht droomde ik dat Roy en Queeny naast elkaar door een prachtig bloemenveld liepen, Cinderella (overleden in 2008)huppelde achter hen aan. Zowel Queeny als Cinderella waren de hondjes van mijn dochter. Roy was onze hond.

Ja heb al een paar geweldige ervaringen daarmee en dat geeft inderdaad een geweldig gevoel. Meer een overweldigend gevoel!

Super om te weten, dat ze er nog altijd is, en heel dichtbij me is en dichtbij me blijft! Het was zo'n geweldige superlieve hond, mis haar nog elke dag enorm!

toen Jip mijn oppas hondje net dood was was ik echt gebroken.
Toen ik 1 was ging ik al mee in de kinderwasgen en liep Jip ook mee. en na 13 jaar was onze vriendschap perfect.
dus het was een klap dat hij dood was.

een da later zag ik een hond naar het raam toe rennen (wij hebben lage ramen) die hond was Jip. Hij sprong tegen het raam op en je hoorde dat ook. maar niemand van het huis zag hem. Na 5 minuten stond hij er nog!!!! Ik ging naar buiten wou hem aaien en toen....was hij weg. Ik huilde..maar van geluk dat jip nog bij me was

Charloote: ik kreeg kippenvel van die foto het bestaat dus toch dat...onze hondjes er nog zijn, mijn moeder wou misschien naar de psycholoog omdat ik jip echt een uur rond mij zag lopen

Zij zijn niet meer waar ze waren, maar zijn altijd waar wij zijn ....

Wat ontzettend mooi om dit te lezen..
En wat een ervaringen!

Ik heb jullie ervaringen niet gehad.
Ik heb wel het volgende meegemaakt, maar of dat een teken van boven is?
Onze 1ste Newfy was al vrij oud toen wij aan een 2de zaten te denken. Maar of een pup wel zo slim was bij zo'n oude hond? Toch had ik mij maar op een wachtlijst laten zetten. Ik kon dan altijd nog beslissen. Op een morgen overleed onze Rasta toch nog heel onverwachts. Veel verdriet. Dezelfde avond kregen wij een telefoontje van de fokker waar ik op de wachtlijst stond. Onze pup was geboren. Dat werd onze Yara. 7 jaar lang hebben we intens veel plezier gehad van Yara. Tot ze vorig jaar heel snel overleed aan lymfeklierkanker. Ik wist al snel dat ik weer een pup wilde. Mijn man en dochter regelde dat achter mijn rug om, voor mijn verjaardag. En laat nu ook deze pup geboren zijn op de dag dat onze Yara overleden was! Als je dat 2x overkomt, is het dan toeval??????

Dood is dood,niemand heeft maar dan ook enig rationeel bewijs dat er leven is na de dood !
Zit allemaal tussen je oren Ik heb ook gehad dat diablo naar een grote ingelijste foto van gizmo zat te kijken en wel 10 min lang,maar dat wil nix zeggen hoor.Of dat ik ineens een koude bries voel naast mij.
gizmo is dood en gecremeerd,how the hell kan hij mij nog bereiken ??Ik wou dat het waar was echt,maar je zit dan zo aan je hond te denken dat je hem op en gegeven moment zo ziet lopen.Das het bewustzijn van een mens Maar sommige gaan hier wel heel erg ver in mee

Gerwin er is hier ook een mannenclub, misschien kan je je daar aanmelden

Voor de rest, mooie verhalen. Heb zelf ook al zoiets meegemaakt. Zelfs mijn man heeft ooit een zeer bizarre ervaring gehad, en die staat daar heel sceptisch tegenover. Maar tot op de dag van vandaag blijft hij het zelf ook onverklaarbaar vinden.
Helaas, beide verhalen hebben niets met honden te maken
Maar deze verhalen van jullie overleden honden geven hoe dan ook een prettig gevoel.

wat maakt het uit ? als je de aanwezigheid van je overleden hond voelt ? mooi toch ?

DE HOND VAN VOORBIJ.
BLIJFT IN JE LEVEN,
DE HOND VAN VOORBIJ,
VOOR ALTIJD MET JE VERWEVEN.

als je dit gelooft, ik wel, dan zijn je honden altijd in je nabijheid toch ? de mijne wel.

en is het geen mooi teken dat de .hond. er is geweest ? waar je zoveel van gehouden hebt ?

Trixie stierf een aantal jaar geleden.
Hij had een zware longontsteking en stierf zeer plots.
Het was toen volop lente.

Mijn vader en moeder hadden buiten een bak vol vetplantjes.
Toen Trixie stierf stonden er mooie, kleine witte bloemetjes in bloei.

Ik heb een aantal bloemetjes geplukt en bij Trixie gelegd.


Een paar jaar later hebben we onze lieve schat, Benjie
moeten laten inslapen. Toen was het echter herfst.
De bloemetjes in de bak waren al lang uitgebloeid.

's avonds riep mijn papa me, ik moest dringend naar buiten komen, hij had tranen in zijn ogen...

Ik begreep er eerst niets van, maar ik volgde hem mee naar buiten... En wat ik toen zag was zooooo hartverwarmend.

Ik de bloembak, stonden enkele witte, kleine bloemetjes! In bloem! Bijna winter...

Ik heb wel een kwartier aan de bloembak gestaan, samen met mijn papa...

Dit was Benjie zijn manier om ons te vertellen dat alles goed was!!

Ik heb zijn schim ook nog vaak gezien, en in mijn dromen knuffelden we lekker verder!

Ik geloof en weet dus ook dat ze steeds bij me zijn!!

Luca is overleden op zijn tiende verjaardag,
3 juni j.l.
Heel kort daarna zaten we met vrienden op een
terrasje lekker in het zonnetje.
Vanuit het niets kwamen ineens twee jacks naar
me toegerend, die los waren en een ervan was precies,
echt precies mijn ventje.
Zelfs het ringetje om zijn staart zat er.
En wat gebeurde er, het hele terras zat vol, maar
ze kwamen allebei naar mij toe en een van de twee,
die wel een kopie kon zijn van mijn Luca, stak
zijn snoetje in mijn hand.
Luca deed dat altijd als hij het fijn vond, ik voelde
gewoon het snoetje van mijn Luca.
Ik was totaal van de kaart, te meer omdat in diezelfde
periode mijn moeder ook nog gestorven is.
Maar het was zo mooi, zo echt Luca, dat het geen
toeval kon zijn.

Ik heb regelmatig contact gehad met mijn overleden honden. Niet met allemaal maar hoe dat komt, dat weet ik wel.
Ik heb heel veel readings gedaan voor mensen met een overleden huisdier, maar ook met overleden personen.

Ik vind het mooie verhalen die ik hier gelezen heb in deze topic. Toeval bestaat niet, en alles gebeurd met een reden!
Geniet van jullie ervaringen en hou het vast!!