Oudere dame

hi allemaal, ik zit momenteel met mijn handen in het haar. Deze fase is zo naar om mee te maken met je trouwste vriendinnetje.. 

Bo is een 12-jarige hond met een lange medische voorgeschiedenis. Ze heeft al jaren artrose, waarbij standaard pijnstilling op een gegeven moment niet meer voldoende hielp.

Ongeveer drie jaar geleden is ze ernstig ziek geweest na een allergische reactie op medicatie. Ze raakte in korte tijd flink verzwakt, verloor veel gewicht, kreeg haaruitval en uitgebreide huidproblemen met korstvorming over haar hele lichaam. Ook haar zicht is toen deels achteruitgegaan. Ze is destijds intensief onderzocht en behandeld. Dat was een zware periode, maar uiteindelijk is ze daar weer doorheen gekomen.

De afgelopen jaren bleef de artrose aanwezig en langzaam verergerend. Omdat reguliere pijnstilling niet meer voldoende werkte, is in overleg met de dierenarts gekozen voor prednison als laatste behandeloptie om haar kwaliteit van leven te ondersteunen.

Sinds het starten met prednison gaat het op een aantal punten duidelijk beter. Bo kan weer zelfstandig opstaan, loopt soepeler en heeft meer mobiliteit. Ze springt weer op de bank en is binnenshuis aanwezig, zoekt contact en is sociaal betrokken. Ze eet goed en heeft ook weer interesse in haar omgeving en speelt af en toe met de kat.

Tegelijkertijd zijn er ook duidelijke zorgen en nieuwe klachten ontstaan of blijven bestaan:

• Ze hijgt vrijwel continu, ook in rust en ’s nachts, waardoor ze slecht slaapt.
• Ze lijkt daardoor moeilijk tot echte rust te komen.
• Ze wil minder graag wandelen buiten.
• Ze heeft al langere tijd darmproblemen, met periodes van ernstige diarree en veel slijm in de ontlasting, wat recent weer verergerd is.
• Haar achterhand trilt regelmatig.

Daarnaast is haar eetgedrag sterk veranderd. Ze is extreem gefocust op eten geworden. Haar eetlust is duidelijk verhoogd, waarschijnlijk door de prednison, tot het punt dat haar gedrag grotendeels om voedsel lijkt te draaien. Dit maakt het lastig om te beoordelen hoeveel van haar “goede momenten” echt voortkomen uit welzijn en hoeveel uit medicatie-gedreven honger.

Binnenshuis is ze niet per se actief, maar wel iets alerter en beweegt ze makkelijker dan voorheen. Ze zoekt nog contact en is sociaal aanwezig, maar echte rust en ontspanning lijken beperkt door het constante hijgen en onrustige slapen.

De dierenarts heeft aangegeven dat verder diagnostisch onderzoek waarschijnlijk weinig meer zou veranderen aan het behandelplan. Ook is besproken dat euthanasie op dit moment een begrijpelijke keuze zou zijn.

Voor mij voelt dit als een moeilijke balans. Aan de ene kant zie ik verbetering in haar mobiliteit en haar gedrag binnenshuis. Aan de andere kant zie ik een hond die nooit echt tot rust lijkt te komen door het constante hijgen, die slecht slaapt, en die steeds meer lijkt te draaien om eten als primaire motivatie.

Ik ben bereid echt alles voor haar te doen, maar ik wil niet dat ze onnodig lijdt of in een situatie blijft die voor haar structureel niet meer prettig is.

Hoe kijken jullie hiernaar? Hebben jullie ervaring met oudere honden op prednison of in een vergelijkbare fase? Wanneer hebben jullie de beslissing genomen om door te gaan met behandelen of juist afscheid te nemen? Wat waren voor jullie de belangrijkste signalen of criteria?

Tja op die leeftijd praat over bejaard al, krijgen ze alle kwalen die wij ook krijgen. Je kunt ze helpen buitenhuis, medicatie, supplementen en tools binnenhuis. Dier wat stervend is gaat hoekjes opzoeken binnen in huis en de één zoals de andere is misschien iets minder lucky in de gezondheid. Kan ook gewoon zijn dat ze het warm heeft maar meestal als de vaak bezochte dierenarts iets zegt? Moet je ook weer optijd erbij zijn. Alles is makkelijker als een dier een voltooid leven bereikt maar vaak is dat gewoon niet het geval.

Prednison kan het hijgen veroorzaken. 

Maar honden hijgen ook wel als ze pijn hebben. 

Dus waarom jouw hond hijgt is zo niet te zeggen,  kan zelfs wel door beide komen.

Het trillen van de achterpoten is een artrose dingetje volgens mij.

Het honger gevoel en  rusteloos zijn kan ook door prednison komen, dat zijn bekende bijwerkingen. 

Ligt ook aan de dosering. Een hoge dosering heeft volgens mij maar kort effect. Ik heb een hond gehad die ook prednison kreeg ivm lupus. Die heeft ze jaren en jaren gehad vanaf dat ze 4 was. En dat was dus een zeer lage dosering. Een half tabletje van 0.5 gram, was wel een grotere hond. Dosering varieerde wel eens afhankelijk van hoe de ziekte zich gedroeg op dat moment. Maar nooit was het veel. 

Eetlust was ook enorm ja, tot vervelend aan toe, zoals bijvoorbeeld ineens ook snot zakdoekjes willen eten of gebruikt keukenpapier of andere oneerbare dingen. Het was jojo-en met het immuunsysteem. Prednison heeft natuurlijk als eigenschap het immuunsysteem te onderdrukken, dus wonden genezen dan ook slechter. Erg vervelend als de hond iets anders gaat mankeren of iets open haalt. En dat gebeurde ook regelmatig. Het is een lapmiddel.. 

Ik herken veel van wat je schrijft. Ook het hijgen als ze het ook doet nu het niet meer zo warm is, komt het waarschijnlijk door pijn en ongemak. Mijn hond sliep ook heel slecht. Mijn hond is later overleden aan kanker in de neus toen ging het slapen zeer slecht we hebben haar laten gaan toen ze ook veel gewicht begon kwijt te raken. Artrose had ze vermoedelijk ook ja, ze was 11. Misschien is er iets aan pijnstillers wat nog gegeven kan worden? Het is triest... sterkte 

Ben nieuwsschierig Dominqeu, vanaf vier? Das best snel ....

Hongergevoel, die ken ik wel de rest niet. Is ook een hufter medicatie, moeten gelijk die nieren en lever aan de slag. Sommige worden er oud op en andere niet, het iig niet mijn directe keus om naar te grijpen met een jong dier.

Ja helaas werd toen pas de lupus gediagnosticeerd... En medicatie voorgeschreven. Op een gegeven moment in haar leven ontstonden er ontstekingen die maar niet weg gingen, in de slijmvliezen. Bij de anus en mond etc. Deed het lichaam zelf viel de slijmvliezen aan, lupus is een auto immuunziekte. 

Ok, maar met 4 al? Wat voor ras en waar vandaan?

Oud Duitse herder. Lupus wordt niet op getest bij fokkers hoor. Het is sowieso niet eens erfelijk meen ik. Het is gewoon "domme pech" ze weten ook niet hoe het veroorzaakt wordt zoals zoveel auto immuun ziektes. Wel een rot aandoening hoor en chronisch. Je hebt er een leven lang ellende van. Mensen kunnen het ook krijgen. 

Ja met vier waren we er eindelijk achter wat er mis ging. Ze hebben een stukje huis onderzocht en het weefsel werdt aangevallen door lichaamseigen cellen aldus de dierenarts. En met een lage dosering prednison konden we voorkomen dat het lichaam de hele tijd nieuwe ontstekingen startte. 

Maar zelfs met een lage dosering heeft het wel wat bijwerkingen ja. Zoals dat enorme honger gevoel.