We nemen afscheid....

Ja ik weet niet wat ik ermee ga doen...

Ergens wil ik wel graag weten wat er met haar gebeurd is, want we betalen er toch een hoop voor en dan verwacht ik dat er netjes met mijn hond wordt omgegaan, maar ook omdat het me toch bij blijft en ik voel me er echt een stuk rotter door.

Aan de andere kant denk ik, zal ik er ooit achter komen, zouden ze eerlijk zijn en ik krijg Blondie er niet mee terug...


Stel dat ze inderdaad buiten ons weten om bij Blondie iets van "onderzoek" hebben gedaan, dan moeten ze haar toch opensnijden ofzo???

Want Blondie was voor zover wij konden zien nergens open gesneden ofzo??

Ik vind het allemaal maar vaag en het maakt het niet makkelijk voor me zo...

Het beeld van een paniekerige en vechtende Blondie blijft me maar bij.

Ik heb constant de gedachte/gevoel, die hond was altijd zo trouw aan mij en ik ben haar niet trouw gebleven, ze was zo aan het vechten en ik heb haar toen niet kunnen beschermen....

Ik probeer het wel van me af te zetten, maarja het is zo moeilijk....

lieve choco,

als er een haar hond trouw is gebleven tot de dood ben jij het wel.
daar kunnen wij met zijn allen een voorbeeld aan nemen.

dat blondie niet dood wilde in jou ogen had daar weinig mee te maken denk ik. ze vocht voor haar leven zei je.
maar het kan goed zijn dat ze op dat moment vocht omdat ze ziek was. dat ze juist op dat moment een aanval kreeg door de spanning die ze bij jou waar nam.

sterkte meis... het valt niet mee.
liefs jolanda

Hoi Chocomelk,

Kan me heel goed voorstellen war er nu allemaal door je heen gaat. Maar ik zou wel willen weten het hoe en wat er gebeurd is met Blondie. Heb al meerdere honden laten inslapen en heb nog nooit meegemaakt dat er veel bloed bij was. Wel van de darmen, maar dat is normaal.

Wens je toch nog veel sterkte.

Gr. Annelies

Nou ik heb net de da gesproken over al dat bloed.

Hij vertelde dat Blondie bij hun "normaal" is weggegaan en dat er inderdaad wel wat bloed uit de bek en neus kan komen, maar zeker niet uit de oren of het achterlijf. Hij vond het maar vreemd dat er zoveel bloed op haar zat.

Hij vroeg ook of wij het daar gevraagd hadden en wat ze daarop gezegd hadden.

Hij vond dat we hun dan nog maar eens moesten bellen, want hij vond het niet netjes en het is volgens hem zeker niet normaal!

Dus we gaan morgen maar even bellen, eens kijken wat ze zeggen.

Ik heb 3 weken geleden mijn border meisje van 2 moeten laten inslapen vanwege een erfelijke ziekte, addison. Ze was helemaal op. Ik heb haar laten cremeren en ik ben blij dat ik het zo gedaan heb. Nu ik jou verhaal zo hoor, jeetje wat erg om je laatste beeld van blondie zo te moeten zien. Ik weet hoe het is en hoe het voelt. Schuldig dat je niet meer hebt kunnen doen. Twijfel heb je alles wel gedaan. Kwaad op jezelf en iedereen om je heen omdat je die beslissing gemaakt hebt. Het gemis van je maatje die je op de kleine momenten helemaal ontzettend mist. Alleen de tijd zal je wonden een beetje helen. Ik kan nu spontaan nog steeds in huilen uitbarsten. De dood is maar een raar iets. Ze zijn er niet meer, ze komen nooit meer terug. Nooit meer balletje gooien met ze, nooit meer wandelen waar ze dat graag deden en noem maar op.
Ik hoop dat je snel een mooier beeld van blondie sterker voor ogen krijgt dan de lelijke laatste momenten. Ik wens je heel veel sterkte toe.

Liefs Sabine

Sabine wat je zegt is echt zo!

Schuldgevoel, twijfel, gemis.... Precies zoals je zegt

Ik denk ook dat het zo moeilijk is omdat ze zooo jong was! De honden die ik bij mijn ouders heb verloren kon ik meer vrede in vinden, omdat ze hun hele leven geleefd hadden.
Daarnaast komt het ook omdat Blondie eigenlijk gezond was, ze was een gezonde sterke jonge hond die nog een heel leven voor zich had moeten hebben!

Ik voel me er dit x veel zieker van dan van de andere honden.

Ik heb heel de week niet gedouched en liep de hele week in dezelfde kleren, mijn man liep elke x met de andere honden en slapen zat er al helemaal niet in...
Ik had er gewoon allemaal geen zin meer in en zag het even niet meer zitten.

Ik voel me nog steeds verschrikkelijk en mis haar ontzettend, huil nog enorm veel, maar ik heb gelukkig weer gedouched, was gedaan en met de honden gelopen...

Ik hoop dat ik er ooit vrede in ga vinden.....

Tja ik wou maar niet weer een topic openen hierover.
Ik heb nu weer een pup en ik vind het echt een schatje enzo, maar jemig wat mis ik Blondie toch ongelovelijk veel zeg!

Het is hier zo veranderd in huis sinds zij er niet meer is. De honden zijn ook anders, ik merk nu echt dat de groep een beetje uit elkaar gevallen is.

Blondie was echt de baas over de honden en ik merk nu dat Jessy en Storm Blondie echt als de leider zagen. En aangezien wij Blondie zo goed onder controle hadden en zij ons echt als roedelleider zag hebben we dit nooit zo opgemerkt. Blondie volgde ons en daardoor ook Jessy en Storm. Blondie was echt zo ongelovelijk trouw aan mij.

Ik mis de hond die altijd oog had voor mij, die mij boven een bal ofzo verkoos. De hond die altijd zo blij en vrolijk was, ik mis haar zo ontzettend erg!

Sorry ik moest het even kwijt

Lieve Chocomelk

Daar moet je geen sorry voor zeggen, het is heel normaal dat jij je lieve Blondie mist. En daar mag je best hier over praten.

En heel goed van je dat in deze topic verder doet.
En geen sorry zeggen praten is goed voor in dit geval schrijven. JE mag er altijd over praten hoor. over de leuke de mindere dingen. Geen probleem.

En natuurlijk is het erg veranderd in huis is ook niet hetzelfde zonder Blondie. Ze moeten allemaal weer even hun plekkie lekker weer gaan vinden. maar naar verloop van tijd gaat dat ook goed komen.

met zo lief baasje heb ik daar alle vertrouwen in. en blondie is in je hart altijd bij je. En mocht jij ooit naar de andere kant gaan,dan staat je lieve meid daar kwispelend en met een lach om haar bek op te wachten.

Is heel logsich dat je haar mist hoor.

Meis nog heel veel sterkte.

hele dikke knuffel natascha