Afscheid van onze PEPIJN

Heel veel sterkte.

Vandaag is het dus al  weer 3 weken geleden dat we onze PEPIJN hebben laten gaan. Wat vliegt de tijd.

Het gaat goed met ons. 

We zijn nu al 2 weken op vakantie in de Eifel, waar we regelmatig  naar toe gaan. Dus ook hier komen weer veel herinneringen aan hem boven. Hij genoot hier altijd van de wandelingen. Kon los rond het huis.

Eénmaal zeiden we 's morgens vroeg : 'ga maar even een plasje doen'. Toen  liep hij prompt de  tuin uit en zagen we hem op het weggetje beneden lopen. Vriend moest er in zijn boxershort achter aan, samen kwamen ze een kwartiertje later terug...!

Gisteren vergiste ik me even. We gingen boodschappen doen, ik keerde me om naar de huiskamer en zei : 'we zijn zo terug'.  Maar PEPIJN was er helemaal niet....

Ach  Ja wat zal dat wennen zijn zeg. Fijn dat het goed met jullie gaat naar omstandigheden!

Heel veel sterkte , geen trouwer dier als een hond.  Twee weken geleden ook me hondje Franse bull in moeten laten slapen ,met pijn in me hart afscheid moeten nemen. Het doet zeer mis haar zo erg. Weet hoe je je voelt die leegte het gemis. Heel veel sterkte 

" Vandaag is het dus al  weer 3 weken geleden dat we onze PEPIJN hebben laten gaan. Wat vliegt de tijd.
Het gaat goed met ons. 
We zijn nu al 2 weken op vakantie in de Eifel, waar we regelmatig  naar toe gaan. Dus ook hier komen weer veel herinneringen aan hem boven. Hij genoot hier altijd van de wandelingen. Kon los rond het huis.
Eénmaal zeiden we 's morgens vroeg : 'ga maar even een plasje doen'. Toen  liep hij prompt de  tuin uit en zagen we hem op het weggetje beneden lopen. Vriend moest er in zijn boxershort achter aan, samen kwamen ze een kwartiertje later terug...!
Gisteren vergiste ik me even. We gingen boodschappen doen, ik keerde me om naar de huiskamer en zei : 'we zijn zo terug'.  Maar PEPIJN was er helemaal niet.... "

jantien

Zo verdrietig, en zo herkenbaar, Ogin altijd in de auto waar ik ook naartoe ging, daarna een lege auto heel raar.  

Voor jou ook heel veel sterkte, zo,n groot gemis van een zo,n geliefde hond. 

"En dat we gekozen hebben om hém narigheid te besparen, dat doet ook goed"

dat vonden wij destijds heel erg belangrijk, houden van is ook loslaten en zeker aks er een lijden(sweg) zal volgen. Dat verdiende onze hond niet.

"Ik hoop dat ik de routine van wandelen erin kan houden , het thuiskomen in een leeg huis blijft moeilijk."

Dat huis komen in een leeg huis, dat zal slijten, de routine er inhouden zal best lukken met het mooie weer.

heel veel sterkte!!

Herkenbaar Jantien.

Ik heb na het overlijden van Puck nog heel lang op de wip gezeten als ik ergens was, op werk of op visite en dat ik dan naar huis heen moest omdat ik Puck uit moest laten.

Vaak ook gehad dat ik dan thuis kwam en mij bedacht 'oh ja, Puck is er niet meer'.

Heeft lang geduurd voordat dat eruit was.

Heel veel sterkte!

Nog heel veel sterkte.  Missen... kan niet anders he... x

Mijn schoonzus  (geen hondenmens) , noemde Pepijn zojuist in een mailtje 'het handenbindertje'. 

Nou ja, ik ga geen ruzie maken..

Pepijn was helemaal geen handenbindertje, die kon makkelijk óveral naartoe. 

Behalve mee naar mijn broer en schoonzus, daar waren honden niet welkom....

" Mijn schoonzus  (geen hondenmens) , noemde Pepijn zojuist in een mailtje 'het handenbindertje'. 
Nou ja, ik ga geen ruzie maken..
Pepijn was helemaal geen handenbindertje, die kon makkelijk óveral naartoe. 
Behalve mee naar mijn broer en schoonzus, daar waren honden niet welkom.... "

jantien

Ach wat ongevoelig van haar, bah. Lekker van je af laten glijden, haar beleving.

Pepijn was een heel lieve hond las ik altijd uit jouw verhalen.

" Mijn schoonzus  (geen hondenmens) , noemde Pepijn zojuist in een mailtje 'het handenbindertje'. 
Nou ja, ik ga geen ruzie maken..
Pepijn was helemaal geen handenbindertje, die kon makkelijk óveral naartoe. 
Behalve mee naar mijn broer en schoonzus, daar waren honden niet welkom.... "

jantien

Negeer het Jantien, tegen mij werd gezegd, zo geen zorgen meer…. Deed mij heel veel pijn. 

Nou, dat is lelijk zeggen van die schoonzus zeg.

Nee, zou er ook geen ruzie om maken, dat is verspilde energie.

Ik verbaas me soms ook dat familieleden, die wel honden hebben gehad (briard) en er echt dol op waren, ook het woord 'handenbindertje' in de mond nemen. Missen ze dat dan echt niet?

Wat een nare opmerking zeg, zo ongevoelig 

" Mijn schoonzus  (geen hondenmens) , noemde Pepijn zojuist in een mailtje 'het handenbindertje'. 
Nou ja, ik ga geen ruzie maken..
Pepijn was helemaal geen handenbindertje, die kon makkelijk óveral naartoe. 
Behalve mee naar mijn broer en schoonzus, daar waren honden niet welkom.... "

jantien

Ik denk dat ze het mailtje heeft teruggehaald* , maar  ik had het al gezien...!

* Ik wist niet dat dat kon, maar het schijnt te kunnen, want ik kan het niet meer vinden. 

Het missen van Pepijn blijft soms onverwacht moeilijk.  Gisteren zaten we in een horeca gelegenheid waar hij altijd meeging. Nu dus voor de 2e keer zonder hem.  Komt er aan de tafel naast ons een stel zitten met een wit hondje.  Dan lopen de tranen mij weer  over de wangen...    (Ik zie overal steeds witte hondjes.....)

Later heb ik nog een fijn gesprek gehad met een echtpaar met een jonge KNGF hond, die ze nu bijna 1,5 jaar hebben gehad om groot te brengen. Ze vertelden dat dit de 15e hond was in 25 jaar!    Echt fantastisch zulke mensen.       Het afscheid is altijd heel moeilijk : alle jonge honden komen met een groepje aan en worden dan losgelaten in de speelweide. En echt afscheid neem je dus niet.  Dat lijkt me ook zó moeilijk.  De honden spelen heerlijk met elkaar en jij sluipt weg...    Over een paar dagen zouden ze deze hond in moeten leveren.  Pfff.

Wij gaan tegenwoordig graag wandelen in een gebied wat niet voor honden toegankelijk is... daar kwamen we vroeger dus nooit.

Jantien zo herkenbaar en begripvol, Pepijn behoorde bij het gezin en is nu voor altijd niet meer voelbaar voor je…herinneringen zijn er maar dan toch het geen voeling meer hebben ja daar gaan dan de tranen, en zeker als er kleine honden bij je in de buurt zijn die je aan pepijn doen denken en ook gesprekken over pepijn.   ….het is zo,n groot gemis. 

" Het missen van Pepijn blijft soms onverwacht moeilijk.  Gisteren zaten we in een horeca gelegenheid waar hij altijd meeging. Nu dus voor de 2e keer zonder hem.  Komt er aan de tafel naast ons een stel zitten met een wit hondje.  Dan lopen de tranen mij weer  over de wangen...    (Ik zie overal steeds witte hondjes.....)

jantien

Ik begrijp dit heel goed hoor Jantien.

Een hond verliezen waar je mee gebonden bent is zo extreem en hard om mee te maken. 

Rouwen is dan als pure liefde die zijn bestemming kwijt is.

Laat die tranen maar gerust vloeien, Jantien.