Een cursus voor de baasjes zelf zou ik ook wel zien zitten. Niet samen met een hoop honden, dat vind ik vreselijk. Ik zoek zulke situaties ook niet bewust op (ook niet zonder hond). Ik heb ook een hele nare nasmaak gekregen van de hondencursus waar ik les had.
Toen ik nog op cursus zat ging alles goed, behalve op het trainingsveld zelf. Voelde me daar ook vaak gekleineerd en ik werd er heel onzeker van. Daya stond constant onder spanning, dat ze uit gekkigheid niet meer wist wat ze moest doen. Ze ging dan heel hard rondjes om me heen rennen.
Daya voelt daarbij mijn spanning ook heel erg goed aan, soms te goed. Ik noem maar een voorbeeldje: Als ik hier thuis een spelletje speel en het wordt wat moeilijk, word ik soms wat nerveus. Daya gaat dan helemaal aan de andere kant van de kamer mij aan staan kijken. Gapen, hijgen op en neer trippelen, terwijl het eigenlijk niet veel voor stelt wat ik doe. Ik praat niet, ik beweeg niet, maar ze voelt het aan (misschien mijn ademhaling en mijn houding op zulke momenten?). Ik moet haar dan echt bij me roepen en dan gaat ze wel weer naast me liggen.
Ik voed Daya op naar aanleiding van mijn opleiding (dierverzorging, richting hondentrainer) en mijn eigen gevoel en ik vind dat het prima gaat. We zijn nooit iemand tot last, want dat wil ik gewoon niet hebben. Met Daya heb ik ook meteen goed geleerd dat honden ontzettend verschillen. 
Op school trainde ik altijd met een hele dikke Appenzeller Sennenhond (leende ik van een kennis). Hij kende bijna geen commando's (zelfs af/lig niet), maar hij vond het zo leuk dat hij alles heel vlot leerde. Daya is totaal het tegenovergestelde. Bij Daya is het pas leuk als ik letterlijk op mijn hoofd ga staan (bij wijze van). Ze lacht me nog net niet uit. En ik.. ik vind dat best wel leuk. 
Wat ik belangrijk vind doet ze keurig, maar trucjes en dergelijke.. nah.. Stoeien en gek doen met ons, dat vind ze leuk. Buiten is het vooral een speurtocht (alles moet onderzocht worden).
Alhoewel ik het met mijn "leenhond" ook naar mijn zin had hoor.
Die vond gek doen helemaal niet leuk. Maar hij was ook mishandeld door een ex van diegene en had dus een flinke deuk opgelopen. Met alle kunstjes en zelfs stukjes agility (tunnel was zijn favoriet) kon hij zijn ei helemaal kwijt en werd er ook weer wat zekerder door. Hij is inmiddels alweer 14, geloof ik. Echt een oude opa geworden. 
Ik hoop wel dat iedereen met een hond dan ooit zo'n cursus moet volgen. Misschien hoef ik dan niet meer 10 meter van het pad af in de bosjes te gaan staan, omdat er 2 Chihuahua's tekeer gaan tegen Daya.
Moet er achteraf hilarisch uit hebben gezien, maar Daya heeft het niet meer zo op kleine hondjes door meerdere van zulke ervaringen (tot wondjes aan toe).
Dit duo is erg volhoudend en ben niet zo iemand die ze weg schopt. De baas loopt dan ook altijd heel nonchalant verder en reageert niet op mij. Erg teleurstellend, zulke situaties. Daya bijt ze niet (ze is wel gespannen), maar ze zou er zomaar bovenop kunnen gaan staan als ze zo rondom Daya rennen. Gelukkig alweer lang geleden dat ik ze tegenkwam.
Lang verhaal geworden. Het houdt me bezig, dit onderwerp. Sommige reacties op nieuwsberichten zijn ook echt om te janken.
Wat sommige mensen met andermans hond willen doen...