Dit kan vreemd klinken...

... en word aub niet boos op me maar, ik wil iedereen mijn verhaal vertellen en mensen met meerderde honden waarschuwen.

In 1996 zijn wij begonnen met fokken. Het was meteen raak. Na de eerste bedoelde dekking werd ook onze andere witte teef gedekt. Op de 28e dag door een 6 maanden oude reu. Ja echt waar en er waren zowaar 8 gezonde pupjes. Een van de pups werd zo goed als dood geboren en met veel moeite hebben we hem "terug gehaald" Iets waar we later spijt van kregen. Toen hij een maand of 4 was wed hij opeens ziek, en vanaf dat moment poepte hij alleen nog bloed. Pas na 3 jaar begon hij zelf ook minder te worden en besloten wij hem te laten in slapen. Gelukkig kwamen we iemand tegen die ons aanraadde vlees te proberen en wonder boven wonder was hij binnen een week normaal. Dit hadden we nooit gedacht natuurlijk en onze Onyx bleef altijd heel speciaal. Hij ging overal mee naartoe. Zo ook toen we besloten een witte herder reu te importeren. Hij mocht mee hem van het vliegveld halen. Vanaf het moment dat ze elkaar zagen waren Onyx en Chief onafscheidelijk. Ze sliepen in dezelfde mand, en niemand kon tussen hen in komen. "Wij tegen de wereld" was hun motto.

Toen sloeg het noodlot toe. Onyx had een virus opgelopen en was dus misselijk. Door de misselijkheid ging hij lucht happen wat een volledige maagtorsie veroorzaakte (zijn maag had een volledige slag gemaakt boven en onder, en ook zijn milt was mee gedraaid)
Toen we het merkte, eigenlijk al meteen, was het al te laat. We hebben hem meteen de auto ingezet en zijn naar de praktijk gereden. Ik heb hem wakker geprobeerd te houden maar halverwege raakte hij in shock. In de kliniek is hij meteen open gemaakt maar hij was niet meer te redden.

Onyx overleed op 28 September 2005. We waren allen ontroostbaar. Het was zo onverwacht en hij was onze eerste hond die kwam te overlijden. We hebben de DA gevraagd of ze hem wilde laten ophalen voor crematie omdat hij van boven tot onder open lag. Zo wilden wij ons hem niet herinneren.

Hadden we hem maar mee naar huis genomen....

Nog steeds heb ik spijt van die keuze. Onyx was namelijk nog vrij goed toen we weg gingen. Chief heeft hem de auto in zien lopen, maar Onyx kwam niet meer terug. En hij begreep niet waarom. Met als gevolg: Chief stopte met eten. We hebben werkelijk alles geprobeerd. We zijn in onze wanhoop zelfs naar een hondenfluisteraar gegaan maar niets hielp. Na 3 maanden dag en nacht dwangvoeding dachten we dat we hem er eindelijk doorheen hadden. FiFi was toen een pup en bracht weer een *sparkle* in zijn ogen. Helaas was het te laat en overleed hij op 6 November 2005

Toen hij in leven was hebben wij hem van top tot teen laten onderzoeken. Ook omdat hij een veel gebruikte dekreu was. We hebben nooit wat gevonden. Zijn bloedwaarden waren 1 week voor zijn overlijden nog binnen de normale waarden, terwijl hij in korte tijd zeker 20 kg was afgevallen. Ook hebben we autopsie laten verrichten. Wederom niets.

Chief is overleden door een gebroken hart. Wij geloven dat als hij Onyx had gezien toen hij dood was dat dit allemaal niet gebeurd was. Dan had hij gesnapt wat er met zijn vriendje was, en had hij kunnen rauwe.

Sinds toen laten wij alle dieren bij een overleden roedel/huis genoot. Ik denk dat Chief niet de eerste is, en ook niet de laatste zal zijn, maar als je huisdier overlijd, denk dan aan Onyx en Chief en zorg ervoor dat je andere dieren het overleden dier te zien krijgen. Misschien kunnen we dan samen voorkomen dat er nog zo iets tragisch gebeurd.

Bedankt voor het lezen.

Wat een triest verhaal, maar wat goed dat je dit met ons deelt, want dit zou nou werkelijk iets zijn wat ik niet zou bedenken! Toch klinkt het nu heel logisch en mocht ik ooit in een dergelijke situatie komen dan zal ik je advies zeker opvolgen.

Jeetje Wat je schrijft klinkt heel logisch. Ze zien een hond weggaan en niet terug komen. Kan me voorstellen dat het een behoorlijke impact maakt op de andere honden.
Ik ga je advies ook zeker volgen.

hoi charlotte

zit hier je verhaal met kippevel te lezen



die arme chief,zo in de war waar zijn vriend gebleven is


goed dat je dit met ons deelt



gr liesbeth

jeetje wat een verhaal en gebroken hart omdat hij zijn maatje zo miste.
wat erg
goed dat je het met ons deelt

Denk dat niemand boos wordt om je verhaal, maar juist geraakt wordt. Je brengt behalve dit ontroerende verhaal ook een heel belangrijk punt onder de aandacht. Het is voor de mensen die hier nog nooit bij stil gestaan hebben heel waardevolle informatie.

Wij laten onze dieren altijd afscheid nemen van hun dode maatjes. Dit hebben we ons konijn Brammetje ook laten doen toen zijn cavia-maatje Joep overleed. We hebben Joep een hele dag rustig in hun verblijf laten liggen. Ik werd er zelf ook rustig van, omdat ik echt kon zien en wennen dat Joep niet meer in dat lijfje zat. Brammetje werd al na twee dagen eenzaam zonder zijn maatje en daarom hebben we er voor hem een konijntje uit het asiel bijgehaald. Voor hem werkte dit, wat het was gelijk liefde tussen die twee.

Honden zijn wat intelligenter en zullen zich meer hechten aan maatjes of aan de omgeving. Des te belangrijker dat er bij de dood van hun maatje aandacht wordt besteed aan afscheid nemen.

Ben blij dat je ons dit laat lezen!

Wat boos ????Heel goed dat je dat geschreven heb,normaal sta je er niet bij stil, wij hebben het ook gedaan met onze honden ze gaan er echt naar toe om afscheid te nemen wij hadden alleen niet zo goede ervaring met het crematorium die ze op kwam halen.


gr. Ria

Onze Boy is 23 december 2009 overleden.
Boy kreeg nierfalen en hebben besloten toen hij steeds slechter werd om hem in te laten slapen.
Boy was mijn allesie,mijn schaduw...
Luna was zijn maatje...Luna kwam met 7 weken bij ons en toen was Boy er al.
Luna keek op tegen Boy,zag hem als zijn grote broer..
Als er wat gebeurde keek Luna eerst naar Boy ,deed Boy niets dan deed Luna ook niets.

2 handen op 1 buik..toen Boy ingeslapen werd is Luna er bij geweest.
Toen hij overleden was ,hebben we hem in zijn mand mee naar huis genomen.
Hij heeft op zijn vertrouwde plek nog een tijd gelegen.
Vrienden en wij en vooral kon zo op haar manier afscheid van hem nemen.
In de avond zijn we naar het crematorium gereden.
Ook toen is Luna mee gegaan.

Hij lag daar heel vrdig in het crematorium met bloemen en kaarsjes om hem heen.
Luna heeft op haar manier afscheid kunnen nemen.

Ondanks dat heeft het nog 3 maanden geduurd voordat Luna weer een speeltje aanraakte of blij uit haar oogjes keek.
Ze is dus duidelijk een rouw periode mee gemaakt.
Mensen die het onzin vinden of zeggen dat dieren dit niet voelen of zo niet doormaken.

Ik heb het met eigen ogen kunnen zien.
Probeer je dieren zoveel mogelijk afscheid te laten nemen,zodat ze snappen wat er aan de hand is.

Wat een aangrijpend stukje en heel leerzaam voor anderen.

In asiels komt het ook regelmatig voor dat een hond sterft aan een gebroken hart. Pas nog een scherp gemaakte staff die niet meer herplaatsbaar was, hij was niet ziek, maar lag op een morgen dood in zijn hok, autopsie wees niets uit en hij was nog jong en gezond, maar zijn hart was gebroken.

Gelukkig maar Sommige mensen horen dit liever niet door bepaalde eigen meningen of omdat ze vinden dat dit niet onder dit forum past. Ik ben blij dat ik jullie hierop heb kunnen wijzen en dat er, als is het maar 1 hondje, kat, noem maar op, die hiermee "gered" is en afscheid kan nemen.

Ik had er eerder ook nooit aan gedacht dat het bij dieren ook zo kon zijn. Tot mijn moeder overleed. De vrouw die ons bij alles hielp vertelde dat het goed voor de hond was als hij afscheid kon nemen van het vrouwtje. Omdat ze dit merken. De eerste dag was hij inderdaad aan het afwachten wanneer vrouwtje terug kwam, maar nadat hij afscheid had genomen niet meer. Wel als hij op bed lag op mijn moeders kussen lag, maar het was goed. Hij wist het.

Heel apart vind ik het. Maar eigenlijk ook heel logisch.

Zielig verhaal om te lezen. En harde manier om het zo te leren. Maar vind het dapper en goed om het te delen zodat andere mensen het weten!

hoi Charlotte,

ik heb jouw verhaal van onyx en chief al een aantal jaren geleden gelezen/gehoord. Het heeft toen ook al grote indruk op mij gemaakt. Ik gebruik het zelf nog heel af en toe als voorbeeld.
bedankt voor het delen.

groet jolanda

Als een maatje sterft, denk ik inderdaad dat het
beter is als ze hun dode maatje ruiken en zien.
Het verhaal van die twee jacks, waarvan de ene
vergiftigd werd en stervende was, toen de baasjes
beneden kwamen en meteen naar de da gingen.
Het andere hondje zag hem nog levend de deur uitgaan
en zijn baasjes kwamen zonder hem terug.
Hij arme diertje heeft maanden gewacht totdat zijn
maatje terugkwam.
Zat elke morgen voor de deur te wachten en liep
door het huis en de tuin om hem te zoeken.
Hardverscheurend vind ik.
Hij is nooit meer dezelfde geworden.
Heel zielig om te zien.
En Charlotte, hoe kunnen we boos zijn, als u
dit trieste verhaal vertelt.
Het verhaal komt recht uit uw hart.
U spreekt uit ervaring.

Heb het verhaal van Onyx en Chief toch weer met veel interesse gelezen , alhoewel ik het al kende.

Groetjes Annelies en een dikke knuffel van Luka en de rest

Ook wij hebben enkele jaren geleden onze duitse herder afscheid laten nemen van onze overleden labrador.
Ze is naderhand ook niet meer gaan zoeken en had er vrede mee. Heel herkenbaar dus.

woow een mooi verhaal maar heel erg sneu

en inderdaad wat je zegt je moet je hondjes net zo als jij afscheid van elkaar laten nemen.

fijn dat je het met ons deelt! helaas no happy ending.

hier is toch ook zo'n nieuwe film over met een akita inu? alleen dan kwam het baasje niet meer terug.. ik heb de film zelf nog niet gezien, maar het schijnt wel een emotionele huil-film te zijn

Jeetje Charlotte...
Zeker een goede waarschuwing/tip!

ik heb dit al altijd gedaan met al mijn diertjes, zowel de poezen, konijn, kanarie, al wat samen leefde, heeft allemaal kunnen afscheid nemen van elkaar.

toen ik vorig jaar mn lieve beer in moest laten slapen heb ik dat thuis laten doen, op zn eigen plekje waar hij al 19 jaar lag, 3 uur heb ik m daar laten liggen voor de katten (en mijzelf) om inderdaad goed afscheid te kunnen nemen, mn siam van 16 heeft even gesnuffeld en was er toen klaar mee (na vakanties zocht ze hem altijd maar nu dus niet, dieren weten dat) mn andere kat bleef op n meter afstand en liep toen weg................blij dat k t op deze manier gedaan heb en zou t de volgende keer ook weer zo doen

wat een triest verhaal maar je kunt er nu niks meer aan doen als je het wist was hij nog in leven messchien ze triest maar ik ben ook zeker niet boos hor

ben er stil van...........maar idd, wij hebben onze Verena ook afscheid latgen nemen van ons ander hondje, die door ouderdom is gestorven. wij hebben Verena steeds de gelegenheid gegeven om zo vaak zij wilde bij nikki te kijken en te ruiken. dit was goed! natuurlijk was ze in de rouw, dat heeft een week geduurd. zo zie je maar weer dat honden absoluut sterke emoties hebben.

ik krijg al tranen in mijn ogen want wij hebben dus precies hetzelfde gevoel.. wij hebben met de katten altijd de dode kat mee naar huis genomen, en op bed gelegt zodat de andere katten hun "afscheid" konden nemen
want hoewel veel mensen hier niet geloven dat een kat wel dezelfde gevoelens heeft dan een hond, geloof ik daar wel in

ik vindt het zielig van chief maar ik snap zijn gevoelens ook wel, hij miste ze maatje heel erg en snapt het gewoon niet..

Onyx en Chief, rust in vrede

Ik heb het zelf ook meegemaakt toen we Buster moesten laten gaan. Flos en Buster waren maatjes voor het leven. Waar Flos was, was Buster en zo ook andersom. Wij hebben thuis samen met ze op de bank gezeten en uitgelegd wat ging gebeuren en zo gingen we alleen met Buster naar de DA. Die kwam helaas niet thuis en wij wilde niet langer wachten, omdat het voor Buster geen doen meer was! Dus we gingen 's avonds met hem weg en lieten Flos thuis achter.....We kwamen thuis met een riem en en halsband en natuurlijk zonder Buster. Buster is gecremeerd en zijn as staat bij ons in de woonkamer. Ik heb achteraf ook zo'n spijt dat we Flos niet betrokken hebben in het laatste stukje leven van Buster. Hij heeft hem weken gezocht, was heel depressief en dacht iedere dag maar weer dat Buster weer thuis zou gaan komen. Hij keek regelmatig even naar de gangdeur en soms begon hij dan al te kwispelen en werd enthousiast en dan was het telkens voor hem weer een teleurstelling als Buster toch niet thuis kwam. Ook hij heeft de eerste weken nauwelijks wat gegeten. Wij gaven hem iedere dag maar zijn lievelingskostje om hem aan het eten te krijgen. Hij had het duidelijk erg moeilijk met het verlies van zijn maatje.....Ik zeg ook nog steeds dat het voor hem misschien wel duidelijk was geweest als we hem meegenomen hadden naar de DA! Dat hij nog aan Buster had kunnen snuffelen toen Buster dood was, maar helaas ik kan dat ook niet meer terugdraaien! Gelukkig krabbelde Flos na een tijdje wel weer op en genoot volop van al onze aandacht. Hij had het immers altijd moeten delen. Na 3 maanden hebben wij toch de stap gezet om weer een nieuw maatje voor Flos te kopen. Helaas is dat een beetje mislukt, want echte maatjes zijn Flos en Morris niet! Ze negeren elkaar een beetje. Geen 1 hond kan Buster vervangen...Maar ja er zit ook 14 jaar tussen die 2. Flos is inmiddels al 16,5 jaar en wij zullen deze fout nooit meer maken. Als hij straks moet gaan, dan zullen we Morris daar zeker in betrekken, zodat hij weet wat er gebeurt en het daardoor misschien beter kan begrijpen waarom zijn huisgenoot niet meer thuis komt.

ik krijg gewoon kippenvel zeg,

echt heeel zielig

wat een verhaal, me lopen de rillingen over de rug! knap dat je dit verhaal met ons wil delen!

het is echt zo trest allemaal
waarom bestaat het eeuwig leven nu niet he dan hoeft da niet

Oh, wat een verdrietig verhaal!

Arme Chief en Onyx......... zo triest.......

Ik heb zelf meerdere honden en ik dank je hartelijk voor je waarschuweing. Als er eentje komt te overlijden, zal ik zeker aan Chief en Onyx denken....

Ja, hier zijn dus geen woorden voor
Charlotte, chapeau dat je dit neerschrijft en met iedereen deelt, echt waar...

Ik zal het vrijdag meemaken en zal zijn beste vriendinnetje dus meenemen . Ik moet eerlijk toegeven, door heel de situatie, dat ik bij haar gedachten niet heb stilgestaan en voel me nu zelfs schuldig...Ben je dankbaar Charlotte dat ik deze info tijdig mocht lezen...
Het zal het eens zo moeilijk maken voor ons, maar het beste voor haar in de toekomst...
thx thx thx

Jeetje wat een verhaal

Een gebroken hart omdat ie z'n maatje zo miste

Vreselijk maar goed dat je het met ons wilde delen