Nou, het begint onderhand wel op werk te lijken ja. Ik had er altijd nog een baantje bij, maar dat stopte eind september en ik heb ook geen nieuw werk gezocht, simpelweg omdat ik het niet meer combineren kan met de honden. Als ik eenmaal op mijn werk ben gaat het wel, maar voor ik er ben, het lukt me vrijwel nooit om precies op tijd te komen. Eerst de honden nog uitlaten, daarna vaak ze schoonmaken en daar gaat met 5 heel wat tijd in zitten. En je zal net zien dat er dan eentje aan de diarree is of overgeven...Dus voorlopig zijn mijn honden mijn werkgevers.
Ik ben wel medewerker van het tijdschrift Hondenleven en werk ook nog voor een plaatselijke krant, schrijven kan ik ook 's avonds doen en dan kan ik bij de honden blijven.
Samojeden zijn erg mens gericht, omdat ze vroeger ook mee mochten de tent in en daar de mensen en dan vooral de kinderen, warm te houden. Overdag waren ze de hele dag bij hun mensen, rendieren hoeden en mee op jacht, dus ze moesten goed kunnen samen werken met mensen. Huskies daarentegen waren enkel motor voor de slee en werden in veel gevallen heel slecht behandeld. Dat zij heel slecht alleen kunnen zijn ligt niet zozeer aan het feit dat ze hun mensen zo missen, alswel hun roedel, want ze werkten natuurlijk altijd met meerdere honden. De husky van nu is zijn mensen als roedel gaan beschouwen, vandaar de verlatingsangst.
Eigenlijk zal er geen hond zijn die het leuk vindt om veel alleen te zijn, alleen uiten de poolhondenrassen dat tot verdriet van eigenaar en buren meer. Slopen, huilen, noem maar op. Mijn dames kunnen overigens redelijk alleen zijn (alleen de jongste heeft er problemen mee), ook omdat ze elkaar hebben. Ze blaffen even als ik weg ga en zijn daarna stil. Voor de jongste moet ik nog wel veel spulletjes opruimen als ik weg ga, die zet nogal graag haar tanden ergens in.