" Hier is dat wel allemaal gescheiden. Maar met dat wandelen is wel een puntje.
Ik ben zelf heel erg actief bij de diverse herdenkingen en er zijn niet veel WWII veteranen meer over. Dat er onder hen zijn die daar echt veel last van hebben weet ik dus als geen ander, ik heb er veel in huis gehad als gastgezin. Maar die zijn er dus nauwelijks meer. Daar wees ik toch op? In de verzorgingshuizen zitten nu vooral mensen van de leeftijd van mijn ouders; die hebben geen echte herinneringen aan WWII; daarvoor waren zij te jong. De mensen die er echt last van hebben zijn vaak de mensen die (jong) volwassen waren in die tijd, zoals die familieleden waar jij het over hebt. "
Ik weet niet hoor, maar de opa van mijn Man is 93 geworden, de oma 90, de andere oma ook in de 90, en zo zijn er nog genoeg mensen die de 2de wereld oorlog mee hebben gemaakt, mijn moeder heeft zelfs moeten rennen omdat ze beschoten werden door een vliegtuig en die is nu 78 jaar.
Er zijn nog een heleboel mensen die dat hebben meegemaakt, Mijn Man oma had al kinderen in Japan, een baby, mijn moeder was wel jong maar oud genoeg om bang te zijn.
Ik snap echt niet hoe je zo kan denken, alsof als je jong bent geen trauma kan oplopen.
Mijn Vader is gevlucht met zijn zus naar Frankrijk in 1939, hij woonde in Duitsland en zijn moeder in Frankrijk, nou dat wist hij nog hoor, hij heeft er hele tekeningen van gemaakt, van bombardementen die hij heeft meegemaakt.
Dat er steeds minder mensen zijn die het meegemaakt hebben dat is natuurlijk zo, maar ze zijn er nog genoeg, gelukkig wel, dan kunnen ze nog verhalen vertellen..
En dan hebben we nog de nieuwe vluchtelingen die uit oorlogsgebied komen..