Uitlaten is een ramp

Hoi allemaal!

Mijn dwergteckeltje Puck is nu 11 maanden, en ik heb mijn handen vol aan haar. Al sinds ik haar heb is ze een vrij reactief en angstig hondje, wat snel heel overprikkeld raakt. Waarschijnlijk heeft ze de eerste 4 maanden van haar leven in een bench gezeten en geen goede socialisatie gehad. 

Ik heb het tot nu toe vrij goed weten om te draaien met haar. Het ging allemaal steeds beter, behalve dan haar enorme angst jegens grote honden (angst-agressie). Maargoed, daar gaan we ook nog mee aan de slag. Alles stap voor stap. 

Wegens gezondheidsredenen is ze nu vorige week, nu precies 7 dagen, geholpen. Alles is goed gegaan, en eigenlijk de dag na de operatie was ze alweer helemaal vrolijk, alsof er nooit wat is gebeurd.

Nu is ze sinds 2 weken, en met name sinds de operatie, weer super angstig en reactief buiten. Heb het geprobeerd heel rustig aan te pakken, wat minder met haar te gaan doen, spelen buiten, belonen als het goed gaat, enz enz. 

Maar nu weet ik het echt even niet meer. Zodra ze ook maar een grote hond ruikt staat ze al in de steigers te blaffen of gaat ze in een lage houding met staart onder haar kont. Durft ze haar behoeftes niet meer te doen. Een te hard dicht slaande deur, gelijk de rugharen overeind. Iemand die schreeuwt of een huilend kind, gelijk alert en trekken aan de riem. Ze loopt nu ook kris kras door ons vaste uitlaatplekje, in plaats van ons normale rondje gewoon naast me lopend. 

Zou het kunnen komen door de sterilisatie, dat er vanalles gebeurt in haar lichaam nu? Is het een puber dingetje, of een angstfase (ze is ook vrij vroeg met alles geweest, dus misschien komt de 14 maanden angstfase wat eerder?). Of zijn we gewoon terug bij af? 

Binnen is ze echt mijn engeltje (wel iets meer blaffen naar dingen buiten nu ook maarja, het is een hond, ze mag van mij heus wel eens blaffen). Ze is een kroelert, een spelert, een slapert. Maar buiten is ze een ramp. Uitlaten is gewoon echt niet leuk meer. 

Iemand adviezen?

Na een sterilisatie kan angst voorkomen , wees rustig zelf tijdens de wandeling, ga gerust rechtsomkeer maken als je een grotere hond ziet en leid je hond dan af, beloon voor goed gedrag en negeer de rest tijdens de wandeling....thuis is er weinig aan de hand zeg je, alleen maar goed...    heb je een vriendin die een hond hebben, ga daar eens samen mee wandelen, ga ook eens naar een veilige plek waar ze los kunnen...Zodat je hond in aanraking komt met andere honden die betrouwbaar zijn..

Misschien is een BAT cursus iets voor jullie? 

Dit kan zeker door de sterilisatie komen, als het niet van de hormoonveranderingen is, dan nog van de stress van de operatie. Dat kan best een tijd duren voor dat er uit is.

Pubertijd kan ook mee spelen. Ziva is nooit een hele zekere geweest maar ook zij had, vanaf een maand of tien, een periode dat ze weer heftiger op dingen reageerde. Bij haar begon dat na een wel erg duidelijke correctie van een andere hond, terwijl Ziva niet begreep waarom ze die kreeg.

Rustig blijven, je hond blijven steunen en laten zien dat ze niet bang hoeft te zijn. Maar zonder te forceren natuurlijk.

Afspreken met een grotere hond waarvan je weet dat die niet onder de indruk is en niets zal doen, kan helpen. Eventueel op grote afstand beginnen.

Succes! Het kan een hele tijd duren voor je hond zich zelfverzekerder begint te voelen maar als dat uiteindelijk gebeurt, is het mooi om de vooruitgang te zien.

Bedankt voor de reacties. 

Weet iemand een goede BAT cursus in omgeving Rotterdam?

7 dagen geleden geopereerd, maar het gedrag is al 2 weken terug verergerd... Dan lijkt het mij weinig met de operatie te maken hebben  ;)

Ik zou alles weer even vanaf 0 doen, zoals je het voorheen opgelost hebt.  steun en vertrouwen geven in de enge buitenwereld.

(en persoonlijk zou ik het nu toch nog steeds rustig aan doen gezien de operatie.  Bij mijn hond werd afgelopen vrijdag een hysterectomie uitgevoerd en die mag echt nog niet rennen/loslopen/gek doen. Het blijft een buikoperatie)