Lieve allemaal!
Al jarenlang ben ik stille meelezer.
Ik vind het geweldig hoeveel kennis en medeleven er hier gedeeld word met elkaar.
Dit keer wil ik iets met jullie delen.
Het gaat over mijn nu bijna 12 jarige hondemeisje.
Langzaam werd ze steeds iets trager, wilde ze steeds iets sneller naar huis. Ze word ouder zeiden we dan.
Maar toen ze niet meer wilde spelen en zich in haar huisje begon terug te trekken begon ik het gevoel te krijgen dat er meer aan de hand was.
Op naar de DA. Er werd een compleet onderzoek uitgevoerd.
Conclusie heftige bloedarmoede. De toestand was kritiek, er was niets meer wat ze konden doen. Een narcose zou ze ook niet meer verdragen dus een operatie zat er ook niet meer in.. Jess zou thuis steeds meer gaan slapen en uiteindelijk niet meer wakker worden.
Het was alsof de bodem onder mijn voeten weg zakte.
Ik waakte s'nacht bij haar en hield haar constant in de gaten.
Ik had twee dagen nodig om bij te komen van de schok en te realiseren dat ik ook alles op alles kon zetten.
Ik ging ging op onderzoek uit. Ik belde en mailde.
Vele durfden mijn geval niet aan te nemen. Een diagnose van de DA is permanent werd er gezegd. Als een DA de hond niet kan helpen, dan konden zij het ook niet.
Uiteindelijk vond ik iemand die het meteen aandurfde.
Ze hoorde mijn verhaal aan en zei meteen dat er zonder een oorzaak voor de klachten geen goede diagnose gesteld kan worden. Ze had een enorme medische achtergrond uit de mensen en dierenwereld en gaf DA vaak ondersteuning bij het zoeken naar de oorzaak. Ze moet vaker de rommel van de DA opruimen..de dieren zitten vaak volgespoten met medicijnen die het lichaam meer kwaad doen als goed.
Ze gaf me hoop en ik moest meteen DNA materiaal opsturen.
Hierna werd Jess totaal stressvrij en op natuurlijke wijze behandeld.
Ik hield mn hart vast.
Binnen twee dagen zag ik een vooruitgang.
We bleven de behandeling herhalen.
Ze kreeg twee keer zoveel te eten (ook om de vitamientjes, kruiden, celzouten en olie in te verstoppen.
Jess moest zich sterk eten!
Ze kreeg een overdosis aan liefde en aandacht (wat haar bijna teveel werd) en we hielden haar scherp in de gaten.
De wandelingetjes werden langer.. Jess bloeide op.
Ik had tranen in m'n ogen toen ze met de bal aan kwam zetten en me uitdaagde voor een duel.
We zijn nu twee maanden verder. Jess is super fit!
We maken weer langere wandelingen, ze zwemt, speelt en bemoeit zich weer OVERAL mee.
Ze heeft weer plezier, kwispelt en loopt weer trots en sterk met haar staart omhoog.
Ik ben Edith Retera zo dankbaar dat ze onze Jess heeft gered.
Nog zijn we er niet en er is nog werk aan de winkel.
Maar ze heeft weer plezier en dat alleen al is goud waard.
Wat ik jullie wil zeggen is geef nooit op.
Als een DA geen oorzaak kan vinden, als hij/zij opgeeft.
Als ze geen goede behandeling vinden of als hun enige
opties uit antibiotica of cortison bestaan.
Neem hun meningen serieus maar blijf waakzaam.
Er zijn zoveel therapeute buiten artsen om die zo ontzettend veel in hun mars hebben maar de erkenning er niet voor krijgen.
Er zijn zoveel andere middelen en manieren om de gezondheid te ondersteunen behalve de chemische middelen van de farmaceutische industrie.
Blijf zoeken naar oplossingen!
Als ik had geluisterd naar de DA en samen met hem Jess had opgegeven, was Jess nu niet meer bij ons.
Hij heeft mijn hoop afgenomen, en ik had twee dagen nodig om die weer terug te vinden.
Naar hem zullen we niet meer teruggaan.
Maar Edith's nummer hou ik bij me.
Voor mijn familie, mijn dieren en mezelf.
Lieve allemaal,
Ik hoop dat ik jullie ertoe kan bewegen de alternatieve
geneesmiddelen en geneeswerkingen uit te proberen en aan te nemen. Durf die stap te nemen!
Blijf open voor het onbekende!
Ik wens jullie en jullie viervoeters nog een hele fijne dag!
Groetjes Monique
I







)

3 doggies









