Na een jaar te zijn weggeweest in Australië en een maand in Azië, en gisteravond totaal verrast doordat er heel veel familie leden me op stonden te wachten op Schiphol met spandoeken, heb ik gisteren weer mijn hondenmeisje mogen omarmen.
Wat heb ik haar gemist, en ben ontzettend dankbaar dat mijn moeder een jaar lang heel goed voor haar heeft gezorgd. We gaan nu weer alles terug oppakken, veel trainen zodat ze, als alles door gaat, ik haar in mijn volgende jaar Australië bij me kan hebben. Ik laat haar nooit meer zo lang alleen ![]()
Filmpje nadat we elkaar na een jaar weer zagen, ze was echt even door de war, blafte niet, en reageerde niet zoals ze normaal reageert, maar wel ontzettend lief. Vanmorgen jankte ze wel de hele boel bij elkaar toen het niet mijn moeder, maar ik was die naar beneden kwam, we zijn heel blij dat we weer bij elkaar zijn!

En natuurlijk ook heel blij om dit kleintje ook weer te zien, die ook háár baasje (mijn zusje) moet missen die een half jaar in Amerika zit (die ik overigens over 2 weken ga opzoeken)



Reageren



















Ik ga ook duimen, maar durf er nog niet teveel op te hopen, het schijnt toch wel heel veel gedoe te zijn, maar ik ga mijn best doen. "
