Uitproberen/aandacht vragen

Bente, als je het wilt aanpakken zoals honden onder elkaar, zal die ooit kunnen proberen de rangorde te wijzigen (gebeurd onderling ook).... dan noem je het anders zeker, vals ofzo (ik noem het je terug pakken, gegarandeert dat het op deze wijze zeker gaat gebeuren). Of hij reageert zijn frustraties op een ander af (buiten). Fijn.

Ben het volledig met Linda eens.

Ik praat nu over mij persoonlijk: als ik advies zou vragen en ik kreeg een paar heel goede adviezen van ervaren mensen die al heel veel anderen geholpen hebben, zou ik die adviezen eerst eens opvolgen voor langere tijd, een paar weken of een maand zeker. Deze adviezen zijn deskundig en ik zou denken dat mijn hond het verdiend om het op deze manier te doen. Met respect...alleen dan krijg ik het respect terug en heb een maatje voor het leven. Dat zou ik veel liever doen dan rondroepen dat ik boven de hond sta.Maarja dat is mijn mening.....

Goed, daar verschillen onze meningen dus. Maar welke behoeftes bedoel je dan precies?

Perfect gezegd Dobry.

Tegen wie zeg je het, vraag je het aan Bente?

En jullie honden proberen natuurlijk nooit om hoger in de rangorde te komen? Grappig... Naar mijn idee doet elke hond dat, en is dat niets anders dan honds gedrag. Daarbij wil ik even zeggen dat proberen om hoger in rang te komen niet gepaard gaat met agressie, als ik duidelijk mijn positie houd. Wat ik doe.

Een hond in zijn neus pakken is níet respectloos. Het is honds.

Bente, je hebt een tunnelvisie. Kijk eens verder.
Deze aanpak is net zo ouderwets en achterhaald als vroeger de hond de snoet in de poep wrijven om die zindelijk te maken.
Nee, heb veel honden gehad en er was sprake van vriendschap en vertrouwen en respect. Nooit van IK ben de baas. Als jij iets duidelijk wil maken en ze slaan jou of bijten jou.... wat doet dat met je? Exact hetzelfde als met een dier. Je kweekt angst en haat (uit onbegrip).

Oh, ik geloof dat hier de meningen wat uiteen lopen.. Ik moet toegeven dat ik mijn hond ook heb gebeten. Eenmalig, en dat hij nu duidelijk zijn grenzen weet.

Ik wil me hier niet verder in mengen, maar ben het toch een beetje eens met Bente. Ik ben ook niet iemand van positief bekrachtigen en negatief negeren. Ik ben een beetje ouderwets wat dat aangaat.

Maar ik denk niet dat je snel een stempel op een methode kunt drukken. Ik snap heel goed dat positief bekrachtigen ook werkt, maar dat is absoluut niet mijn ding.

Ik heb ook een maatje voor het leven, en hij respecteert mij, en ik hem. Absoluut.

En ik weet dat hij zal proberen hoger in rang te komen, en ook mijn hond komt in de puberteit. Maar als ik dat goed begeleid, dan komen daar absoluut geen problemen van.

Ik zou de bench ook niet als strafplaats gebruiken..doe ik met Lucky nooit..
Omdat ik vind dat is HAAR plaats..en ik wil niet dat ze dat als haar strafkot ziet...dus dat doe ik zo min mogelijk..dat is haar veilige haven

Sorry, ik heb iets verkeerd neergezet:

Ik wilde niet zeggen dat positief bekrachtigen niet mijn ding is. Maar negatieve negeren. Positief bekrachtigen doe ik natuurlijk wél!!

Ik gebruik trouwens de bench liever ook niet als strafplaats. Als ik echt kriegel van hem word, dan leid ik hem eerst af, en geef dan het commando 'plaats'. Hij krijgt ook áltijd een koekje, dus hij vindt het geweldig daar.

En mijn honden hebben natuurlijk geen respect voor mij? Of zien mij niet als vriend? Een hond heeft een leider nodig. Ik leid, met liefde. Dat ik zogenaamd haat en angst kweek, daar kan ik echt pissig om worden. Als je twee honden hebt, en de een corrigeert de ander.. Dan zaait die toch ook geen haat? Dan is dat toch gewoon normale communicatie? Of heeft die corrigerende hond soms ook last van een tunnelvisie. Misschien moet je die ook een clicker in zijn poten duwen. Kunnen ze zeker nog wat van leren?

Waar ik heel erg benieuwd naar ben (en dit is absoluut geen aanval op iemand), hoe deden jullie het vroeger dan? Het tijdperk voor de clickers, het positief bekrachtigen etc. En of je daar hele negatieve ervaringen mee hebt. Wat is de reden waarvoor jullie hebben gekozen op deze manier verder te gaan met het opvoeden?

Eh... zo oud ben ik nog niet... Maar ook vroeger had je mensen die een keigoede band met hun honden hadden en die wars waren van slipkettingen, prikbanden, of zelfs clickers. Die de gave hadden om allereerst een goede roedelleider te zijn, en daarmee het gros van de hondenproblemen voor wisten te zijn. Alleen zag je ze nooit in een hondenschool of bij een vereniging.

Er mag misschien veel veranderd zijn, maar de aard van mens en hond is hetzelfde gebleven. Dus lopen er nog steeds mensen rond die hun hond als vanzelf goed en geweldloos opvoeden. Of die hun hond zonodig moeten vertrappen en domineren. En de hele meuk ertussenin.

Ik heb overigens weer negatieve ervaringen met de clicker, ook die methode is niet voor elke hond geschikt.

Nee, die clicker heb ik ook aangeschaft voor mijn vorige.. Het was een ramp, voor mij dan. Ik kan daar dus helemaal niet mee omgaan. Ik wil als ik mijn hond begeleid duidelijkheid hebben. Dus commando-handeling is voor mij genoeg om mee bezig te zijn. Die clicker maakt voor mij al lastig.

Ik denk dat ik er qua opvoeding tussenin hang. Ik gebruik nooit menselijk geweld (slaan/schoppen/schreeuwen) maar ik gebruik wel mijn handen om mijn hond iets aan te leren. Voer alleen als het niet lukt om iets aan te leren, daarna bouw ik af. Maar ik doe het liever zonder voer, zodat hij zich op mij richt en niet op het brokje. Hoewel ik sowieso nooit al een brokje in mijn hand heb, of mijn hand in mijn zak. En ik begrijp de mensen wel die de zachte methode gebruiken. Ik denk alleen niet dat die voor iedereen is weggelegd, niet voor elke hond, en niet voor elke baas. En het is nogal zwart-wit om meteen te zeggen dat Bente haat en angst zaait, of een tunnelvisie heeft. Daarnaast kan zij ook wel begrijpen dat andere mensen haar methode niet respecteren. Maar goed, dit is alles wat ik daarover nog wil zeggen.

Ik heb denk ik veel geluk gehad. Mijn duitse herderteefje luisterde gewoon als ik wat zei. Ik heb wel altijd wat regeltjes toegepast zoals als eerste de deur uitgaan, ongewenst gedrag negeren als het kan, anders positief afleiden. Bij trekken aan de lijn stil blijven staan etc. Clicker heb ik ook geprobeerd maar dat snap ik zelf niet dus daar had ik niks aan.
De hond die ik nu heb heeft 4 jaar in een asiel gezeten, was niet opgevoed of gewend aan mensen. Ik had dus met het ergste gerekend en had besloten haar eerst maar gewoon te nemen zoals ze is maar ik had verkeerd gedacht. Ze is gewoon de perfecte hond.Ik heb haar nu 2 maanden en het lijkt of ze allerlei cursussen achter de rug heeft zo braaf is ze. Wel pas ik de regels weer toe en dat schijnt goed te werken.

Ik heb natuurlijk veel tijd en aandacht aan de honden besteed, vooral ook veel lange wandelingen gemaakt. Misschien klinkt het irritant, maar respect is bij mij het sleutelwoord. En veel blijven lezen, ik heb elk boek over honden wat ik te pakken kon krijgen gelezen en daaruit opgepikt wat mij zinvol lijkt.

Nouja ik heb het dus zo gedaan, maar ik zeg eerlijk dat ik waarschijnlijk gewoon veel geluk gehad heb.

Ik heb dus twee honden van een ras waarvan je zou zeggen dat je er met positief belonen alleen niet komt, nl dobermanns. Toch merk ik dat ik bij hen punten verlies als ik hen fysiek aanpak. Ze proberen me denk ik wel meer uit als de gemiddelde labrador, maar ze hebben toch een zachte en consequente aanpak nodig.

Een enkele keer deel ook ik in onmacht of frustratie nog wel eens een tik uit, of geef een lijncorrectie. Ik heb grote en sterke honden, als ze echt kracht zetten dan zijn ze sterker dan ik, en soms (grijns) zit er tussen iets zien en erop gaan geen denkpauze. Als ik bijna omlig omdat Aidan ineens een jogger ziet en een ruk aan de lijn geeft om erop af te stuiven, terwijl we op een poepveldje staan zodat onderuitgaan bepaald geen aantrekkelijk vooruitzicht is, dan hoor je het in Keulen donderen en krijgt meneer het toch echt wel ingewreven dat-ie dat nooit meer moet doen.

Een enkele keer kom je weg met zo'n fysieke correctie, maar als je dat geregeld doet of in hun visie volkomen onterecht dan bereik je er niets mee, behalve dat je hun respect verliest. En de enige straffen waarvan ik echt merk dat die op de lange termijn helpen zijn stemcorrecties en het tijdelijk onthouden van mijn aandacht en of goedkeuring. Dat zijn dus de methodes waar ik mee werk en waarmee ik van plan ben mijn volgende pup zuiver en alleen mee op te voeden.

Daar komt bij dat het mijn eigen stomme schuld is dat Aidan zo fel is op joggers dat hij alles vergeet als hij er één ziet, daar had ik gewoon bijtijds op moeten trainen. Alleen toen Aidan jong was lag zijn knie in puin en heb ik me vooral daarop gericht. Jammer, want Christo heb ik qua joggers wel goed kunnen opvoeden. Dubbel jammer dan dat Aidan het nu wel van mij op zijn brood kreeg terwijl hij niet bijtijds aangeleerd kreeg hoe hij zich wel te gedragen heeft rond joggers.

En voor de rest, als iemand als Ilja het zonder fysieke correcties voor elkaar krijgt een stevige tante als Sterre voor haar te laten werken, dan zou ik daar zelf notie van nemen en ervan willen leren. Meppen, bijten, en aan het nekvel rondsleuren kan nl iedereen, daar is bepaald geen kunst aan.

Mijn hond deed het met drie maanden, het aandacht vragen, en broekhangen. Ik heb het er drie maanden lang geprobeert uit te krijgen. Ik zag totaal geen verandering. Onder andere ook met negeren, weglopen, andere kamer in gaan. Mijn cocker is wat dat betreft een hele pittige (verder is hij heel makkelijk mee te werken, als ik rustig en duidelijk met hem werk). Ik heb hem dus die ene keer in zijn vel gebeten. Ik wist dat hij toen doorhad dat hij écht te ver was gegaan. Daarna kwam hij terug om mijn mond te likken en het was klaar. Nu gaat hij lang zo ver niet meer, meestal als ik 'nee' zeg is het ook klaar.

Ik heb er geen spijt van gehad hem een hap te geven. Ik zou hem nooit meppen, rondslingeren. Dat zijn dingen die een hond absoluut niet begrijpt. En dan wordt hij handschuw/angstig.

Nu hij wat 'afgekoeld' is, om het zo maar te zeggen, kan ik hem nu beter onder appel zetten, en hem iets anders te doen geven. Ik merk, gelukkig, dat hij dat nu beter doet. En ik weet dat er altijd mensen zullen zijn die het absoluut niet met mijn manier van trainen eens zijn. Maar dat wil niet zeggen dat het geen goede manier is. Het is enkel een andere manier, en het sluit niet aan bij de methodes van nu. Dat weet ik. Maar het hoeft niet te betekenen dat iedereen het met die 'nieuwe' methode kan vinden.

En weet jij 100% zeker dat jouw hond geen broodfokpup was? In een konijnenhok opgegroeid, met vier/vijf weken bij de moeder vandaan gehaald, op transport gezet naar Nederland onder zulke omstandigheden dat twee van je nestgenootjes het niet overleefden (dat heet in de handel 'uitval'), met zes weken op Marktplaats gezet en met zeven weken in de handen geleverd van de koper?

Christo was zo'n pup, en een bijtmonster. Geen wonder, hij heeft de opvoeding van zijn moeder moeten missen, en het onbezorgd spelen met zijn nestbroers en zusjes.

Ook een gewone pup van een goede fokker heeft een nadeel, het blijft een onnatuurlijk iets om een pup al met acht weken te scheiden van moeder en broers en zusjes en door een andere diersoort, de mens te laten opvoeden. Is het nou echt teveel gevraagd om dat met een beetje beleid en beheersing te doen?

Een voorzichtige schatting is dat de helft van de topic stellers die hier een vraag plaatsen over hun pup, hun pup bij een broodfokker gekocht hebben. Of denken dat ze de pup bij een particulier gehaald hebben, maar dat die particulier wel een eigen nest had maar daar Oostblok broodfokpups bijgelegd heeft voor wat extra winst.

En dan hebben ze een probleem, natuurlijk hebben ze een probleem, veel broodfokpups vertonen gedragsproblemen, Christo was daar een goed voorbeeld van. En dan moeten ze hier adviezen krijgen om hun pup te bijten en op andere manieren fysiek af te straffen? Onder het motto van meningsuiting, terwijl er hondvriendelijke en succesvolle methodes zijn?

Ik vind dus van niet.

Wat bedoel/vraag je nu precies? Of mijn hond bij een broodfokker vandaan komt?

Wat ik bedoel is dat je dat gemiddeld genomen niet weet als een gast een vraag stelt over het gedrag van zijn of haar pup. We merken hier dus wel vaker dat een pup toch van een dubieus adres af komt - als je al wat langer op een forum zit, zie je wel vaker dingen voorbijschuiven waar je triest van wordt.

Jij hebt een keer in arren moede je pup gebeten, nadat je andere methodes hebt geprobeerd. Allà. Maar moet nu de volgende persoon die met een acht weken oude pup zit die bijt maar het advies krijgen om het beestje terug te bijten? Een pup die weet ik wat meegemaakt heeft en nog maar net in huis is?

En weten wij hoe er werkelijk met die pup omgegaan wordt? Ik heb gehad dat een pup van acht weken hele dagen alleen thuis moest zijn. En dan maar geduldig uitleggen dat een hond iets anders is dan een kat en dat je dat niet van je pup kunt verlangen.

In een discussie waar geen echte honden bij betrokken zijn kun je over methodes discussiëren en de voors en tegens bespreken. Dat is allemaal prima.

Maar als er daadwerkelijk om advies gevraagd wordt, is er ergens een echte pup, levend en wel. Waar jouw advies dan op wordt uitgeprobeerd. Als jij of iemand anders in zo'n geval gaat adviseren om die pup van acht weken maar te bijten 'want dan leren ze het', dan kan het zijn dat jouw bericht een dusdanige negatieve rating krijgt dat deze wordt dichtgeklapt.

Discussiëren over theoretische situaties, waar geen echte honden bij betrokken zijn, kan altijd. Maar advies geven en dat er een echte, levende, beduusde, verwarde, hulpeloze pup bij betrokken is, of om het even een volwassen hond, dan heb je een impact. Ons doel hier op dit forum is dat deze impact een positieve is, en dat niet alleen het baasje maar ook en vooral de hond/pup in kwestie geholpen wordt.

Ik heb niemand advies gegeven om zijn pup te bijten. Ik vind dat mijn opmerking hier best thuishoort. Moeten we dat soort dingen hier dan niet meer neerzetten?

Onder het motto van meningsuiting, terwijl er hondvriendelijke en succesvolle methodes zijn?

Voor wie is die methode eigenlijk vriendelijker? Voor ons? Of voor de hond?

Wat wij ook doen, nadat we een flink aantal keren hebben gewaarschuwd en in zen nekvel hebben gevat, is met plantenspuit in zen gezicht spuiten. Hij schrikt hier erg van en gaat direct naar zijn mand.

Soms komt hij even terug en als het waarschuwen dan weer niet werkt, dan gewoon weer de plantenspuit. Dit doet hem 0,0 zeer maar hij schrikt wel enorm. Hij weet meteen hoe laat het is en gaat direct naar zen mand!

Neusbeet is ook een manier, niet iets wat ik zou doen, maar is een beetje te vergelijken met het pakken in zen nekvel. Zijn moeder zou dit ook doen, dus ik zie echt niet in waarom het niet zou kunnen. Sommige mensen hier zien de hond echt teveel als mens, hij moet ten allen tijden weten dat hij de laagste rang heeft in het gezin. Dit kan je verduidelijken door de hond regelmatig consequent aan te pakken zodat hij weet waar hij staat. Altijd op een respectvolle en eerlijke manier, maar wel stevig, zoals zijn moeder dat zou doen.

Sorry, maar ik ben heel erg blij met jouw bericht. Ik ben ook van mening dat heel veel mensen uitgaan van hun eigen gevoel, niet van de hondennatuur. Vandaar ook mijn vraag of die nieuwe methode beter is voor mens of hond.

De meeste methodes die ons mensen goed in de oren klinken want direct resultaat beloven zijn bij uitstek mensvriendelijk en bepaald niet hondvriendelijk. En oh zo verleidelijk om die toch maar op te volgen.

Ik vind meningsuiting prima, maar we voelen ons hier verantwoordelijk voor die mensen die op dit forum terechtkomen omdat ze een probleem hebben met hun pup/hond. En die horen gewoon een goed advies te krijgen. Zomaar wat gaan roepen 'omdat jij dat vindt' vind ik in zo'n geval a/ nogal ego-istisch en b/ronduit onverantwoordelijk.

Als er echt een stevig probleem is verwijzen we dan ook door naar een gedragstherapeut of goede hondenschool. In het uiterste geval dat fysiek aanpakken dan nog nut zou kunnen hebben, wat ik betwijfel, maar goed, dan kunnen ze dat daar onder een goede begeleiding doen.

Vertel jij mij dan hoe zijn moeder het had opgelost?

Sietske, ik weet niet waar jij mee bezig bent maar dit is mijn laatste reactie. Ik vertel niemand hier iets. Ik heb mijn eigen honden opgevoed, wat daarin goed is gegaan deel ik met anderen. In mijn worsteling met Christo destijds heb ik me veel verdiept in de huidige theorieën van hondvriendelijk opvoeden, en daar mijn eigen weg in gevonden.

Voor de rest, Ilja, Esther, Margje zijn forumleden met jarenlange ervaring met het trainen van heel veel verschillende honden. Die al veel baasjes geholpen hebben in real life met hun hondenproblemen. En als die zeggen dat ze bepaalde dingen op kunnen lossen zonder fysieke correcties dan vertrouw ik daar op.

Trouwens, mijn eigen ervaring bij het opvoeden van drie honden is dat fysieke correcties niet nodig zijn en zuiver averechts werken.

Voor de rest heb ik genoeg gezegd om mijn standpunt duidelijk te maken. Wie wil begrijpen, kan nu voor zichzelf nagaan wat mijn standpunt in dezen is. En voor wie niet wil begrijpen, heeft verder uitleggen geen zin.

Sorry, maar ik voel me nogal aangevallen als mensen zeggen dat dit averechts werkt. Of dat het slecht is.

Het is níet zielig. Je kunt het ook anders doen dan negeren. Maar je kunt niet ontkennen dat het bij de nekvel pakken, het fixeren, het even tegen de grond duwen gewoon natuurlijk gedrag van de hond is! Dat had zijn moeder gedaan, en dat is wat ik bedoel te zeggen.

Ik denk dat als ik mijn hond bij zijn nekvel pak, hij weet waar hij aan toe is. Als ik hem negeer als hij iets doen wat niet mag, wordt hij daar zenuwachtig van. Er wordt veel vanuit de mens gedacht. Dat wil niet zeggen dat het geen succes heeft, absoluut niet! Maar je kunt het ook op een andere manier oplossen.

Dat is echt het enige wat ik probeer te zeggen, ik vind het gewoon jammer dat er niet verder gekeken wordt dan wat de meeste mensen doen. Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, maar begrijp mij dan alsjeblieft ook.

Mijn excuses als ik iemand heb gekwetst of iemand heb laten denken dat mijn hond niet gelukkig is of dat ik haat/angst/agressie opwek. Dit is hoe ik mijn hond opvoedt, hij is een ontzettende lieve cocker, waar ik graag mee werk en heel veel van houd. Ik had hem echt niet gebeten als het niet nodig was.

Ik wil ook nog graag 1 laatste ding zeggen.

Zelf vind ik dingen als in de nekvel pakken, bijten etc voor een mens heel onnatuurlijk. Persoonlijk denk ik dat een hond ons niet als hond ziet maar als mens. En dat het voor een pup heel raar is als wij als mens ons gaan gedragen zoals we denken dat een moederhond zich zou gaan gedragen in die situatie (sommige mensen) Wij zijn nu eenmaal geen hond maar een mens.
Trouwens vroeger hadden mijn ouders weleens een nestje maar ik heb de moeder de pups nooit zien bijten,of in hun nekvel grijpen 1x zag ik haar weleens heel voorzichtig haar mond om een van de pups haar bekkie doen maar dat was zeker geen bijten. Als de moeder het zat was liep ze gewoon weg van de pups en ging ergens anders liggen.

Verder helemaal met Linda eens, vertrouw op degene met jarenlange goede ervaringen, ze hebben niet voor niets zoveel mensen geholpen.