moreel dilemma

hoi,

Weet niet of je er iets aan hebt maar ...

Mijn ouders hebben jarenlang herders en mechelaars getraint als politiehonden tot wij (de kinderen) geboren werden.

Dus je kan wel zeggen dat ze het een en ander van honden weten.

Toen we de laatste hond hadden (duitse herder) was hij heel erg lief maar plotseling veranderde hij en kon op de onmogelijkste momenten uithalen naar mijn vader en ons. Zelfs mijn dochter van 2.
Hij heeft nooit de kans gehad om te bijten maar kwam wel een paar keer in de goede richting.

De DA had al gezegd dat zijn gedrag niet normaal was maar dat ze niets kon vinden. Hij was helemaal gezond.

Toen mijn dochter bijna 3 was en ik in verwachting van mijn 2de probeerde hij haar aan te vallen en mijn vader sprong ertussen.

Toen hebben we hem laten inslapen en de DA in Gent (belgie) hebben hem opengesneden op verzoek van mijn moeder.
in het hoofd had.

Hij had dus wel degelijk op sommige momenten heel veel pijn en reageerde daarom zo raar.

Beste Gwenda,
Ik begrijp het absoluut hoe u het bedoelt.
Zelfs meer dan u nu zou denken.
Ik heb me het leed van uw maatje heel erg aangetrokken, en zou hem zo graag willen helpen.
Heb zelfs hier een politiehondentrainer aangesproken,
die hem had willen in huis nemen, ware het niet,
dat hij nu een hond aan het trainen is, die
straks naar de politie gaat of naar schiphol.
Niemand weet op dit moment wat het juiste is,
en ik veroordeel uw besluit niet, vind het heel erg,
maar ik ben er nog steeds van overtuigd, dat met
het juiste baasje hij op zijn minst een tweede kans
gegeven kan worden.
Als die Nelis Verhoeven de hond heeft gezien, hoe
hij zich gedraagt, de hondentaal leest, want dat kan
hij als geen ander, is dat een goede graadmeter.
Nelis geeft honden niet zo maar op en waarschijnlijk
zou hij een oplossing weten.
Misschien zelfs een goed adres voor uw maatje weten.
Als er niets te vinden is bij onderzoeken, is het
psychisch en daar is naar mijn gevoel wel wat aan te doen. Bellen kan altijd.

hoi
ik ben het met jullie allebei eens in slapen is een optie,maar alles proberen om hem te redden ook.
vraag:ben je al met hem in utrecht geweest in het dierenziekenhuis of elders om scans/echos te laten maken.
dit heeft bij de mechelaar van mijn broer wel effect gehad zo zijn we achter het probleem gekomen,hij bleek een vernouwde kransslagader te hebben waar door hij snel moe werd en daar door ook achresief reageerde als het hem te veel werd.

gr cisca

Machtel, je moet niet zo doordrammen.Respecteer de beslissing en hou eens op over jouw twee hondjes, dat vehaal heb je nu al tig keren verteld.

Doordrammen om een hond misschien zijn leven
te laten behouden, doe ik alleen omdat ik van honden
hou.
Als u gelezen had, had u ook gezien, dat ik begrip
en respect heb voor de beslissing, maar deze niet
deel.
Ik vind het niet goed dat hier hondenbaasjes een
reactie geven van : zijn tijd is gekomen, terwijl
ze gewoon afgaan op reacties, de hond niet kennen,
zijn lichaamstaal niet, zijn functioneren niet.
U uw mening, ik de mijne.

Wij hebben een aantal jaren geleden ook een Mechelse Herder gehad. Super lief, super betrouwbaar.
Onze zoon van 17 jaard destijds, was altijd met hem bezig, altijd met hem aan het trainen en spelen. De hond was helemaal gelukkig en in z'n element.
Onze zoon en hij waren een tweeéénheid. Waar onze zoon was, was Hero.
Toen werd Hero ziek, nierfalen. Hij werd broodmager. Ander soort voedsel, echo's laten maken. Eén nier bleek helemaal verschrompeld. De andere nier werkte nog maar half.
Maar wat er ook nog veranderde: het karakter van Hero. Iedere vreemde die bij hem in de buurt kwam beet hij. Hij wilde wel graag blijven werken. Dat mocht hij ook in zijn eigen tempo.
Toen begon hij ook ons te bijten. Als we langs liepen en hij lag ergens, zomaar: hup aanvallen en bijten.
Toen hebben we besloten hem in te laten slapen. Hij kon niet meer beter worden qua gezondheid. Zijn gedrag gaf duidelijk aan dat hij niet meer gelukkig was en niet meer lekker in zijn veld zat en dat hij zonder dat wij het waarschijnlijk wisten heel veel pijn had.
We hebben heel veel verdriet gehad, hij was nog heel jong. Maar waar ik achteraf nog steeds over loop te tobben: Hebben wij het besluit hem in te laten slapen te laat genomen? Hebben we hem te lang pijn laten lijden?
Een hond die zo trouw, lief en betrouwbaar was vertoont niet ineens agressief gedrag. Daar moet een oorzaak voor zijn.
De situatie thuis was niet veranderd, hij mocht nog werken (we hebben altijd op een positieve, belonende manier getraind, G&G), ging 4 tot 5x per week mee naar het bos. Dus geen verveling, geen opleiding in het manwerk waarvan het bijten zou kunnen komen.

Misschien kun je met mijn verhaal niets, maar ik wilde graag laten weten dat ziek zijn een hond in zijn gedrag heel erg kan laten veranderen.