Eens met Angelique!
Het is waarschijnlijk begonnen omdat hij zich bij jou het veiligst voelde. Maar inmiddels klinkt het als bezittingsdrang.
Het zal moeilijk voor je zijn want waarschijnlijk wordt hij ontzettend vervelend of gaat hij heel zielig naar je liggen te kijken waardoor je over je hart wil strijken.
Maar vanaf nu, ga JIJ kiezen wanneer hij bij je mag zijn.
Jij bepaalt of hij op schoot gaat of niet, of hij op bed mag of niet.
Om te beginnen zou ik zeggen, tijdens het eten geen hond op schoot. Hij gaat maar onder je stoel of aan je voeten liggen.
Ook 's nachts zou ik hem niet meer in bed nemen. Hij kan best ook in een (lekker zacht) mandje naast het bed. Nog steeds dicht bij maar niet meer op je.
Voor op de bank, kun je kiezen om hem er alleen op uitnodiging op te laten. Gaat hij zelf op de bank, dan is het resoluut 'nee' en zet je hem weer op de grond. Dat is moeilijk, dat geef ik meteen toe!
En het moeilijkste is nog, dat je hem, zolang hij het uit zichzelf doet, steeds weer terug moet zetten. Je kunt niet halverwege de avond toch hem op de bank laten want het is zo zielig en moeilijk. Dan leert hij alleen maar dat als hij lang genoeg zeurt, hij toch zijn zin krijgt. De volgende keer zal hij nog langer zeuren.
Hooguit kun je, als hij al een paar minuten zich goed gedraagt, hem uitnodigen. Maar echt alleen als hij niet zelf aanstalten maakt of vervelend is!
Wellicht dat je met een kleedje kunt werken. Als het kleedje op de bank ligt mag hij op het kleedje, op de bank. Anders niet en niet van het kleedje af.
Of kies een bepaalde tijd, bijvoorbeeld na 9 uur mag hij op de bank.
Je zult echt streng moeten zijn hoor, als jij zegt nee, dan moet het nee blijven.
Het kan helpen hem iets te knagen te geven wat hij aan je voeten op mag eten.
Begint hij te blaffen (bij wat dan ook) en je wilt het niet? 'Nee!'
Altijd belonen bij goed gedrag natuurlijk. Zowel als hij dat uit zichzelf doet maar zeker ook als hij dat na jouw aanwijzingen doet. Een koekje, een aai, een lief woord. Net waar hij gevoelig voor is.
Het blaffen als jij weg gaat zou verlatingsangst kunnen zijn. Ik zou even afwachten of dat vanzelf minder wordt als het bij jou willen zijn, ook minder wordt na trainen. Anders moet je dit ook apart trainen. Hem in de kamer laten (desnoods even riem gebruiken) als je naar toilet gaat of gaat douchen. Dan doen alsof je weggaat, voordeur uit en vóórdat hij gaat blaffen, weer naar binnen.
Als het echt heel erg is, kun je nog verder gaan.
Dan zit je op de bank en ga je staan en meteen weer zitten. Honderd keer op een avond. Net zo lang tot je hond leert, dat het niets betekent als je op staat. Dat hij dat kan negeren.
Als hij het dan totaal oninteressant vindt dat je op staat, ga je staan en zet je één stap. Dan ga je weer zitten. Honderd keer op een avond.
Tot hij dat ook negeert. Dan ga je twee stappen zetten. Enzovoorts. Tot je naar de keuken kunt lopen. Dan ga je in de keuken een kastje open doen. Dan een glas pakken. Het glas vullen met water. Etcetera, etcetera.
Alles tot in den treuren herhalen tot het voor je hond wel zó oninteressant en saai wordt dat hij er niet meer op reageert. En steeds een stapje verder (letterlijk).
Zo, een heel verhaal. Pik er uit wat je kunt gebruiken, wat je ook doet moet bij jou én je hond passen. Het zal moeilijk worden dus kies een methode die je bij je past en die je door kunt zetten.
Heel veel succes!
Reageren
