Ooit maakte ik een zelfde soort denkfout. Ik was namelijk bang voor paarden en dacht dat het over zou gaan met een eigen pony. Dat was ergens ook wel zo want door de jaren heen werd ik in ieder geval minder bang voor mijn eigen pony. Maar doordat ik ook bang was, was er geen intens vertrouwen. Als je ergens je dier niet helemaal vertrouwt, zal je dier jou ook niet helemaal vertrouwen en dan kun je nooit een optimale relatie samen opbouwen. Zeker niet als je de hoofdverantwoordelijke bent en dus alles zelf moet doen. Jij bent 14 en je hebt het geluk dat je ouders je kunnen helpen en misschien de meeste zorg op zich nemen. Maar dan nog is het moeilijk. Want weet je wat het is, angst is zoiets ongrijpbaars. Vaak weet je niet eens wáár je precies bang voor bent. Maar die angst wordt wel heel makkelijk getriggerd als je een negatieve ervaring krijgt. Bijvoorbeeld, stel dat je hartstikke dapper met je hond aan het wandelen bent en opeens komt er een heul grote woest uitziende hond blaffend en schuimbekkend op jullie af. Dat is nooit een feestje, maar al helemaal niet als je éigenlijk gewoon bang voor honden bent. Een volgende keer, áls je het al aandurft om weer met 'm te gaan lopen, zul je eerst over een drempel moeten en vervolgens nog tijden met de schrik in je benen rondlopen.
Nou weet ik wel dat je ouders ook wel met de hond willen lopen en dat scheelt. Aan de andere kant zal het meer de hond van je ouders worden dan die van jou. Want je vader wil ermee op cursus en misschien wil jij er ook nog wel mee lopen. En dat laatste, daarin zit een te grote vrijblijvendheid. Want die hond is er dan en die zit buiten in een kennel en aangezien je ouders tóch de zorg voor hem nemen, kun jij je eraan onttrekken. Misschien voel je je hartstikke verantwoordelijk, maar omdat je bang bent is het niet automatisch allemaal heel leuk. Als je niet bang was, zou het helemaal jouw vriendje kunnen zijn. Zou je voor dag en dauw al met hem uit willen. Met hem op cursus gaan. Eten geven. Je zou niet bij hem weg te slaan zijn. Maar doordat je bang bent, zal alles moeite kosten en het niet voelen als "Jeeeej! Ik ga vandaag zulke leuke dingen met Bello doen", maar zal je eerder formuleren als "De hond MOET nog eten/uit/naar cursus/naar de dierenarts". Het wordt een plicht. Wat het ook is, natuurlijk, maar als je het met plezier doet, dan voelt het anders. En als dat plezier er niet is, dan ga je niet jarenlang volhouden.
Dus tja, dan moeten je ouders heel graag een hond willen en dat heel leuk vinden en dan is het hun hond. Dan is het prima als jij af en toe eens wat met 'm doet, zolang zij de dagelijkse zorg bieden. Dan is het okee als jij liever andere dingen gaat doen. Het is wel een heel ander uitgangspunt.
Nu ben je 14, en ik vind dat sowieso te jong om de volle verantwoordelijkheid voor een hond te dragen. Ouders moeten ook eigenlijk gewoon nooit een dier in huis nemen voor hun kinderen als ze er zelf geen bal aan vinden. Maar als zij het helemaal zien zitten en ervoor gaan, dan is er best een mogelijkheid dat jij gaandeweg minder bang wordt. Of in ieder geval leert om met jullie eigen hond om te kunnen gaan.
Reageren
