Obsessief zoeken naar geparkeerde auto

Wij lopen er tegenaan dat de hond onze auto zoekt die geparkeerd staat op straat. Ik weet niet hoe te counteren. 
Het doet zich voor in 2 situaties. 

Situatie 1 =  een nieuwe situatie. Tot enkele weken terug huurden wij een garage, dus het was duidelijk dat de auto daar was. Nu hebben we geen garage meer en parkeren we waar we plaats vinden. Vanaf dat we de deur uitkomen is er met de hond geen land te bezeilen. Hij trekt aan de lijn en schiet van de ene naar de andere auto om eraan te ruiken. Blijkbaar kan hij de auto visueel niet herkennen. Komen we voorbij onze auto en we vertrekken niet omdat we enkel wandelingetje deden, huilt hij als hij verder moet. 

Situatie 2: Is al een tijdje sluimerend maar verslechtert omwille van de nieuwe situatie1. Als we met de auto naar het park gaan en we zijn klaar met wandelen en komen dichterbij (600 meter) auto-s/buurt waar onze auto staat terug trekken aan de lijn, auto-s besnuffelen. Hij is nog iets bereikbaarder dan in situatie1.

In situatie1 denk ik dat hij de auto wil vinden omdat hij denkt dat ik op bezoek ga/weg ga en zeker meewil

In situatie2 denk ik dat hij de auto wil vinden omdat hij angstig is op wandeling en de auto veilig is en gelijk staat aan terug naar huis.

Hoe zouden jullie dit aanpakken 

Wat ik zou doen is herhaaldelijk de hond meenemen in de auto, doelloos een rondje rijden en de auto weer parkeren waar hij stond. Zodat het autorijden niet alleen betekent een leuk tripje, of tripje naar de dierenarts wat spannend is. Gewoon een tripje zonder betekenis. Zodat de hond er wellicht ook geen waarde aan gaat hechten om de auto te vinden. 

Ik vrees dat hij ook ritjes zonder doel als belonend zal ervaren - hij is vasthoudend aan zijn ideeën 

Dan voorlopig niet met de auto weg en de hond erin, ga wandelen en neem iedere dag een andere route, zodat je hond tot rust komt als er geen autoritjes meer zijn.   Het gedrag is niet meteen over maar pobeer het vol te houden en tijdens het wandelen, afleiden,  tot iets leuks samen doen.   

En wel/niet toelaten dat hij aan auto-s ruikt? 

Je schrijft: 'Vanaf dat we de deur uitkomen is er met de hond geen land te bezeilen.' 

Ik zou eerst die situatie al bekijken. Hoe is de hond als je je klaarmaakt voor een wandeling, dus bij het aantrekken van je jas, hem aanlijnen, enz. Staat hij dan al in de startblokken? Begint het bij het openen van de deur? Als je de straat opstapt?

In ieder geval: meteen bij de eerste tekenen van onrust, ga je op de rem staan en bouw je rust in. Eerst die zelfbeheersing vragen. De hond hoeft niet te gaan zitten of liggen of zo. Het gaat over zijn innerlijke stemming, over zelfregulatie. Leren zijn impulsen te beheersen. Pas als de hond zijn kalmte heeft gevonden, begin je aan de wandeling. 

Ja binnen gaat het ook al mis sinds de auto in de straat staat. Springen, blaffen en gek doen als ik zijn riem bovenhaal. Vlak voor wij naar buiten gaan moet hij binnen op trede naar onze gang zitten en mag hij pas naar buiten komen als ik het zeg, ik sta dan buiten op stoep. Kan hij al lang heel goed en was hij fier op dat hij het zo goed kon. Nu doet hij het nog maar helemaal gespannen en bijna janken van ongeduld

Rustig worden voor naar buiten gaan.

Ooit een hondje te logeren gehad, een teckel, dus goed eigenwijs. Die ging helemaal uit zijn dak als ik maar naar de riem keek. Opgelost in drie vier  dagen.

Ik pak de riem,. hond begint te blaffen, riem laten vallen, niets zeggen, niet naar de hond kijken. Verbazing en stil. Ik pak weer de riem, idem, riem laten vallen enzv en ben in de keuken wat gaan doen, tot de hond rustig, echt rustig lag. Riem pakken enzv. Dit duurt echt even maar na tig x kon ik de riem aandoen. Weer blaffen. Riem aan de hond  gelaten en laten vallen en weg lopen. De hond leert,     ......  blaffen levert op dat ik niet naar buiten ga. Na drie dagen kon ik de hond in een keer rustig aanlijnen, nog een dag later stapten we in ern keer rustig naar buiten. Ging hij daar weer door het lint, omdraaien en naar binnen. Riem laten vallen enzv. 

Zolang je hond al helemaal hyper is bij het vertrek, zal je weinig resultaat kunnen boeken op straat. Om de eenvoudige reden dat de opwinding al veel te hoog is en je hem dan moeilijk kan begeleiden. Uiteraard zou je dwang kunnen inzetten als je langs autto's loopt, maar daar wordt je hond inwendig niet kalmer van, en de wandelingen niet aangenamer. 

Op lange termijn zal je de beste resultaten boeken als je dus eerst naar de bron gaat en die opwinding binnenshuis (bij vertrek) aanpakt. 

Focus niet zozeer op een commando voor de hond, maar kijk vooral naar zijn stemming. Een hond kan netjes op z'n kont zitten wachten terwijl ie zich in werkelijkheid helemaal niet kalm voelt. Het zitten is dan niet meer dan een pose die wordt aangenomen (al dan niet op bevel). Maar dat is niet wat je nodig hebt.

Probeer dus in te zetten op échte kalmte, een rustige innerlijke energie. Dat kan door daar heel kordate grenzen in te stellen. En met kordaat bedoel ik niet bozig of dwingend, maar wel duidelijk. Je vertrekt niét op wandel zolang de hond niet kalm geworden is. Dat zal in het begin niet makkelijk zijn, want de hond is het gewoon om uitbundig te worden, maar hou dat vol. Blijf zelf rustig en vriendelijk, maar dus wel ferm, en stap de deur niet uit met een opgewonden hond. 

Herhaal dat elke keer. Ook onderweg op je wandeling als je ziet dat hij zich weer gaat opwinden: hou een pauze, blijf rustig, wacht tot de hond zichzelf heeft gekalmeerd voor je verdergaat. 

Kijk wat bij jullie het best werkt: het kan zijn dat hem compleet negeren werkt. Maar het kan ook dat hem even rustig toespreken beter bij  hem past. Of je voet op de lijn zetten zodat ie begrensd wordt en in stilte wachten tot hij kalmeert. Zoek dat dus zelf even uit, waar je hond het best op reageert. 

Succes!