Lizzy is echt een schatje... altijd blij, vindt iedereen lief en alles is leuk.
MAAR...
Het is een hondje met wat te veel karakter. Ze weet precies wat wel en niet mag en probeert me de hele dag uit. Ze is watervlug en ik ben er bijna altijd te laat bij. Graven in de tuin is leuk, want dat mag niet. Door de heg heen naar de buren is de schrammen waard, want dat mag ook niet. En ik ben er steeds te laat bij. Als iets niet mag? Dan kijkt ze me aan en gaat midden in de kamer zitten pissen. Terwijl ze me aankijkt. En ik loop de hele godganse dag op scherp en gestressed achter haar aan, en ben steeds net te laat.
Als ze bij de deur gaat staan wil dat zeggen dat ze naar buiten wil. Dat betekent helaas niet dat ze moet plassen, want regelmatig loop ik een rondje zonder dat ze iets doet. Dus ik rageer niet altijd. Ze staat daar ook vaak binnen een half uur nadat ze buiten heeft geplast. En als ze haar zin niet krijgt en er niet gelopen wordt hurkt ze en perst ze zo het laatste beetje uit haar blaas, ook al is het bijna niks. Terwijl ze me aankijkt.
Het is niet dat ze het niet snapt. Ze weet precies wat wel en niet mag. Maar wat niet mag is gewoon leuker, lijkt wel. En ik zit intussen op stresslevel 12 van de 10.
In het bos loopt ze goed mee, ze komt als ik haar roep, gaat zitten als ik dat vraag. Dat is het probleem niet. De hele dag op scherp staan en er bovenop moeten zitten wel.
Soms denk ik heel even: hoe zou het zonder Lizzy zijn? Maar dat is ook geen optie want de meeste tijd dat ze er is word ik blij van haar. Maar soms....
het zou zo leuk zijn als ik ook ontspannen binnen kan zitten en zeker weet dat ze niet alles onderpiest. Of ontspannen in de tuin zitten zonder dat ze aan een lijn hoeft op de stoep om te voorkomen dat ze heel het gras opgraaft.
Wat moet ik nou doen? Uitzitten? Zou het goedkomen?


Reageren












