"Met mijn volgende hond doe ik het anders," riep de bazin van een 7-jarige hond, behorende tot een veedrijversras, mij toe. Haar hond wilde hernieuwd kennismaken met Bailo en voldeed even niet aan de oproep om bij haar te komen. "Maar je hoeft toch niet te wachten op een volgende hond,want deze is toch ook nog lang niet afgeschreven?" was mijn opmerking. "Ach, hij is te oud om nog wat te leren" kreeg ik toegeworpen. Mijn voorzichtigheid verloor het op dit moment van mijn innerlijke drang, zodat ik duidelijk maakte dat ik hier anders over dacht. "Dit dier is toch in goede conditie, dus daar moet je gebruik van maken. Geestelijk actief blijven is voor mens en dier bevorderlijk voor de verdere manier van leven. Een voorwaarde hierbij is wel dat de hond plezier heeft in de oefeningetjes die je probeert aan te leren. Het hoeven geen ingewikkelde constructies te zijn. Ook moet je er niet van uitgaan dat je zomaar eventjes iets nieuws erin pompt. De ervaringswereld van de oudere hond wordt, evenals die van de ouder wordende mens, wat trager en het dier wordt dan ook minder flexibel in dat opzicht. Dus het vergt van de opleider wat meer geduld om iets nieuws te laten landen. Maar het voordeel van het laten verrichten van oefeningen door oudere dieren is, dat ze ervaren dat ze er nog bij horen, geestelijk actief gehouden worden en kunnen laten zien dat ze plezier hebben in de samenwerking. Voor honden die toch al gewend waren om iets te doen, verloopt het, zelfs op latere leeftijd, niet heel veel trager. En als blijkt dat er toch teveel gebreken komen, kun je altijd nog stoppen." Haar reactie was overduidelijk: door deze oppepper kreeg ze zin om toch maar op zijn niveau, met haar 'bejaarde werker' aan de slag te gaan.
Reageren
.
