Het word een te groot boek om op dit forum te zetten, maar het was onze eerste hond, een bijzondere, niet meteen de makkelijkste, maar zo hard gewerkt dat we de meest stabiele hond hadden die je kon wensen.
Het word een boek met alles wat we over het asiel nog hebben, en dan alle uitlaatplekken, en vakanties en thuis natuurlijk, dat zijn 7 jaar foto's, die kan ik hier niet plaatsen.
Ik denk ook niet dat er veel mensen op zitten te wachten, op zoveel foto's.
Ja het is moeilijk, maar het is een proces waar ik door moet.
Gisteren had ik het slecht, het hele inslaap gebeuren kwam van a tot z weer naar boven, en ik voel dan letterlijk zijn trillende lijfje voordat hij sliep, ik wil dat uit mijn geheugen halen, maar dat lukt niet.
Er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet heb gehuild, maar ik weet ook, hij was 14 jaar geschat, had wel 15 kunnen zijn, had kanker, kon niet meer zelfstandig poepen ook al was dat prima opgelost.
Maar Faro verdiend een ereplek in de kamer, daar waren mijn man en ik het helemaal met elkaar eens, ook het levenloopfotoboek, dat gaan we zeker doen.
Ik heb de foto's met een lach en een traan bekeken gisteren, ik dacht eigenlijk dat dat nog niet kon, maar ja, we hebben 4 pc schermen in huis, en allemaal staan ze met Faro er op.
Soms heb ik neiging om het beeldscherm te gaan aaien, dan denk ik, doe normaal joh!
Ik heb zijn Pyama nog niet kunnen wassen, zijn geur zit er in, maar als ik er aan ruik komt alles weer boven, dat moet nog even wachten, ik kan het nog niet.
De lege bedjes liggen ook gewoon met schone lakens in de kamer en slaapkamer, dan heb ik het idee als hij langs zou komen dat hij lekker schoon kan liggen, tja... vreemde dingen doe je.
Maar we hebben ook allebei (mijn man en ik ) geen stress meer of de klysma wel zou lukken, dat was om de dag, Faro zat er niet zo mee als het niet lukte, maar wij waren natuurlijk heel erg bezorgt, dat missen we niet.
Wel zijn we allebei aan een nieuwe hond toe, nu al, ik weet snel, maar het huis is leeg, wandelen was goed voor mijn rug, nu ben ik al sinds de dood binnen, ik ga niet alleen wandelen, en ik word natuurlijk aangesproken, ik zal dat moeten doen voordat er hier een nieuwe hond komt, want ik moet niet huilend over straat met een nieuwe hond.
Faro was gewoon belachelijk bijzonder, hoe hij luisterde, klaar stond als hij een volle buik had en dan keek, heej doe er eens wat aan, me s nachts wakker hield als hij te veel lucht had en ik zijn buik moest masseren, ik heb het met liefde gedaan, ik mis het zelfs, voor mij dan, niet voor hem.
Hij had zoveel zorg nodig, maar we deden het met liefde, en hij bleef een vrolijk kereltje, ik heb nog foto's van zijn laaste wandeling, maar die kan ik dan weer niet bekijken, die zijn te beladen voor me.
We hebben zijn foto's doorgenomen om voor de collage te kiezen, en dan zien we door alle jaren heen een tevreden hond, en dat doet ons ook goed, 8 jaar ellende en 7 jaar geluk. en wat was hij er slecht aan toe in het asiel, nu we terugkeken was het wel heel triest, dus dat geeft me dan toch een goed gevoel dat we hem een mooi leven hebben kunnen geven.
Maar ja het gemis blijft, ik zal hem over 10 jaar nog missen, dat weet ik zeker.
Reageren
