Vandaag met Teddy een dagje universitaire dierenkliniek Merelbeke.
Haar verlamming van de achterpoten wordt veroorzaakt door een grote trombose van de aorta achteraan.
Deze ellende kan mogelijk de oorzaak zijn van het op tilt slaan van de organen. De spieren sterven af en de stoffen die vrijkomen kunnen de organen, zoals de lever enorm belasten.
Schildklier. Een lichaam dat zo ziek is, draait de kraan dicht. In dit geval het metabolisme. Dit doet het lichaam om zoveel mogelijk energie te sparen. De leverwaarde, waavan de piek nog hoger was dan de Eifeltoren krijgt alle "afvalstoffen als eerste te verwerken. Maar het kan mogelijk ook een stukje (lees brokje) van de trombose zijn dat in de lever is terecht gekomen.
Maar ook een infectie van het hart kan zoiets mogelijk veroorzaken. Aangezien haar hart al was onderzocht en ok bevonden door mijn DA (die zich in het hart heeft gespecialiseerd). Lijkt hier niet het geval te zijn.
Een tumor in de borstkas? Volgens onderzoek heden ziet dit er allemaal ok uit.
En soms blijft dat wat het veroorzaakt een mysterie.
Bij katten zien ze dit geregeld.
Teddy was/is de eerste hond waarbij ze dit hebben vastgesteld.
Het verdict. Eigenlijk ziet het er niet goed uit.
Ze gaat nu behandeld worden met medicatie, niet om te genezen. Maar om erger te voorkomen.
Doch de wonderen zijn de wereld niet uit. Maar de kans dat ze nog zal kunnen lopen, daar vrezen ze voor.
Ze heeft nu een doorlig wonde. En dat zijn groet boosdoeners. Door het feit dat de doorbloeding niet goed is, geneest zoiets dus ook heel slecht. Je kan dus aan doorligwonden overlijden. Dus dat wordt hier met haviksogen in 't oog gehouden.
Pijn.....
Dit is zo moeilijk in te schatten. Er ontstaat heel veel druk, daar waar het bloed niet of slecht door kan. Dat kan verdomd pijnlijk zijn.
Daar hebben ze nu ook tramadol voor meegegeven. En zal ik moeten vergelijken hoe ze het deed zonder en doet met.
Pff niet makkelijk. Maar we hebben nu al zo hard geknokt. En ook al ben ik de eerste wanneer er iets met één van mijn dieren is. Om op dat moment heel rationeel te kiezen voor de meest humane wijze. En ze niet te laten afzien. De positieve effecten, als die zich al zouden voordoen, is dit toch iets van weken. Gepaard met intensieve zorg (maar dat is voor mij bijzaak).
Alleen is er zo'n intern stemmetje dat aangeeft van het nog niet op te geven.
Reageren
