Helaas is onze lieve mooie stoere maatje Balou vandaag een week geleden, afgelopen woensdag 20 oktober overleden.
Ik had in maart al een onderwerp geplaatst waarin ik aangaf dat hij mogelijk niet zo heel lang meer bij ons zou zijn met de vraag hoe ik een pootafdruk zelf zou kunnen maken.
Mijn mannetje is niet door zijn hartproblemen overleden. Bij de controle die ik zo om de drie maanden deed viel het de DA op dat hij ineens kaal op zijn buik en flanken werd en een rare vacht kreeg. Dus is er op vrijdag 8 oktober bloed afgenomen en toen bleken zijn bloedwaardes voor de witte bloedlichaampjes, bloedplaatjes niet te kloppen en de leverwaarden waren extreem hoog, zo hoog dat de machine het niet meer kon analyseren. Volgens de DA duidelijke tekenen dat hij een of meerdere tumoren had.
Exact een week later werd hij ziek, ernstige diarree. Ieder uur moest hij naar buiten. Een weekend gekookte rijst, kip en vis hebben hem niet eraf geholpen. Op maandag bij de DA een middel gehaald wat onmiddellijk moest werken maar dinsdag was het nog onmogelijk normaal te eten of rust te krijgen voor de arme jongen. In zijn ogen was de vermoeidheid te zien.
We hebben toen de moeilijke beslissing genomen om hem thuis te laten inslapen, nu hij verder nog geen pijn had en tussen het naar buiten toe vliegen nog wat rust bij ons vond.
Niet meer klooien, stressen, onderzoeken en angst voor hem. Beter zou hij nooit meer worden, op zijn leeftijd en met die ziekte was het een kwestie van hooguit dan nog weken en wie weet in wat voor pijn en ellende voor hem.
Op de dag dat hij 13 jaar en 7 maanden werd hebben wij hem over de regenboogbrug begeleid.
Hij is snel en rustig overgegaan, het eerste prikje met narcose was al voldoende om zijn hart te laten stoppen met slaan. Hij was er dus duidelijk aan toe.
Balou is de nacht thuis gebleven en de volgende dag gecremeerd, dus er was alle tijd en rust om alles wat ik wilde om afscheid te nemen te doen. En om hem af en toe nog even te aaien en te zien. En heel veel foto's nog maken.
Ik ben blij dat ik in maart de klei heb gekocht waar ik het over had op 17 maart. Ik heb afdrukken van zijn voorpootjes en van zijn neus gemaakt. Ze zijn niet perfect te zien maar heel goed te voelen en voor mij zichtbaar. En natuurlijk haar van hem, een plukje van zijn pluimstaart waar een strikje omheen zit en haar in de memory-capsule van zijn urn. Een afdruk met verf is niet gelukt, dat werd één vlek door al zijn haren tussen de kussentjes.
En gelukkig dat ik dat gedaan heb, want het crematorium was anders als in Nederland, dit soort dingen doen ze hier niet. De crematie was eigenlijk heel simpel, we mochten van begin tot eind erbij zijn als we wilden. Ik heb niet gezien hoe hij de oven in ging, dat wilde ik niet, maar wel gekeken hoe hij er naartoe gereden werd en hem een kushandje gestuurd.
Toen hebben we nog even over de begraafplaats er tegenover gelopen, letterlijk onder en in de rook van Balou. Wel een mooie symboliek vond ik.
Na de crematie heb ik geholpen met de as in zijn urn te plaatsen en in een klein glazen flesje. Ook heb ik een zakje met as wat we uit gaan strooien op de plek waar hij altijd lag onder onze appelbomen.
Baloutje staat nu in een prachtig urnbeeld in onze slaapkamer aan het voeteneind, voor altijd bij ons en over ons wakend.
Maar wat mis ik hem vreselijk. Het doet pijn om afscheid te nemen van je liefste vriendje. Het is zo vreselijk stil in huis, hij loopt niet meer met iedere beweging die ik doe mee aan mijn zijde, niet meer bedelen om lekkers als we zitten te eten of snoepen, niet meer zijn buikje of zijn zachte oortjes kroelen.
Ren als een jonge puppy mijn lieverd, ooit zien we elkaar weer. Als we overkomen naar jouw kant zal jij daar staan te wachten op ons en ons enthousiast begroeten en dan blijven we voorgoed bij elkaar. Ik zal altijd van je blijven houden en je in mijn hart dragen.
Ik had in maart al een onderwerp geplaatst waarin ik aangaf dat hij mogelijk niet zo heel lang meer bij ons zou zijn met de vraag hoe ik een pootafdruk zelf zou kunnen maken.
Mijn mannetje is niet door zijn hartproblemen overleden. Bij de controle die ik zo om de drie maanden deed viel het de DA op dat hij ineens kaal op zijn buik en flanken werd en een rare vacht kreeg. Dus is er op vrijdag 8 oktober bloed afgenomen en toen bleken zijn bloedwaardes voor de witte bloedlichaampjes, bloedplaatjes niet te kloppen en de leverwaarden waren extreem hoog, zo hoog dat de machine het niet meer kon analyseren. Volgens de DA duidelijke tekenen dat hij een of meerdere tumoren had.
Exact een week later werd hij ziek, ernstige diarree. Ieder uur moest hij naar buiten. Een weekend gekookte rijst, kip en vis hebben hem niet eraf geholpen. Op maandag bij de DA een middel gehaald wat onmiddellijk moest werken maar dinsdag was het nog onmogelijk normaal te eten of rust te krijgen voor de arme jongen. In zijn ogen was de vermoeidheid te zien.
We hebben toen de moeilijke beslissing genomen om hem thuis te laten inslapen, nu hij verder nog geen pijn had en tussen het naar buiten toe vliegen nog wat rust bij ons vond.
Niet meer klooien, stressen, onderzoeken en angst voor hem. Beter zou hij nooit meer worden, op zijn leeftijd en met die ziekte was het een kwestie van hooguit dan nog weken en wie weet in wat voor pijn en ellende voor hem.
Op de dag dat hij 13 jaar en 7 maanden werd hebben wij hem over de regenboogbrug begeleid.
Hij is snel en rustig overgegaan, het eerste prikje met narcose was al voldoende om zijn hart te laten stoppen met slaan. Hij was er dus duidelijk aan toe.
Balou is de nacht thuis gebleven en de volgende dag gecremeerd, dus er was alle tijd en rust om alles wat ik wilde om afscheid te nemen te doen. En om hem af en toe nog even te aaien en te zien. En heel veel foto's nog maken.
Ik ben blij dat ik in maart de klei heb gekocht waar ik het over had op 17 maart. Ik heb afdrukken van zijn voorpootjes en van zijn neus gemaakt. Ze zijn niet perfect te zien maar heel goed te voelen en voor mij zichtbaar. En natuurlijk haar van hem, een plukje van zijn pluimstaart waar een strikje omheen zit en haar in de memory-capsule van zijn urn. Een afdruk met verf is niet gelukt, dat werd één vlek door al zijn haren tussen de kussentjes.
En gelukkig dat ik dat gedaan heb, want het crematorium was anders als in Nederland, dit soort dingen doen ze hier niet. De crematie was eigenlijk heel simpel, we mochten van begin tot eind erbij zijn als we wilden. Ik heb niet gezien hoe hij de oven in ging, dat wilde ik niet, maar wel gekeken hoe hij er naartoe gereden werd en hem een kushandje gestuurd.
Toen hebben we nog even over de begraafplaats er tegenover gelopen, letterlijk onder en in de rook van Balou. Wel een mooie symboliek vond ik.
Na de crematie heb ik geholpen met de as in zijn urn te plaatsen en in een klein glazen flesje. Ook heb ik een zakje met as wat we uit gaan strooien op de plek waar hij altijd lag onder onze appelbomen.
Baloutje staat nu in een prachtig urnbeeld in onze slaapkamer aan het voeteneind, voor altijd bij ons en over ons wakend.
Maar wat mis ik hem vreselijk. Het doet pijn om afscheid te nemen van je liefste vriendje. Het is zo vreselijk stil in huis, hij loopt niet meer met iedere beweging die ik doe mee aan mijn zijde, niet meer bedelen om lekkers als we zitten te eten of snoepen, niet meer zijn buikje of zijn zachte oortjes kroelen.
Ren als een jonge puppy mijn lieverd, ooit zien we elkaar weer. Als we overkomen naar jouw kant zal jij daar staan te wachten op ons en ons enthousiast begroeten en dan blijven we voorgoed bij elkaar. Ik zal altijd van je blijven houden en je in mijn hart dragen.
Reageren
