Niemand zegt tegen jou dat je geen verantwoordelijkheid hebt... ;)
Een pup wordt altijd erg onderschat. Ik ben 22, was 18 toen ik eindelijk mijn eerste hond kreeg. Dat was Binky. Ik had me in de details voorbereid, zoals jij het schrijft. Maar het viel flink tegen!! En nog weleens! Een hond hebben is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, het is niet die roze wolk.
Je kan geen dagjes meer weg, je bent altijd gebonden aan de hond, je moet altijd zorgen voor oppas als je een keer wat langer weg moet, de dierenartsbezoekjes zijn niet goedkoop, wil je goed voer geven, kost dat best wel veel, iedere dag bij elkaar ongeveer vier uur wandelen, trainen kost tijd.
En dan kun je nu zeggen: dat heb ik ervoor over. Maar straks ga jij studeren, wil je stappen, moet je gaan werken... En dan zeg je nu: ja maar de hond zal altijd mn nummer één zijn, maar zo werkt het niet. Je ouders en broers en zussen moeten er ook mee eens zijn, je moet er met zn allen achter staan. Ook als er wolkbreuken zijn en je hond moet plassen, moet je naar buiten. In de stromende regen!
Zeker met kortsnuitige honden kun je best niet op vakantie gaan naar warme landen, vanwege de snelle benauwdheid. Dus moet hij ergens in een pension of bij bekenden verblijven. Of je gaat niet op vakantie.
Ik zou lekker de tijd nemen om je te verdiepen in alle hondenrassen die er zijn, desnoods kijken naar een asielhondje, ga vrijwilligerswerk doen bij het asiel en laat daar hondjes uit. Het geld moet toch ook bij je ouders vandaan komen voor de hond en een goed gefokte pup kost algauw tegen de duizend euro aan en dan alle spullen en dierenartskosten nog!