Een goed opgevoede hond begint bij een bewuste eigenaar

Veel hondeneigenaren lopen vroeg of laat tegen gedragsproblemen aan. Ze zoeken hulp via internet, krijgen tientallen verschillende adviezen en raken daardoor vaak alleen maar meer in de war. Hoewel veel tips goedbedoeld zijn, zijn ze vaak gebaseerd op gevoel in plaats van kennis

Toch heeft een hond, net als een kind, niet alleen liefde nodig, maar ook duidelijke grenzen en structuur. Juist daar gaat het vaak mis: ongewenst gedrag wordt niet op tijd gecorrigeerd. Blaffen, opspringen, trekken aan de lijn, angst of agressie kunnen daardoor verergeren. De hond begrijpt niet meer wat er van hem wordt verwacht, wat leidt tot stress bij zowel hond als eigenaar. Dit kan uiteindelijk zo escaleren dat de hond niet eens meer los kan lopen, niet goed luistert of onvoorspelbaar reageert. Het vertrouwen tussen hond en eigenaar raakt beschadigd, terwijl de oorzaak vaak ligt in te veel afwachten en te weinig duidelijkheid - niet in strengheid

Dit noem ik ‘onbewuste passieve dierenmishandeling’. Niet omdat eigenaren iets verkeerd wíllen doen, maar omdat ze simpelweg niet weten hoe ze grenzen moeten stellen. En de hond is degene die daar de gevolgen van voelt

Wanneer wij als eigenaar duidelijk en consequent zijn, ontstaat er rust, vertrouwen en een sterke band waar beide van profiteren

De informatie die TS aanbiedt in de topics die hij opent, komt overeen met de kennis die bekend was omtrent honden in de jaren '80. Niet dat daar per se iets mis mee is, want een hond heeft inderdaad naast liefde, ook baat bij duidelijke grenzen, structuur en een consequente leider. Inmiddels leven we in 2025, en is er al veel meer bekend omtrent honden en hun gedrag. Zo weten we intussen dat de ouderdieren van een hond ook een rol spelen, net als de omstandigheden van het nest waarin een hond geboren is en opgroeit. Voeding speelt een rol, net als gezondheid. Zowel van de hond, als van de eigenaar. De eigenaar speelt zeker een zeer grote rol in de opvoeding. En zo zijn er meer factoren die meespelen in het gedrag van honden. Honden zijn levende wezens en dus ook individuen. Elk individu is anders en vereist een andere aanpak. Dat vraagt om flexibiliteit en inlevingsvermogen van de eigenaar, en zeker niet alle mensen die honden houden beschikken over die eigenschappen. Kennis alleen is niet voldoende.

Voorbeeld: ik heb hier 2 honden in huis. Stel dat ze iets uitspoken wat ik wil begrenzen, dan vereist dat bij beide honden een hele andere aanpak. Geef ik bijvoorbeeld een keer een brul ter correctie, dan zal de ene hond zich klein maken en verschrikt opkijken van "oh jee, dat zal ik nooit meer doen!" en de ander zou me aankijken: "oh, ik heb je aandacht? Dat staat geregistreerd." om later, als zij een keer aandacht wilt en dat niet krijgt, het af te gaan dwingen door hetzelfde ongewenste gedrag in te zetten. Puur omdat ze zo aandacht gemotiveerd is en het haar niet uitmaakt of dat positieve of negatieve aandacht betreft. Opvoeden volgens het boekje zou bij een hond als zij niet werken en juist leiden tot probleemgedrag. Het is bij een hond als zij van belang slimmer na te denken dan de hond in kwestie. Een correctie of consequentie van het ongewenste gedrag moet zodanig uitgevoerd worden dat de hond begrepen heeft wat er bedoeld wordt. Dit houdt zeker niet in dat je hardere/fellere correcties uitdeelt, maar slimmere, die bij het individu past. 

Dan heb je ook nog rekening te houden met het type hond (dus niet het ras - ook belangrijk om rekening mee te houden trouwens - maar het type hond). Heb je bijvoorbeeld een hond die snel spanning opbouwt, dan zul je daar ook op moeten blijven anticiperen. Je kunt je hond een goede socialisatie geven, duidelijke regels en begrenzingen, maar dan nog kun je te maken hebben met een hond die van nature snel spanning opbouwt. Houd je hier onvoldoende rekening mee, dan kan die goed opgevoede en goed getrainde hond alsnog ongewenst gedrag vertonen die de eigenaar zal kunnen verrassen. Dat heeft dan verder niets te maken met rangorde-problemen tussen hond en baas, een gedachte die in de jaren '80 nog zeer heerste.

Kortom, het is allemaal niet (meer) zo zwart-wit.. Wat u vertelt (ja, laat ik maar "u" zeggen, want ik krijg steeds meer het idee dat TS een oudere heer betreft, die vastgeroest zit in de kennis van toen) is niet per se onwaar, maar toch zeker behoorlijk onvolledig. En onvolledige informatie leidt tot onbegrip, daar leert niemand van. En de hond is dan meestal weer de dupe.

Tot slot wil nog benoemen voor de mensen die meelezen, dat ik persoonlijk geen cent meer zou betalen aan hondentrainers of gedragstherapeuten die stellen dat het belangrijk is voor honden om los te kunnen lopen. Of het zelfs als "zielig" bestempelen als een hond aan de lijn gehouden wordt.. Wat een onzin, onkunde en onwetenheid is dat zeg! 

Veel probleemgedrag is geen karakterpech, geen rasprobleem en geen trauma - maar het gevolg van te weinig duidelijke opvoeding en dat is voor mensen confronterend

En precies daarom wordt het vaak weggewuifd als “ouderwets”

Kijk goed naar de honden van mensen die iets beweren. Honden liegen niet

Honden liegen niet,mensen wel....

Welke hond heb jij,welke hond ben jij momenteel aan het opvoeden of is al perfect opgevoed?

Van mij weet iedereen dat ik een sbt heb,van alle leden hier weten we bijna welke hond hun leven verrijkt gelukkig zijn de meesten hier geen betweters die ons komen vertellen hoe we een hond moeten opvoeden,we weten allemaal de weg op internet,social media....als we relevante info willen van echte hondenkenners dan weten we die wel te vinden.

Veel mensen vinden dat de hond eerst rustig op zijn haar/plekje moet zitten als de bel gaat.

Ze zouden dan ook het liefst stil moeten zijn als in niet blaffen...

Ben ik toch een raar baasje want ik vind dat echt niet erg.... omdat ik veel alleen ben geweest. Als de bel ging en er zou een of ander luguber figuur voor de deur staan, hoop ik dat ze door het blaffen wel weg gaan.

Wat ik maar wil zeggen dat iedereen ook andere dingen heeft die wel of niet goed gevonden worden.

Ik heb inmiddels de 4e hond, allemaal australian labradoodles en allemaal een heel ander karakter, maar allemaal even lief. en redelijk dezelfde aanpak. Oke de 2 herplaatsers die moesten wel even wennen aan het ritme hier in huis.  

Persoonlijk denk ik dat de ouders van de pups een best wel grote rol spelen in hoe een pup later wordt. Hoewel er ook mensen zijn die een goudvis nog vals krijgen...

Het valt op dat de heer Richard weinig tot niet op vragen in z'n eigen topics reageert, maar spreekt iemand uit dat de kennis van de heer Richard zich beperkt tot wat er in de jaren '80 bekend was omtrent honden en voila, zie daar een antwoord... Zou er dan een kern van waarheid inzitten vraag ik me af?

Kijk, mijn hond is een dochter van een politiehond. Deze "ouder"hond heeft in zijn carrière al meermaals iets gebroken (en zichzelf dus ernstig bezeerd tijdens de job), maar dat heeft hem nooit tegengehouden om zijn werk af te maken. Mijn hond bezit hetzelfde temperament, die gaat voor je door het vuur en zal zich bij wijze van spreken dood kunnen werken voor de baas. Als eigenaar is het van belang zo'n type hond op de juiste manier te begeleiden. Als je niet op de juiste wijze corrigeert of onvoldoende consequent bent, dan geeft dat inderdaad onduidelijkheid en onrust bij de hond wat tot ongewenst gedrag leidt. Maar ga je weer te ver in de mate van corrigeren, dan kun je ook heel makkelijk de spirit van zo'n hond breken. En dan is het maar net wat je met je hond wilt doen of je daar als baas consequenties van ervaart of niet.

Iemand die over veel kennis beschikt, zeer consequent kan optreden, maar geen enkel inlevingsvermogen heeft wat betreft honden, zou mijn hond ongetwijfeld beter onder appel kunnen zetten dan ik. Al ben ik van mening dat mijn hond heel goed onder appel staat, maar dat terzijde. Maar als je vervolgens kijkt naar de functie die mijn hond betreedt, namelijk (voorheen) hulphonden- of (hedendaags) speurhondenwerk, dan zal de hond véél zelfstandiger moeten kunnen werken. Als je dan tijdens de opvoeding consequent hard optreedt omdat een hond moet voldoen aan regels en verwachtingen zoals die in het boekje omschreven staan, en er weinig tot geen rekening gehouden wordt met de mogelijkheden én beperkingen van het individu, dan zou dat als consequentie hebben dat de hond niet langer in staat is om dit soort werk te doen. Alle zelfstandigheid is eruit gecorrigeerd en de hond heeft geleerd te volgen. In deze vakgebieden heb je daar dus helemaal niets aan, maar hé, uw hond staat wel onder appel hè, "gelukkig" bezit de baas over enige kennis.

Helemaal eens Monique en To.

Ten eerste, wat is opvoeden?

Voor mij is opvoeden, groot laten groeien. Proberen om de hond de beste versie van zich zelf laten zijn, met zo min mogelijk correctie en dwang. Commando's is al helemaal niet mijn ding, zeker niet bij een jonge hond.

Van mij mogen al mijn honden lekker hard blaffen bij dingen als deurbel, vervelende mensen etc. Ik heb niet voor niets voor een waakhond gekozen. Zijn ze dan slecht opgevoed?

Kortom, je kunt geen algemene preek houden voor zo veel verschillende mensen en rassen. Ja dat kan wel, maar man man, wat zinloos. 

Als ik problemen ervaar met 1 van mijn honden ga ik naar een dierentolk. Daar heb ik veel meer aan dan een dure gedrags mijnheer of mevrouw. Die hebben meestal zelf een probleem. 

Wat ook nog een interessant gegeven is, is dat de eigenaar van de desbetreffende ouderhond van mijn hond waar ik eerder naar refereerde, ontzettend veel spijt heeft dat hij zijn hond via de "ouderwetse" wijze opgevoed en getraind heeft. Hij boekte zeker wel resultaten, de hond is zeer gemotiveerd in zijn werk en doet het uitstekend, maar het heeft niet per se tot balans bij de hond in kwestie geleid. De hond heeft namelijk de neiging om kleine gevonden voorwerpen van metaal niet af te geven, maar in te slikken (signaal van hoog opgelopen spanning bij de hond). Eigenaar is te fel geweest in de opvoeding bij het aanleren van het lossen van voorwerpen, hond denkt niet meer voor zichzelf na en slikt het dan maar in. Gevolg: om de zoveel tijd moet de inhoud van zijn maag operatief verwijderd worden. Hij zei dat hij met de volgende hond in opleiding veel meer rekening ging houden met het individu omdat het welzijn van de hond voor hem belangrijker was dan goede resultaten. 

Nog een ander voorbeeld: ik kom in het recreatiegebied waar ik vaak wandel regelmatig iemand tegen die zowel stieren als mechelaars getraind heeft. Je moet duidelijk zijn, consequent, en hard durven optreden vertelt die man dan. En z'n hond staat dan naast hem, draait continue al blaffende cirkels om z'n eigen as, en heeft zichzelf helemaal kaal geplukt van de stress. Maar deze hond kan uitstekend loslopen, dat dan weer wel. Een hond in balans zou ik het zeker niet willen noemen. Toch heeft deze hond een goede "ouderwetse" opvoeding genoten.

Kennis van toen is niet per se slechter, maar zeker ook niet beter. Ik zou juist zeggen, neem zowel de wijsheiden van toen als van nu mee in je opvoeding en pas toe wat bij jou en je hond past. En kom je er niet uit, durf dan de juiste persoon om hulp te vragen. Iemand die live mee kijkt en het brede plaatje ziet, en niet iemand die enkel kennis uit een boekje hanteert. Of vanachter een scherm oordeelt.... 

Wat hier gebeurt bevestigt eigenlijk precies wat ik bedoel. Zodra het over opvoeding en verantwoordelijkheid gaat, wordt het meteen persoonlijk, emotioneel of weggezet als “ieder doet het op zijn eigen manier”. Opvoeden gaat echter niet over wat wij prettig vinden, maar over wat een hond nodig heeft om stabiel, voorspelbaar en veilig in het leven te staan.

Laat ook even duidelijk zijn: wat hier wordt gezegd is niet bedoeld voor doorgewinterde forumleden met jaren ervaring, maar juist voor meelezers en nieuwe hondeneigenaren die hier komen omdat ze problemen willen voorkomen of beginnende problemen willen begrijpen. Die groep heeft vooral baat bij duidelijke, eerlijke basisprincipes zonder eindeloze nuances waarin alles wordt weggerelativeerd.

Niemand zegt dat elke hond hetzelfde is, dat elke hond hetzelfde werk moet doen of dat elk temperament hetzelfde is. Dat zijn allemaal zijpaden die de kern ontwijken. En die kern is simpel: zonder duidelijke opvoeding ontstaat probleemgedrag.

Dat probleemgedrag kan zich uiten als angst, reactiviteit, overmatige waaksheid, niet alleen kunnen zijn, uitvallen, doordrammen, frustratiegedrag enzovoort.

Dat het gezellige duo To en Kees blaffen bij de deur niet erg vindt, maakt het nog geen opvoedkundig neutraal gedrag. Het betekent alleen dat jullie dat gedrag accepteren. Dat mag, maar het zegt niets over of dat gedrag voortkomt uit bewust aangeleerde controle of uit een ongefilterde impuls. Dat zijn twee totaal verschillende dingen voor een hond.

En voor de ‘wijze’ Susanne: jouw verhaal over werkhonden bevestigt juist wat ik zeg, niet het tegendeel. Jij stelt zelf dat onvoldoende correctie leidt tot onrust en ongewenst gedrag. Precies dát is mijn punt. Dat daar vervolgens een tegenstelling van “hard en gevoelloos corrigeren” tegenover wordt gezet, is een valse tegenstelling. Duidelijk zijn is niet hetzelfde als hard zijn, grenzen stellen is niet hetzelfde als een hond breken. Dat die twee aan elkaar worden gekoppeld is precies waarom dit onderwerp zo vaak ontspoort.

Mevrouw Kees, opvoeden is niet alleen “laten groeien”. Opvoeden is ook begrenzen waar nodig, begeleiden waar nodig en ingrijpen voordat gedrag structureel wordt. Wie alles laat ontstaan zonder commando’s of correctie voedt ook op, maar dan zonder richting. En dat zie je later terug in problemen die zogenaamd “ineens uit het niets” komen.

Het idee dat je geen algemene lijn kunt trekken voor zoveel mensen en rassen is een drogreden. Natuurlijk verschillen honden, maar duidelijkheid, structuur en voorspelbaarheid gelden voor elke hond. Dat is geen rasding, dat is basisleerpsychologie.

Ik zeg ook niet dat trauma, genetica of achtergrond nooit meespelen, maar veel probleemgedrag begint niet daar. Het begint bij onduidelijke opvoeding. En ja, dat is confronterend. Het betekent dat mensen liever wijzen naar ras, trauma of verleden dan naar hun eigen handelen in het hier en nu.

Tot slot over dierentolken: wie daar troost in vindt moet dat vooral doen, maar het verandert niets aan het feit dat honden leren via consequenties, timing, herhaling en voorspelbaarheid, niet via vage intenties, gevoelens of spirituele uitleg.

Kortom: ik verkondig geen hardheid, geen dominantie en geen jaren ’80 alpha-verhalen. Ik benoem iets wat veel mensen niet willen horen: een hond heeft niet alleen liefde nodig, maar ook duidelijke grenzen.

Voor de meelezers die hier nieuw zijn en vooral willen voorkomen dat problemen ontstaan: laat je niet afschrikken door de discussie. Onthoud dit ene punt: duidelijkheid, structuur en consequent zijn geven een hond rust en veiligheid. Dat is geen hardheid, dat is zorg.

Voor mij is opvoeden, groot laten groeien. Proberen om de hond de beste versie van zich zelf laten zijn, met zo min mogelijk correctie en dwang. 

Ff alles meenemen als je mij herhaalt graag.

Dus ja, ook ik stel grenzen, natuurlijk, ik woon niet in een hutje op de hei. 

" Voor mij is opvoeden, groot laten groeien. Proberen om de hond de beste versie van zich zelf laten zijn, met zo min mogelijk correctie en dwang. 
 
Ff alles meenemen als je mij herhaalt graag.
 
Dus ja, ook ik stel grenzen, natuurlijk, ik woon niet in een hutje op de hei.  "

Kees

Rox vindt mij de perfecte baas,opvoeden doen wij niet aan wel voeden ,de liefde gaat door de maag.

Ze luistert perfect als ze zin heeft,ze ligt gezellig naast mij op de bank...

Ik snap je Kees

Pfff gelukkig haha. 

Ik ben het daar zeker mee eens, alleen vind ik het nog een beetje te beperkt. Zonder inlevingsvermogen kan je je hond niet lezen en begrijpen waarom ie doet wat ie doet. En als je je hond niet kan lezen en begrijpen, kan je hem ook geen duidelijkheid bieden want dan heb je zelf geen idee wat er aan de hand is.

Een goede opvoeder is in mijn ogen dus zeker ook iemand die zichzelf 'leeg' kan maken, zich open kan stellen om eerst te kunnen begrijpen. Want tenslotte wil de hond je wel wat duidelijk maken met zijn gedrag, er zit altijd een zekere lading achter. Pas als je het achterliggende patroon ziet, begrijpt waar het vandaan komt, kan je sturen. En dan bedoel ik niet alleen de hond sturen, maar ook jezelf en je eigen gedrag en denkwijze. Een goede opvoeder is nooit te beroerd om zichzelf in vraag te stellen en zijn eigen handelingen te herzien. Er is pas duidelijkheid als je de ander begrijpt én de ander jou begrijpt. 

Opvoeden is m.i. geen eenrichtingsverkeer, het is veel meer dan alleen maar gehoorzaamheid. Opvoeden gaat veel dieper, het gaat over toewerken naar een fijn, liefdevol en begripvol samenleven.

Dus heeft ook gevoel zeker wel een grote plaats in het begeleiden naar volwassenheid en het opbouwen van een innige band.

Vertrouwen voelen, gehoord voelen, veilig voelen, zich ontspannen voelen, zich gesteund voelen, begrepen voelen... allemaal van een heel andere orde dan luisteren en uitvoeren. 

Dus ook dat vind ik zeker waardevol om te beseffen. 

Jaaaaa fijne aanvulling Alaska's. Dat bedoel ik ook, het is een samenwerking, een band opbouwen etc.

Dat wat Alaska zegt klopt zeker, en inhoudelijk ben ik het daar ook mee eens. Inlevingsvermogen, zelfreflectie en het vermogen om jezelf bij te sturen zijn enorm waardevol in de opvoeding van een hond. Alleen zie ik in de praktijk ook dat dit eigenschappen zijn die maar weinig mensen echt consequent kunnen toepassen

Dat klinkt prachtig, maar de realiteit is dat veel mensen al moeite hebben met basisdingen als consequent zijn, afspraken met zichzelf naleven en structuur vasthouden. Niet omdat ze niet willen, maar omdat het simpelweg niet kunnen

Daarom richt ik me bewust op die basis. Als mensen hun hond al duidelijk kunnen opvoeden met vaste regels en voorspelbaarheid, ben ik al tevreden. Vanuit die basis kan er altijd verder worden verdiept. Maar zonder die basis blijft alles drijven op intenties in plaats van op houvast

Richard, ff wat anders. Mijn profielnaam is Kees, niet mevrouw Kees. Dat past totaal niet bij me. 

Zelf zie ik dat eigenlijk omgekeerd. Ik denk dat de allereerste basis bij het grootbrengen van zoogdieren niet zozeer vaste regels zijn. Maar wel betrouwbaarheid. Of het nu over een gazelle op de steppe gaat, of de bizon in de prairie: de basis is steeds dat het kleintje zich gedragen voelt door diegenen die hem omringen. Daar vertrekt veiligheid uit. Kunnen rekenen op de volwassenen. De leefregels en de normen waaraan binnen de groep moet beantwoord worden, komen nadien.

Dus niet de regels zijn de basis, wel het veiligheidsgevoel (hechting). 

Naar mijn mening is dit bij een hond of een mens niet anders, vanaf zijn prille begin. Eerst geborgenheid, steun, betrouwbaarheid voelen. En van daaruit groeit zelfvertrouwen, standvastigheid, kalmte. En kunnen de leefregels worden bepaald.

Dit komt trouwens overeen met de biologische ontwikkeling van het zenuwstelsel. Een zoogdier dat geboren wordt in een betrouwbare en steunende omgeving ontwikkelt zich anders dan een zoogdier dat dit niet krijgt. En dat is zeker de eerste maanden bij een hond van groot belang. 

Dus ik zie het zeker zo: eerst vertrouwen, daarna komen regels (waar ieder een andere invulling aan kan geven)

Ik krijg de indruk dat men het hier in grote lijnen met elkaar eens is; iedereen vindt het prettig en enigszins noodzakelijk dat honden worden opgevoed en dat ongewenst gedrag wordt voorkomen. Over de wijze van opvoeden zijn de meningen wat meer verdeeld. 

Ik vind het daarnaast belangrijk dat er tijdens het uitlaten altijd respect is naar andere honden. Ik bedoel daarmee dat in aanlijngebieden altijd afstand zou moeten worden gehouden van vreemde honden. Ik erger mij aan het feit dat mensen hun hond aan de (flex )lijn zoveel ruimte geven dat hij aan mijn honden komt snuffelen, of dat men recht op mij afloopt met hun hond, zonder mij even de tijd te geven om opzij te stappen zodat er ruimte ontstaat. Ik ben van mening dat een hond niet elke andere hond in zijn persoonlijke ruimte hoeft te accepteren, en zou het prettig vinden als men wat meer op elkaar anticipeert. 

" Zelf zie ik dat eigenlijk omgekeerd. Ik denk dat de allereerste basis bij het grootbrengen van zoogdieren niet zozeer vaste regels zijn. Maar wel betrouwbaarheid. Of het nu over een gazelle op de steppe gaat, of de bizon in de prairie: de basis is steeds dat het kleintje zich gedragen voelt door diegenen die hem omringen. Daar vertrekt veiligheid uit. Kunnen rekenen op de volwassenen. De leefregels en de normen waaraan binnen de groep moet beantwoord worden, komen nadien.
Dus niet de regels zijn de basis, wel het veiligheidsgevoel (hechting). 
Naar mijn mening is dit bij een hond of een mens niet anders, vanaf zijn prille begin. Eerst geborgenheid, steun, betrouwbaarheid voelen. En van daaruit groeit zelfvertrouwen, standvastigheid, kalmte. En kunnen de leefregels worden bepaald.
Dit komt trouwens overeen met de biologische ontwikkeling van het zenuwstelsel. Een zoogdier dat geboren wordt in een betrouwbare en steunende omgeving ontwikkelt zich anders dan een zoogdier dat dit niet krijgt. En dat is zeker de eerste maanden bij een hond van groot belang. 
Dus ik zie het zeker zo: eerst vertrouwen, daarna komen regels (waar ieder een andere invulling aan kan geven) "

Alaska's Finest!

mooi gezegd, en ik onderschrijf het 

Nu weet iedereen hier dat ik groots Victoria Stilwell fan en ook niet altijd eens met de methodes die ze gebruikt maar voor 85% (ik blijft eigenwijs volk, honden eigenaar )

https://www.vsdogtrainingacademy.com/dog-behavior-conference/ Je kunt je online inschrijven, en kan je het direct live volgen of terug kijken maar ook heel veel informatie word gedeeld gratis via FB, youtube of leeswerk op de websites van de desbetreffende benodigden.  Zijn ook weleens Nederlanders op visite geweest, soms heel veel discussie maar altijd met een open visie doen ze dat. Ik vind het iig uitermate intressant om vooruitgang te zien in hond als huisdier.

Vrouw met een missie zeg maar gerust. Op Tiktok praat ze bv over het verlies van haar eigen hond, Jasmin.

P.s. ja natuurlijk is Stilwell commercieel, verdiend haar geld ermee maar buiten dat? Heeft ze ook echt heeeeeul veel liefde voor honden, doet veel in USA aan de dodekooien en adopties, brood-fok ect op de achtergrond van het geld wat ze verdiend heeft.

Dank voor het delen. Victoria Stilwell is zonder twijfel iemand met een grote passie voor honden en ze heeft veel betekend voor bewustwording rondom welzijn. Dat verdient respect. Tegelijk zie ik ook dat haar visie niet voor iedereen of voor elke hond volledig werkt, en dat geef je zelf ook eerlijk aan.

Waar ik vooral op wil blijven hameren is dit: mooie theorieën, inspirerende verhalen en goede intenties zijn waardevol, maar ze helpen alleen als mensen ze ook daadwerkelijk kunnen toepassen in het dagelijks leven. En daar wringt het vaak. Veel mensen willen het goed doen, maar missen het inlevingsvermogen, de zelfdiscipline of de consequentie om echt duidelijk en stabiel te blijven.

Het klinkt mooi om te zeggen dat voelen, begrijpen en verbinden centraal moeten staan. Dat onderschrijf ik ook. Maar in de praktijk ben ik al blij als mensen consequent opvoeden, grenzen durven stellen en verantwoordelijkheid nemen voor wat ze hun hond aanleren of juist niet aanleren. Want zonder die basis blijven we praten over idealen, terwijl de hond ondertussen in de verwarring leeft.

Liefde is belangrijk. Inlevingsvermogen ook. Maar zonder duidelijke richting en uitvoering blijft het voor veel honden onveilig en onduidelijk.

Wat een interessant topic is dit geworden. Fijn dat TS ook eens inhoudelijk ingaat op de onderwerpen die hij aansnijdt, want het is toch leerzame materie.

Bij mij is de balans bij de hond en in de opvoeding gekomen door zowel in acht te nemen wat Alaska's finest zegt, als wat de heer Richard uitlegt. Als je het enkel hebt over duidelijk en consequent leiderschap zonder concreet uit te leggen wat daarmee bedoeld wordt, dan is er in feite een hele hoop ruimte voor interpretatie. Ik ben nieuwsgierig van aard en stel mensen graag vragen, en zo ontdek je dat mensen vaak geen idee hebben hoe ze duidelijk moeten zijn naar hun hond toe. Vaak wordt het zelfs verward met hard(er) optreden, vandaar dat ik het benoem, want er zit zeker een groot verschil in. Goed dat TS daar ook nog even op inhaakt.

Een voorbeeld: je loopt met je hond aan de lijn voorbij een prikkel waar de hond op reageert op een wijze die als ongewenst wordt ervaren. Dan kun je bijvoorbeeld duidelijk zijn door middel van correctie aan de lijn en dat consequent toepassen, elke keer dat het opnieuw gebeurt. Duidelijk en consequent, toch..? Maar als dit gedrag zich herhaalt, is hetgeen wat je probeert over te brengen dan duidelijk voor de hond?

Bij ongewenst gedrag kijk ik altijd naar de omstandigheden, wat gaat er allemaal aan vooraf, wat voor gedrag en emotie laat de hond zien en wat heeft de hond van mij nodig in deze situatie? Dat hield in dat ik onder andere heb geleerd dat ik in bepaalde zaken te snel wilde en mijn geduld juist moest bewaren, met andere momenten had mijn hond juist behoefte aan steun in plaats van correctie en weer met andere momenten behoefte aan leiderschap en duidelijkere communicatie van mijn kant. Duidelijk in de zin van dat de hond het begrijpt (!).

Om nog eens op het voorbeeld terug te komen, je kunt dus duidelijk en consequent zijn door je hond te blijven corrigeren bij ongewenst gedrag, maar dat hoeft niet tot het gewenste resultaat en dus de balans te leiden. Het kan zelfs tegenovergesteld effect hebben, hangt maar net af wat voor type je hond is. Je kunt ook duidelijkheid geven door rekening te houden met dat een hond kan reageren op een bepaalde prikkel, en het voor zijn door bijvoorbeeld consequent de lijn wat in te korten en je hond bij je te houden. Een handeling die de hond duidelijkheid biedt: "hé, mijn baas neemt de leiding over deze situatie, dan hoef ik het niet te doen." En zo hoeft er niet eens meer een correctie aan te pas te komen. Dat is in feite het mooiste, zodanig te handelen dat er geen correctie aan te pas hoeft te komen. En als er toch een correctie nodig blijkt te zijn, pas het dan zo toe dan de hond daadwerkelijk begrijpt wat je bedoelt. 

Het zijn in ieder geval twee totaal verschillende handelingen met twee verschillende uitkomsten en toch kun je ze allebei omschrijven als "duidelijk en consequent leiderschap". Maar het één baseert zich eerder op "ik ben de leider en je hebt te luisteren naar wat ik zeg, want ik dwing het af" en het ander baseert zich op "wederzijds respect en vertrouwen, aanpassing van de leider naar de mogelijkheden van de hond, en hem/haar daarin te laten groeien. Zorg dragen dat de hond ofwel zijn spanning op verantwoorde wijze kan reduceren of te voorkomen dat de spanning bij de hond hoog oploopt". Een hele andere vorm van leiderschap. En daarin kun je nog altijd begrenzen waar nodig, en structuur/duidelijkheid bieden. Dat is zeker ook belangrijk om een veilige en vertrouwde basis te vormen. 

Ik heb zeer zeker niet alle wijsheid in pacht, ik leer een hoop - mede dankzij mijn hond (die echt een draak van een pup/puber kon zijn) en ik ben nog lang niet uitgeleerd. Maar wat ik wel weet is dat de laatste vorm van leiderschap eerder als gevolg heeft dat honden zich ontwikkelen tot stabiele, evenwichtige volwassen dieren. Eerst werken aan de band, veiligheid en vertrouwen bieden, en vanuit daar kun je verder groeien.

Dat klopt, zowel bij honden als bij paarden zie je regelmatig eigenaren die er eigenlijk totaal geen feeling mee hebben. Alleen, dat is een constatering; wat wil je er verder mee? 

Vandaar dat ik even de link deel met je. Dit zijn gerenormeerde hondentrainers en therapeuten. Het is een open gesprek aan tafel. Wat wel weer zo is, is dat geen van alle het eens is met slip, pronecollars, blafbanden en hakjes en terrecht ook. 

Ik voed mijn honden op zoals je een kat zou opvoeden. Denk er maar eens over na voor diegene die ooit een kitten in huis hebben gehad. Dit is echt een geweldige methode.

Ik voed mijn honden op zoals je een kat zou opvoeden. Denk er maar eens over na voor diegene die ooit een kitten in huis hebben gehad. Dit is echt een geweldige methode.

Ik voed mijn honden op zoals je een kat zou opvoeden. Denk er maar eens over na voor diegene die ooit een kitten in huis hebben gehad. Dit is echt een geweldige methode.

Het komt uit Scandinavië "fjipe h?rnd' en betekend hond in balans. Je kunt het ook opzoeken op het web. Katten hebben een heel andere energie dan honden en het idee is eigenlijk dat de hond zich zal gaan spiegelen aan jou. Maar jij moet je inleven in een kat. Dat betekend ook dat dezelfde regels gelden voor de hond als voor de kat. Het is eigenlijk allemaal vrij simpel. Begin volgend jaar zullen er in Haarlem waarschijnlijk cursussen gegeven worden. Het hele idee heeft ook grepen uit mindfullness en werkt heel goed samen met de menselijke psyche. Ik verdiep me er al jaren in sinds ik een keer zoiets zag op een beurs in Stockholm. Bjørn Ramsblût is een zeer bijzonder mens. 

Het komt uit Scandinavië "fjipe h?rnd' en betekend hond in balans. Je kunt het ook opzoeken op het web. Katten hebben een heel andere energie dan honden en het idee is eigenlijk dat de hond zich zal gaan spiegelen aan jou. Maar jij moet je inleven in een kat. Dat betekend ook dat dezelfde regels gelden voor de hond als voor de kat. Het is eigenlijk allemaal vrij simpel. Begin volgend jaar zullen er in Haarlem waarschijnlijk cursussen gegeven worden. Het hele idee heeft ook grepen uit mindfullness en werkt heel goed samen met de menselijke psyche. Ik verdiep me er al jaren in sinds ik een keer zoiets zag op een beurs in Stockholm. Bjørn Ramsblût is een zeer bijzonder mens. 

Het komt uit Scandinavië "fjipe h?rnd' en betekend hond in balans. Je kunt het ook opzoeken op het web. Katten hebben een heel andere energie dan honden en het idee is eigenlijk dat de hond zich zal gaan spiegelen aan jou. Maar jij moet je inleven in een kat. Dat betekend ook dat dezelfde regels gelden voor de hond als voor de kat. Het is eigenlijk allemaal vrij simpel. Begin volgend jaar zullen er in Haarlem waarschijnlijk cursussen gegeven worden. Het hele idee heeft ook grepen uit mindfullness en werkt heel goed samen met de menselijke psyche. Ik verdiep me er al jaren in sinds ik een keer zoiets zag op een beurs in Stockholm. Bjørn Ramsblût is een zeer bijzonder mens.