Schuldgevoel na inslapen (tegen vechten narkoze)

Hoi allen, vorig jaar mei kreeg onze hond Vinny met 10 jaar de diagnose blaaskanker. Er is toen een tumor verwijderd maar de conclusie was dat het al richting zn bloedvaten ging en het terug zou groeien of uitzaaien. Met die gedachten in ons hoofd hebben we er een extra mooi jaar van gemaakt met Vinny. Hij heeft het uiteindelijk tot januari zonder enkele klachten mogen volhouden met de Melacam (pijnstilling). In januari begonnen de ongelukjes met plassen en de persdrang weer. Hij at echter goed en was vrolijk. Vorige week was een omslagpunt. Veel drinken, niet meer echt eten (soms 1 hapje uit mn hand per dag maar de laatste keer echt eten was alweer 4 dagen geleden), veel liggen en knuffelen, trillen, geel overgeven, heen en weer lopen zonder doel en naar de muren staren. Op een gegeven moment elke 3 minuten een druppeltje plassen en snachts een luier om. Hij wilde wel nog wandelen buiten, maar liep dan sloom en hield zn staart laag. Soms had ie een opleving wat de keuze moeilijk maakte, maar afgelopen woensdag hakten we samen de knoop door dat het tijd was voor inslapen. Dit was geen fijn leven meer voor hem en de dood zat eraan te komen. We konden niet aanzien hoe hij aan het leiden was en wisten gezien de kankerdiagnose dat het alleen erger zou worden en een pijnlijke natuurlijke dood. Donderdag de dierenarts gebeld en voor vrijdag (gister) afspraak gemaakt om hem thuis in te slapen. Allemaal met de bedoeling dat het rustig zou verlopen voor hem... Ik vond het echter een traumatische ervaring en vraag me nu toch af; hadden we niet moeten wachten tot ie helemaal niet meer kon staan of hadden we niet naar de dierenkliniek gemoeten. Het eerste narkoze prikje gebeurde op de bank en deed hem veel pijn. Hij piepte en sprong erna weg. Veel heen en weer lopen en ook naar de deuren in de woonkamer alsof ie wilde vluchten :( Mn hart brak en ik voelde echt een intense schuld op dat moment want hij leek nog niet dood te willen :( Ook heeft ie twee keer gekokhalst tijdens inwerken van de narkoze. Uiteindelijk is ie door zn benen gezakt en hebben we hem in een fijne positie gelegd op het tapijt en geknuffeld en tegen m gepraat. Maar mijn angst is nu dat ie dat niet eens meer bewust heeft meegekregen; alleen die prik en het gestrest weg willen. Ik weet dat inslapen het juiste was om te doen met oog op het nog meer leiden en de dood die hij anders binnen een week zou hebben erger zijn, maar ik had zo gehoopt dat ie zich zou overgeven aan de narkoze. Ik voel echt gewoon spijt en schuld van de manier waarop het is gegaan en weet niet of ik mezelf kan vergeven. Het voelt als verraad richting mn beste maatje. Had ik 'm maar direct in de lucht vast gehouden zodat ie niet kon vluchten en alleen mij voelde. Achteraf is makkelijk praten maar het moment zelf voelde voor mij ook als een grote waas en shock. Arme Vinny... Hebben meer mensen tijdens het inslapen zo een ervaring gehad waarbij de hond tegen de narkoze vecht? Hoe zijn jullie hier achteraf mee omgegaan? Het inslapen zelf sta ik achter, maar de manier waarop.. had ik maar iets kunnen doen waardoor het rustiger was voor hem. Ik mis m intens maar op dit moment overheerst het verdriet van "de manier waarop" dan het gemis :( Dank alvast..

Vinny, altijd een grote inpact het inslapen van een geliefd dier, eerst een slaapmiddel dat heus wérkt, en dan …..je hebt er goed aangedaan om thuis in te laten slapen , bij jullie, ook al is het niet gelijk ingetreden de dood, en heeft het even geduurd, goed aan gedaan bij jullie te nemen en geknuffeld, heus de laatste minuten heeft jullie lieveling dat echt meegekregen… voor jou en familie veel sterkte gewenst.   

De eerste prik, is in de spier gegeven en ja dat doet pijn. Het kokhalzen, soms zelfs overgeven is naar om te zien, maar is een bijwerking vandie prik. 

Je hebt er goed aan gedaan de hond in te laten slapen bij je thuis,, je hebt voor je hond gekozen.  maar het is ern traumatische ervaring voor je geworden. Dat is heel erg naar.

Ik zou je aanraden dit te bespreken met de dierenarts. Hoe je ervaring is geweest . Je dierenarts kan hiervan leren, meer voorlichting geven aan de baas. Zeggen wat er kan gebeuren. Als jij het kan overleggen, van je afvragen, helpt dit je met de verwerking.

Heel veel sterkte.

Je vraagt ervaringen. Ik heb div. Honden van mij in moeten laten slapen, ja de eerste prik was even piepen. Het rondlopen herken ik niet, meestal was de hond snel verdoofd en hield ik de hond vast. Wel meegemaakt dat er twee x gespoten moest worden omdat niet voldoende was gegeven om definitief de wereld te verlaten. Maar daar heeff de hond niets van gemerkt.. 

Ja heb dat een paar x meegemaakt. Uiteindelijk worden ze wel rustig, ook al zijn ze voor je gevoel niet meer bij, ze ervaren je nabijheid heel goed.

Laat het los, je hondje is nu vrij.

Heel veel sterkte de komende tijd 

Mijn huidige hond (profielfoto) zal ik met waarschijnlijk een paar maanden ook in moeten laten slapen vanwege een kwaadaardige tumor op haar stemband (ze zal steeds benauwder worden, en hij is nu al 1,5cm of groter). Ergens vond ik het niet fijn dit te lezen, maar tegelijk wat hierboven gezegd is, zijn het mogelijke bijwerkingen. Ergens dan wel fijn om ‘voorbereid’ te zijn, en dat kan je misschien met de dierenarts bespreken inderdaad.
We hebben het beste met onze beestjes voor. Het inslapen was nu traumatisch, maar wachten tot ze ‘natuurlijk’ dood zullen gaan zou voor jou hond en zal voor de mijne nog traumatischer zijn. Dus mijn hond zal ik ook in laten slapen uiteindelijk. Ondanks dat ik jouw ervaring hebt gelezen. Hoop dat dit je een soort van steunt dat je de juiste keuze gemaakt hebt. Je hebt hem verder lijden bespaard  Heel veel sterkte de komende tijd.

Je hebt een goede beslissing gemaakt en wij hebben vorige week ons oudje moeten laten inslapen en dat geheel onverwachts eigenlijk en ook nog eens bij de dierenarts. 

Het is vaak een naar gezicht en onze Maylo was heel erg gestressed en piepte ook bij de narcose spuit. Dit zijn gewoon gemene prikken. 

Uiteindelijk met hem op de grond gezeten totdat hij sliep. Hij heeft niks bewust mee gemaakt meer want de dierenarts kneep hem nog in zijn poten en we grapte nog 'als die niet echt sliep dan was je hand er nu vanaf geweest'. 

Het inslapen heb ik niet als naar ervaren bij onze vorige hond wel en dat was ook thuis. Maar schuld gevoel hoe het is gegaan bij de dierenarts ofzo nee...ik denk als je gewacht had totdat je hondje niet meer had kunnen staan was je veels te laat geweest...dan was het echt lijden tot aan zijn dood geweest.

Dank voor alle reacties. Ik heb zojuist nog even met de dierenarts gebeld en voel nu veel meer rust. Ze heeft uitgelegd hoe de sedatie werkt en wat Vinny nog heeft gevoeld (dat ie thuis was en dat wij daar waren, en helaas de prik ja maar daar kun je niks aan doen) en wat niet (fysiek zal ie niet heel bewust heeft kokhalzen hebben gevoeld of dat ie door zn poten zakte, meer als een waas). Het antwoord daarop deed me goed, omdat ik vooral hoopte dat hij in zijn laatste moment heeft geweten dat wij er waren met hem. En ze gaf aan dat het niet standaard is maar wel vaker voorkomt dat honden zo onrustig worden en wegspringen of lopen. En we er juist goed aan hebben gedaan hem zijn gang te laten en pas op het moment dat ie door zijn poten ging goed vast te pakken. Anders was ie in het begin wellicht nog meer gaan tegen stribbelen. Nu voel ik pas de ruimte om hem te missen en niet bezig te zijn met "had ik maar..". Dank nogmaals allemaal

Wat fijn voor je, dat je het even hebt na kunnen vragen en goede amtwoorden hebt gekregen,

Heel veel sterkte met het verlies van Vinny.

Goed dat je het met de dierenarts hebt besproken. Nu kan je het een plekje gaan geven.