Hallo iedereen
4 jaar na de dood van zijn papa heeft mijn vriend woensdag de moeilijkste beslissing ooit moeten nemen. Afscheid nemen van zijn steun en toeverlaat.
Dinsdagavond deed Lucky opeens heel raar. Overdag was er niets aan de hand maar s avonds nadat ik de hond uitliet voor haar behoeften kon ze plots niet meer stappen. Toen we binnen kwamen liet mijn vriend Lucky haar bandje los en liet ze naar boven gaan. Hij merkte op dat ze de trap niet meer op kon. Hij kon ze nog net tegen houden of ze viel van de trap. Hij heeft ze naar boven gedragen. Eenmaal we boven in de living waren laat het ze stappen en hij merkte op dat omviel. Elke keer ze stapte viel ze om. Als ze haar uitschudde in de zetel viel ze om. Heb s avonds laat de dierenarts gebeld want het beterde niet. Hij zou de dag nadien om 9u komen. De nacht was goed verlopen maar nog steeds viel ze om. Ze was nog vrolijk, actief en kwispelde nog. Maar we zagen wel dat ze raar keek. Op de momenten dat ze rustig was leek het alsof ze door ons keek. Ze staarde vaak.
Om 9u kwam de dierenarts en die merkte haar probleem ook op. Hij zei dat hij Lucky nog medicatie kon geven. Maar ze zou maar goed zijn voor 2-3 weken en daarna zou het weer verslechteren. Ze zou waarschijnlijk een trombose gehad hebben. Tevens had ze ook een mama tumor die redelijk groot was. Mijn vriend besloot om haar toch te laten inslapen. Bij de eerste spuit is ze beginnen janken :( Ze was nog vrolijk en kwispelde nog. De dierenarts moest ze op haar kussentje leggen. Eenmaal ze neerlag verzwakte ze. En toen kwam de ergste spuit. Ze was er niet meer. Wij voelen ons heel schuldig dat we haar van het leven ontnomen hebben terwijl ze nog vrolijk en actief was. Maar ergens was dit het beste voor haar. Die tumor was zo groot dat die de huid spande en ooit ging openscheuren.
Het verdriet die we hebben is onebschrijfelijk. Toen ze thuis weg was ontstond er een groote leegte. Mijn vriend en ik slapen alle twee boven in de living om toch nog een beetje bij haar te zijn.
Ze is gecremeerd en hebben haar terug thuis. We hebben een pootafdruk gekregen en plukjes haar.
Ik kan al 2 nachten niet slapen. Eens de nacht valt begin ik te huilen en te huilen. De band die ik 1 jaar met haar het opgebouwd is ongelofelijk. Ondanks het mijn vriend zijn hondje was , had ik ook een klein beetje het gevoel dat ze ook een beetje van mij was.
Ik hoop dat ik het snel een plaatsje kan geven want ik heb voorlopig de fut niet.
Lieve Lucky,
Bedankt dat ik jou mocht leren kennen. Jij was een pracht van een hond. Zo een schattig snoetje. Jij deed niemand kwaad en was sociaal bij iedereen.
Sorry dat het op deze manier moest gebeuren schattebollie. Ik ga heel goed voor jouw baasje zorgen. Zorg jij ook goed voor jouw andere baasje en papa van jouw kameraadje hierboven?
We zullen je nooit vergeten!
Reageren
)
