Hallo allemaal,
Om met de deur in huis te vallen; onze Mieke is niet meer... Gisteren hebben wij haar laten gaan, thuis, in het bijzijn van ons allemaal; man, 4 kids en ik...
Wat zwaar... het was oprecht de moeilijkste beslissing die ik tot dusver heb moeten maken in mijn leven...
En nu is de mand leeg, het getiepel is er niet meer. De riemer liggen in de mand bij de deur. Geen natte snuit meer op de achterdeurraam, geen seintje als er bezoekers zijn.
Maar vooral; zíj is er gewoon niet meer. Niet aan mij zij, niet naast mijn stoel snurkend als wij aan tafel eten, geen ochtendknuffel, geen gesnurk van naast de bank, uit haar mand.
Ze is weg... en ligt nu begraven in de tuin. Met tekeningen erbij in. Met haar bal en bloemen... en tranen. Heel veel tranen...
Gaat dit gevoel ooit weg? Zal ik ooit weer van een andere hond kunnen houden? Durf ik dat aan zelfs, nu ik dit gevoel heb...?
Mieke is bijna 11 geworden. Zij had artrose, die de laatste paar weken erg verslechterde. We hebben nog erg ons best gedaan, maar het ging niet meer. Het besef daarvan groeide dagelijks, en afgelopen donderdagavond heb ik dan eindelijk de woorden uitgesproken die ik al een tijdje op mijn tong had maar het niet durfde uit te spreken... 'we weten wat het beste nu is voor haar. Het is tijd'.
En ze voelde het. Ik zag het aan haar ogen... en het was oke, maar met veel pijn.
Ze is thuis ingeslapen. We waren allemaal bij haar, knuffelend en fluisterend. We hebben nog veel foto's gemaakt. Echte afscheid genomen. 'Beste hond van de wereld'. Want dat was ze. Punt.
Het lucht wel een beetje op dit te schrijven...


Reageren




















En kunnen hem nu niet meer missen. Dat gezegd? Was het een behoorlijk gevecht met ons rouw proces. Hou er dus rekening mee dat je nog steeds moet rouwen al zorgt een ander dier voor afleiding.