Wat een heerlijk topic! Ik heb echt 10 jaar lang gedacht dat ik de enige hondeneigenaar was die zich groen en geel ergerde aan bepaalde zaken terwijl ik toch ook wel op andere fora las en postte over honden.
Echt met stip op 1 staat bij mij de mensen die met hun grijpgrage klauwen niet van mijn hond af kunnen blijven. Mijn hond houdt daar ook niet van en duikt dan weg, probeert te ontwijken.. Dat is dan voor sommigen aanleiding om nóg fanatieker te proberen aan haar te zitten. "Ik ben goed met honden" of "Ze is bang, wat zielig". Nee, ze is niet bang, ze is eenkennig en houdt niet van vreemden. Ze is geen openbaar stoffen knuffelbeest! 
In de pup periode was dat nog wel het ergste. Mensen die dan de discussie aan willen gaan dat het juist goed is voor de pup dat tijdens het wandelen iedere voorbijganger de hond stopt om eens uitgebreid te knuffelen. "Want zij hebben er verstand van". Echt hé.. mensen die dan zelfs de riem grijpen om haar naar zich toe te trekken.
Het meest schokkende was de keer dat ik uit de lift kwam en naar buiten wilde lopen met hond en kinderen en mijn pup nog achter ons aanliep ipv voor ons uit... Ik opeens een ruk aan de riem voelde, me omdraaide en zag dat die man mijn pup in zijn armen had genomen. In een reflex heb ik die grote kerel een trap verkocht, niet slim en handig maar wel effectief.
Op twee staat het voeren. Waarom is het zo ontzettend moeilijk om te vragen of de hond iets te eten mag? Waarom doen mensen dat überhaupt? Het begint al bij die hondenliefhebbers in het bos die met zakken vol snoepjes rondlopen. Ondanks het feit dat ik en mijn hond dat helemaal niet wilden (heb je hem weer) had mijn werkgever een ren gebouwd achter het bedrijf want het was zo zielig dat mijn hond de hele dag binnen in mijn kantoor zat. Nu ja... voor de lieve vrede dan mijn hond er maar even in gedaan. Kom ik haar halen.. stond er een bord in de ren op de grond. Hadden de buren haar te eten gegeven
. Hond dagenlang aan het braken en diarree. Dankjewel. Geen ren dus meer. Maar ook op visite gaan bij mensen geeft vrijwel altijd die ergernis. Steeds maar willen voeren en als ik dan aangeef (uiteindelijk ook bozig) dat ik dar niet van gediend ben en ze dat niet mag, achter mijn rug om tóch weer iets toestoppen
. En dan tegen de hond gaan klagen over die strenge baas waarvan ze helemaal nooit iets lekkers mag. "Rot baasje heb je.. arme hond." Ik kon het eten voor mijn op de grond spelende kinderen gewoon op een bord naast hen op de grond zetten.. mijn hond taalde er niet naar. Tot dat ene weekend dat ze uit logeren ging en de oppas niet luisterde naar mijn voorschrift dat ze geen menseneten mocht hebben. Sindsdien kan eten alleen op tafel staan en alleen als er iemand oplet anders is het weg. Báh! Hond verkloot in één weekend. Ik krijg het er niet uit. En ook bedelen sindsdien hé.. dus toch iets te snoepen gegeven als zij aten.
En dan de kleine ergernissen. Het losloopgebied. Wij zijn gezegend met enorm veel uitgestrekte natuur maar hebben maar een paar losloopstukken. Waarom gaan daar mensen heen die niet van honden houden of activiteiten ontplooien die gewoon niet handig zijn bij loslopende honden? Mountainbiken, hardlopen, voetballen, tennissen (ja, echt), fietsen, paardrijden (mag daar niet eens), kinderfeestjes, speurtochten met kinderen, picknicken en als toppunt met een aangelijnde hond daar gaan wandelen die niet met andere honden kan.. zucht. Uitgestrekte, enorme bossen, heide, zandverstuivingen, bbq-plaatsen, picknickvelden... maar nee.. ze moeten zo nodig in dat losloopgebied en dan kwaad worden als jouw hond in hun buurt komt. Een man heeft mijn hond zelfs een trap verkocht toen ze kwam kijken bij zijn aangelijnde hond. Kom daar dan niet!
Mensen met (vaak kleine) honden die (die mensen dus) bang zijn voor jouw middelgrote speelse hond en dan hysterisch gaan doen als hun hondjes naar jouw hond toe komen. Nee, niet tegen hun keffertjes maar tegen mijn super sociale hond. Ze is zo voorzichtig met klein spul. Heeft prima voelsprieten voor honden die niet willen spelen (komt voorzichtig kijken, staat stil, laat zich besnuffelen en als die hond geen aanstalten maakt tot spel loopt ze vrolijk door). Ze weet zichzelf zelfs te handhaven bij honden die bekend staan als agressief die wel met haar spelen.
Katten... breek me de bek niet open. Agressieve rotbeesten. Ik moet over een galerij met mijn hond en één van de buren heeft twee buitenkatten die ze naar buiten trappen als zij zelf niet wakker en thuis zijn. Zelfs weken als ze op vakantie zijn. En die vallen mijn hond dus aan als we er langs moeten. Nee. mijn hond moet aangelijnd zijn, moet onder appel staan, moet luisteren en mag niet agressief doen. Maar katten mogen alles zonder toezicht van de baas.
Als laatste een aparte. Mensen die jaloers zijn op mijn perfect luisterende hond. Buren (godzijdank zijn ze uiteindelijk verhuisd) die echt gek waren met mijn hond. Als we saampjes op de galerij zaten riepen ze haar altijd even bij zich om te knuffelen en te spelen. En altijd complimenten dat ze zo lief en goed opgevoed was. Tot ze zelf een pup (boerenfox) aanschaften. Nog een aantal malen samen gespeeld, ging zoals altijd super, ze is zo lief voor pups en kleine hondjes. Maar de opvoeding van dat mormel was een drama. Ze ontwikkelde zich tot een onzekere, gestreste, totaal niet luisterende hond,die, zo klein als ze was, haar bazen vooruit sleurde met het uitlaten. Opeens zou mijn hond agressief en gevaarlijk zijn. Zou ze grommen en dreigen naar hun hond (nooit iets gezien of gemerkt). Trappen naar mijn hond als we hen passeerden... En in de buurt rond bazuinen dat mijn hond gevaarlijk en vals zou zijn.
De enige reden die ik kan bedenken is jaloezie. Dat hun hond volledig flipt als ze een andere hond tegenkomt en mijn hond stoïcijns dat drama negeert en doorloopt. Gelukkig zijn ze weg. Good riddance.
Sorry voor de lange rant
maar de frustratie zit na al die jaren ook hoog.