13 jaar geleden, wilde mijn vrouw een hond. Van mij hoefde dat niet zo nodig, want het beperkt je behoorlijk. Maar goed na maanden rond kijken, bij kennis met honden te hebben gepraat enz enz Besloten we een hond te gaan zoeken. Ik wilde geen klein hondje, maar ook geen echte grote.
Uiteindelijk kwamen uit bij een Amerikaanse stafford, die had alle eigenschappen die bij ons paste en zo gingen we op zoek. Binnen no time had ik een fokker gevonden die op dat moment nog een pupje had. Ze was niet showwaardig (overbeet) en had een klein navelbreukje. Voor ons totaal geen probleem, shows vonden wij toch al onzin en navelbreukje was makkelijk te verhelpen.
Eind 2010 was het dan zover, we mochten Stocky rascals Yazira gaan ophalen. Noa noemde we haar, wat staat voor beweging. Die beweging had ik heel hard nodig, want na het krijgen van een tweeling, had ik me behoorlijk laten gaan en was veel te zwaar.
Zowel ik al mijn vrouw hebben diverse cursussen gedaan met haar, in de bittere winterkou.... Mevrouwtje had al heel snel door hoe je extra snoepjes kon krijgen en was een voorbeeldig leerling!
Ze kreeg een jaartje later een honden "vriendje", Ziggy, helaas was dat voor korte duur. Ziggy was door zijn 10 vorige bazen zo mishandeld dat ie niet meer .... De oud gediende hebben dit verhaal vast al eens gelezen.
6 maanden daarna kreeg ze opnieuw een "vriendje" puppy Banzai. Wat was ze gek op hem. Na overduidelijk de moederrol aan en genoot! Ze heeft ons enorm geholpen, hem op te voeden tot het prefecte hondje wat hij is.
5 jaar later, kwam kleine draak Penny erbij. Ook hier na ze weer de moederrol aan. We hebben wat afgelachen met de 2 dames. Papa Banzai moest niets van der hebben, maar Noa was helemaal blij.
Het afgelopen jaar merkte we dat ze ouder begon te worden. Alles begon in een iets rustiger tempo te gaan. Hey we worden allemaal ouder toch? Ze was nog steeds de stuiterbal die door iedereen gekroeld wilde worden en oh wee als je haar de kans gaf, want dan klemde ze je hoofd tussen der poten en kreeg je een oneindige wasbeurt.
Vorige week vroeg een passant, zeker nog een jonge hond, toen Noatje al der charmes in de strijd gooide om een kroel te krijgen. Aandacht van mensen was ze al vanaf dag 1 gek op. Haar dag kon niet meer stuk als ze aandacht kreeg en van een onbekende al helemaal.
Vorige week vrijdag, wilde ze der eten niet. Was wel vaker zo dat ze een maaltijd oversloeg. Maar iets was er vreemd, want ze was tammer als normaal. Zaterdag heeft ze een flink rondje gelopen, maar was ze ook al erg tam. Zondag leek er niets aan de hand. Maandag lag ze te rillen na der eten, hmmm toch niet goed. Lekker wat extra dekentjes erbij en mevrouw ging ontspannen slapen. Maar s'avonds wilde ze niet de trap op naar bed. Dinsdag moest ik vroeg weg voor het werk (werk meestal thuis), maar toen ik sávond thuis kwam, lag ze weer te trillen. Oke nu toch maar even naar de DA voor een checkup. Konden woensdag terecht. Woensdag ochtend, tijdens het eerst rondje zwakte ze door der poten. Arts gebeld of we eerder konden komen maar helaas.
Naar de dierenarts, ze liep zelf naar de auto en met een beetje hulp, klom ze bij mijn vrouw op schoot. Heel de rit zat ze naar buiten te kijken en luchtjes op te snuiven. Bij de DA liep ze netjes mee naar binnen en liet ze zich zonder te mopperen onderzoeken, kusjes voor de DA waren natuurlijk onvoorkombaar. Bij het bloedprikken kregen we de eerste schrik, er was bijna geen bloed te prikken, kwam nauwelijks wat uit. De DA had niets vreemds gevoeld, maar vertrouwde het ook niet. Ze zakte ineens weer door der poten en liet der plas lopen.
Natrium en kalium te kort. Dat was wat er uit het bloedonderzoek kwam en uit de urine onderzoek bleek ze een blaasontsteking te hebben. Ze namen haar op. Infus om de te korten aan te vullen en zodra er een mogelijkheid was, toch even een echo maken om verder te kijken. We werden "weggestuurd" zodat ze even rustig het infus zijn werk kon laten doen. Toen had ik al het gevoel ik wil niet bij der weg, maar goed mijn vrouw had er nog vertrouwen in en we hebben een hele goeie DA, dus oke. Even snel naar huis gereden, pasta gekookt voor de kids, training afgelast voor mijn elftal, en weer terug.
Bij binnenkomst werden we door de DA gelijk naar een kamer meegenomen. Dan voel je gelijk aan alles dat het foute boel is. Ze had slecht nieuws, heel slecht nieuws. Bij de echo was te zien dat haar hart omgeven was met vloeistof (bloed) en er een hele grote tumor in/op haar hart zat. Niets meer aan te doen en advies was uit haar lijden verlossen. En dan stort de wereld in elkaar. Ik met mijn grote bek en stoer voorkomen.... ineens niets meer van over. Heb sinds dat moment nog geen uur droog gehouden.
Snel naar Noa, die zoals altijd ons begroeten met turbo waai staart, probeerde overeind te komen, maar dat lukte niet meer. Eerst ben ik bij der gaan liggen en heb afscheid proberen te nemen, toen mijn vrouw. De boys gebeld of ze nog afscheid wilde nemen, want dan had ik ze gehaald, maar die vonden het zo al moeilijk genoeg, dus nee.
Noa had het zwaar, dus DA verzocht te doen wat onvermijdelijk was. Bij het slaapmiddel inbrengen, legde ze der hoofd op mijn vrouw der arm. toen het ander middel en weg was ze.
Ik ben er kapot van, ja ze heeft een geweldig leven gehad, heel veel liefde gehad en bijna alles wat der hartje begeerde, maar verd wat voelt dit kl*te. Weet me geen raad zonder mijn wijfie...
Reageren
Dit zijn nooit leuke dingen en dan gaat het ineens hard en kan je je eigenlijk niet voorbereiden op het verlies.
.
