" Misschien. Mijn hond leeft een heerlijk hondenleven ja. Ik zit nu in therapie en er is al 2x geopperd door de therapeute of ik denk dat ik autisme heb… vraag me af of ze me aan het concept proberen te laten wennen. Who knows… Misschien zijn mijn klachten gewoon iets apart staands, kan ook. Maar ik snap Tessa wel. Ik heb met mijn toen 2 jarige hond Remi op een Jack Russel kruising gepast voor 3 maanden van 10/11 jaar toen volgens mij… Dat was intens. Uiteindelijk kreeg ik haar zo ver genoegen te doen met iets minder, en Remi vond meer niet erg, maar waar mijn hond aan 1 wandeling genoeg had (en nog steeds heeft, wordt overigens wel in de tuin/berm uitgelaten voor plasjes), en voor de rest de hele tijd sliep, was die hond het daar niet mee eens. Die ging dan in het begin (voor ik meer ging wandelen) naast me zitten, staren, en piepen… en dat aan een stuk door… Mijn hond houdt uiteindelijk op als ik het negeer of haar corrigeer, maar die hond bleef doorgaan. En ergens snapte ik haar ook wel, ze was haar gepensioneerde baasjes gewend die uren met haar wandelen en haar met de fiets/camper overal mee naar toe nemen, maar het was dat de hondje genoegen nam met iets minder, en het maar tijdelijk was, en de hond al ouder was. Ik kan me voorstellen dat ze nog intenser was als een jongere hond, en ik zou dat ook niet getrokken hebben. Ik vond het toen al nogal wat, meer gaan wandelen, alleen om de hond stil te houden.
Mijn eerste hond heb ik binnen een jaar herplaatst (ik dacht, ik typ het uit, werd wel erg lang, dus ik hou het even kort; ze jutte de honden van mijn ouders op met haar angst agressie, waarop een van hun honden een buurman tot bloedens toe beet, en zij wilden dat een van de honden weg moest; en ik besloot dat het dan mijn hond zou zijn). En na Remi komt er (even) geen hond meer. Remi heeft extreme verlatingsangst, en voor mijn gevoel helpt mij dat ook niet in mijn situatie (geen sociale contacten); want hoe kom ik makkelijk buiten de deur als ik eerst vanalles moet regelen voor de hond? En ik verdien nu maar minimaal, en daar gaat dan per maand ook nog een paar honderd vanaf voor de oppas. Minder geld nog weer voor een eigen hobby buitenshuis… Ach ja, ik heb het er voor over, maar ook mijn therapeut lijkt soms haar bedenkingen te hebben met hoeveel ik ‘opoffer’ voor de hond ‘ten koste’ van mezelf. En dan valt ze met haar verlatingsangst nog wel mee. Ik ben hartstikke blij dat ze een luie hond is voor de rest die goed uit kan slapen enzo. Ik weet niet of ik dat getrokken zou hebben, een hond zoals die oppashond, dus ik begrijp Tessa wel. Een droom voor de hond, betekent niet perse een droom voor de eigenaar, en soms is het dan niet alleen kijken wat het beste is voor de hond, maar ook of meer voor de eigenaar. Bij mij is het nu zo dat ik de negatieve consequenties voor mijn portemonnee en sociale leven nog wel trek. Of dat zo gaat blijven… bijvoorbeeld mocht de opvang plekken die ik nu heb er mee gaan stoppen en ik niets nieuws kan vinden… maar dat zijn zorgen voor de toekomst het waren even zorgen vorig jaar toen ik begon met mijn stage, ik was toen even bang dat ik haar zou moeten herplaatsen, maar voor nu kan ze nog altijd bij de 2 vaste plekjes terecht (al is het er nu meer 1 geworden nu mijn stageplek me geen vaste dagen meer ‘geven’ en ik maar 2 weken van tevoren mijn rooster weet&hellip

.
Moet er nu bij dit verhaal gejuicht worden over hoeveel ik opoffer voor de hond en wat voor een luizen leven ze heeft, of achter de oren gekrabd worden hoeveel het ‘ten koste’ van mij gaat? Als het bij Tessa teveel ten koste van haarzelf gaat… dan is herplaatsen beter, hoe ‘mooi’ (thuis en lichamelijk in staat tot wandelen) haar situatie ook lijkt voor een hond, als je er aan onderdoor gaat…
Edit/wijziging: Oeps, mijn verhaal te lang gemaakt en ondertussen is er vanalles gepost nog in het topic De laatste post die ik zag voor ik begon met typen was die van Loesje
Ik hoop dat die plek de droomplek gaat zijn voor jouw Toosje!
"