Zucht....wat een bofferij....out on your own (behalve ronddwalende vreemdelingen ) met alleen maar je dames, de oppas-kippies, natuur, rust en prachtige plaatjes om met je medemens te delen
Hartelijk dank dat we je avontuur op afstand weer mee mogen beleven
Nee, geen beer, 't was een mens. Zonder licht het bos induiken, is idd zeer raar. Je ziet geen hand voor je ogen en het is ook geen 'makkelijk' bos: rotspartijen, kloven en spleten, moerasgronden, riviertjes, dichtgegroeide berk- en wilgenstruikjes,... zonder licht kom je er niet doorheen.
Nu ja, ik heb hem niet terug zien verschijnen. En er is ook niets gestolen (er staat hier tenslotte wel wat waardevols in de schuur qua werkmateriaal).
Misschien had ie gehoopt dat hier niemand zou zijn, terwijl de eigenaars in Griekenland zitten, maar dat moet 'm dan tegengevallen zijn, haha.
wat goed van die natuuronderzoeker dat hij alle jachtvergunningen in handen heeft en ze niet gebruikt.
heb je nog voetafdrukken van die rare snuiter gezien later?
In Duitsland heb je wel "Wandergesellen" een soort rondtrekkende klusjesman/vrouw die zijn ook in het zwart gekleed maarja dan zou hij om een klusje gevraagd hebben en niet snel weggelopen zijn. En ik neem aan ook niet zomaar in een storm op pad gegaan zijn.
heb je nog voetafdrukken van die rare snuiter gezien later? In Duitsland heb je wel "Wandergesellen" een soort rondtrekkende klusjesman/vrouw die zijn ook in het zwart gekleed maarja dan zou hij om een klusje gevraagd hebben en niet snel weggelopen zijn. En ik neem aan ook niet zomaar in een storm op pad gegaan zijn.
Nee, geen voetstappen gezien. Het was de hele nacht storm en regen, de grond was helemaal blub.
Wat handig zeg, zo'n rondtrekkende klussenier. Had ie me meteen kunnen helpen om de golfplaten terug over de houtstapel te leggen, want die waren weggewaaid!
wat prachtig! de foto's zonder honden zouden zo uit een tijschrift kunnen zijn geplukt. ( niet dat dat zo is hopelijk ) of als een achtergrond voor je lapop ofzo. heel gaaf
Onze dagen mogen dan wel sterk op elkaar gelijken, toch zijn ze allemaal anders. En nooit saai, want er gebeurt altijd wel wat.
Vandaag ben ik gevallen. Wou een foto nemen van de hond die de rotsen af komt rennen en whoeeeeeps: ik sloeg zelf achterover en knalde met m'n hoofd en schouder tegen een steen. Flink wat pijn, maar er klonk geen gekraak, dus we leven nog!
Vorige week liep ik verloren. We waren een nieuwe route aan 't zoeken, dwars over een plateau, toen de meisjes plots een dierenspoor vonden in de sneeuw en dat wilden volgen. Het was niet helemaal de richting die we uitmoesten, maar ik dacht: okee, dat buigen we later wel om. Toen werd het plots erg rotsig, en daarna was er een moeras, en vervolgens een wirwar van kruipstruikjes en tegen de tijd dat het opnieuw open bos werd, hadden we zoveel omwegen gemaakt dat ik elk richtingsgevoel bijster was. Gelukkig heb ik nog steeds dat kompas in m'n jaszak zitten en kon ik zo tenminste de juiste richting bepalen. Na veel gekruip en geploeter belandden we uiteindelijk op een plek die ik herkende. Oef! Dan nog enkele km terug naar huis, waar we net voor het donker aankomen. Hehe, goed afgelopen! Het warm badje was dubbel en dik verdiend!
Er zijn dagen dat we veel elanden (en elandkeutels) zien, sporen van een nerts, een bever die tandenstokers heeft gemaakt van de bomen langs het water, of enkele herten. Sommige dagen zien we helemaal niets. Het zou geweldig zijn de lynx te zien, want die leeft hier ook.
En we moeten uitkijken voor wolven. Toen ik inkopen deed in het dorp, werd ik gewaarschuwd dat er verschillende wolven waren gesignaleerd. De boeren in de streek zijn nogal dramatisch als het op wolven aankomt, en de jagers worden moordlustig. Geen goeie combinatie. Dus ik hoop dat er geen dwazen het in hun hoofd krijgen om gif te gaan leggen in de bossen.
Tijd voor fotootjes.
Nukka op haar favoriete uitkijkrots in de ochtend:
Nanu klaar om het woud in te duiken:
Via een aantal rotspartijen naar de top van de heuvel:
Gewoon, mijn mooi meisje:
Bosbessenveld op het plateau. Er verschijnt een groen spoor, daar waar Nukka de sneeuw vd struikjes wrijft:
Samenwerking: efficient op uitkijk:
Camouflagepakje aan en één worden met de omgeving:
Er mag ook al es gerust worden:
Namiddagje aan het meer:
En af en toe toch ook es wat anders doen dan altijd door de bossen hossen:
die foto's lijken wel uit een sprookje te komen, zo mooi en sfeervol.
En de grote boze wolf is er ook weer (voor de boeren en de jagers dan), dat herken ik van hier maar al te goed. Ik hoop dat ze zo verstandig zijn geen gif neer te leggen. Zijn de wolven officieel beschermd in Noorwegen?
Wat een spannend avontuur, dat verdwalen! Achteraf dan, op het moment zelf lijkt het me erg eng. Gelukkig dat je je kompas mee had en de route terugvond.
Nou hopelijk krijg je verder geen last van je val!
Hoe lang blijven jullie nog? Geniet maar goed van de rest van de logeerpartijd