Vorige week was het dan eindelijk zover: inpakken en wegwezen!
Al moest er vlak voor het vertrek blijkbaar nog vanalles kapot. Kwestie van het spannend te houden, zeker?
Eerst begaf de camera het. Gelukkig was er nog net de tijd om een goeie tweedehands te vinden, zodat we nu toch foto’s kunnen maken.
Dan scheurde opeens het leder van mijn wandelschoen. Een hele jaap erin. Damn, mijn waterdichte bottine opeens niet waterdicht meer! Te laat om nog nieuwe te bestellen. Maar toen bedacht ik me dat ik nog ergens een rubber-overschot had liggen, van dakwerken die ik vorig jaar deed. Met de gedachte: als het een dak kan dichten, zal het met een schoen ook wel lukken, heb ik het dan maar zelf opgelapt. Nu hopen dat het houdt! 
En bij het inpakken van de auto was het dan de beurt aan mijn teen. Geen idee wat er gebeurd is, maar plots felle pijn en hup: een teen die helemaal blauw opzwol, met een harde bult op het botje.
Ja, het ging lekker vlot, dat vertrek!
Maar kijk, we zijn dus weg. 
En de rit ging zoals ze altijd gaat: wegenwerken in Duitsland, regen in Denemarken, saai-saai doorheen Zuid-Zweden... Al is de brug tussen Kopenhagen en Malmo toch altijd een soort mijlpaal, en borrelt er daar een soort ongeduld op. Reishonger. Als een paard dat zijn stal ruikt.
Alle grensovergangen gingen vlot, behalve de Noorse. Het land is lange tijd gesloten gebleven voor buitenlandse toeristen, maar nu mag je er eindelijk onder voorwaarden (zoals volledige vaccinatie) weer in.
6 km file, urenlang aanschuiven, stilstaan, aanschuiven, stilstaan... Het was al donker toen het eindelijk onze beurt was, we ons EU certificaat konden tonen en mochten doorrijden. Oef!
In het pikkedonker reden we over boswegen naar ons vertrouwde plekje aan het meer. Er hing veel mist tussen de bomen, dus we reden haast stapvoets toen er plots een eland opdook. Wooo, wat een kolos!
Het was een vreemd moment, we bleven staan en keken naar elkaar. De tijd leek wel te bevriezen, het enige wat bewoog waren de oren van de eland, die zachtjes heen en weer wiebelden. Voorzichtig reden we langs hem heen en hij werd weer opgeslokt door de nacht.
En nu zijn we dan aan het meer. De honden zijn blij dat ze weer zorgeloos vrij mogen ronddwalen.
En het is nog warm genoeg om te zwemmen.
We blijven hier nog enkele dagen rondhangen, en na het weekend trekken we dan richting fjells. Benieuwd of we nog wat sneeuwvelden kunnen scoren voor wat onvervalste malamute-fun!
Maar da's dus voor later! Eerst nog even van zomerse dagen genieten.
Reageren
Als ik zo'n bord zie met "Wir Bauen fur Sie" denk ik altijd: laat maar zitten, voor mij hoeft het niet. 
De blauwe kleur is weg, maar er zit zo'n dikke bol op het botje en soms is ie gevoelloos en soms begint ie te steken en te knagen, als tandpijn. Zal wel wegtrekken. Misschien is ie gewoon niet zo blij met mijn rubberen schoen. 
