Het fenomeen overmatige bezigheid
Forums en relevante hondenmedia worden overspoeld met berichten en verzoeken om advies en hulp van hondenbezitters wiens viervoetige vrienden 'volledig doordraaien', hypernerveus zijn en soms zelfs de hele woninginrichting slopen. Waaraan ligt dat?
Al snel wordt dan van 'niet voldoende fysieke en mentale bezigheid' gesproken. En het regent goedbedoelde trainings- en cursusaanbevelingen. In plaats van de oorzaak van het hectische gedrag van de niet verwaarloosde viervoeter grondig uit te zoeken, worden door de advieszoekers telkens nieuwe bezigheidstips toegepast. Zonder onderscheid en steeds wisselend. De uitlaatrondes worden verlengd, het aantal apporten bij de dummytraining wordt verhoogd, het aanbod van hondenspeelgoed in huis uitgebreid. Met matig tot geen succes. De hond blijft onrustig en wordt steeds veeleisender. En de groeiende wanhoop van de lastiggevallen eigenaar is duidelijk zichtbaar in elke nieuwe posting, in iedere nieuwe reactie.
In toenemende mate wordt sinds kort ook gewezen op "bevindingen in de Verenigde Staten", volgens welke de hyperactieve en zich manisch gedragende 'sloopballen op vier poten' "waarschijnlijk" aan ADHD lijden, wat echter "net als bij mensen" met medicatie zeer goed behandelbaar zou zijn. Ritalin voor honden? Chemische kalmmakers voor gefrustreerde Labs en anarcho-Aussies? Op dit punt op z'n laatst begint de innerlijke alarmbel bij de meeste lezers te rinkelen. Terecht.
Tijd om stil te staan en na te denken
Wanneer en hoe is het begonnen? Bij ons mensen loopt het vaak ongeveer als volgt: Voordat de nieuwe tweevoeter het daglicht ziet, is het babyzwemmen al geboekt en de aanmelding voor de peuterspeelzaal al ingediend. Voor de bolle buik wordt klassieke muziek afgespeeld, hoewel moeder eigenlijk van Heavy Metal houdt en zich zeer ongemakkelijk voelt bij Brahms en Chopin (wat de in letterlijk zin meevoelende ongeborene conditioneert op de link "klassiek = braken"). Een soortgelijke "intelligentiebevordering" blijft de pup, fokkers zij dank, bespaard. Maar vergelijkbaarder wordt het bij de vroegstimulering: Terwijl het minimensje al lessen Engels krijgt voordat hij "dada" kan zeggen in zijn moedertaal, is ook voor de nog niet aangekomen miniwoef elke weekdag perfect getimed. Van de afspraken in de puppyspeelgroep, de basisgehoorzaamheidscursus, de eigen agility cursus in de tuin, de 'clicker vanaf het begin'-training tot het twee keer per week 'trailen voor de vroege beginners'.
En niet alleen jonge jachthonden zoals de Weimaraner, Labrador Retriever of Hongaarse Vizsla zitten dus vanaf dag 1, samen met hun al te gemotiveerde eigenaren, in de turbo-bezigheidsval. Ook zeer actieve herdershondenmini's met tamelijk lage frustratietolerantie haasten zich in toenemende mate van de ene 'sneller, hoger, verder'- puppyafspraak naar de volgende. Australian Shepherd, Border Collie en Co worden geclickerd, klimmen, huppen, springen, vangen – steeds meer, meer en meer. Bewegingsprikkels in overmaat. Zit, volg, plaats. Ruimte? Hooguit voor steeds toenemende activiteit. Ruimte voor opgroeien, honds rondscharrelen, nieuwsgierig de groter wordende hondenwereld te verkennen, spontane dutjes? Geen tijd, geen tijd...
Het is gekmakend
Aangespoord door het snel groeiende legioen van zelfbenoemde hondendeskundigen en in een streven om de 'existentiële' behoeften van hun hond te vervullen in de vorm van allerlei activiteitenaanbod, zien het baasje en vrouwtje over het hoofd dat het omgaan met normale situaties van het gebruikelijke dagelijkse gezinsleven miniwoef vooreerst volledig voldoende uitdagingen biedt. Aangespoord door het eigen wensbeeld een model hondenbezitter te zijn, biedt de tweevoeter zijn miniwoef een regelrechte bezigheidsmarathon, die voortdurend de volle aandacht en de hoogste concentratie van zowel mens als dier vraagt. Uiteraard worden ook de nu actuele gecombineerde hondensporten nog toegevoegd aan het "zeer aanbevolen" puppy-ontwikkelingsprogramma. Het resultaat: vertwijfelde hondenbezitters die berichten over hun hondse zenuwpezen, wiens niet of nauwelijks nog aanwezige frustratietolerantie ook hun lastiggevallen mensen tot waanzin drijft.
"Mijn hond komt helemaal niet tot rust!" is een van de meest gebruikte formuleringen. Geen wonder - hij heeft daarvoor toch nooit tijd. Hoewel hij het gekund zou hebben, als ze hem eerst eens gelaten hadden. Met rust gelaten hadden! Want eten, drinken, verteren, ravotten en uitgebreid rondhangen behoren eigenlijk tot het goed uitgebalanceerde startprogramma waarmee de minihond zijn weg in het leven begint. Weggerukt uit deze relaxte laissez faire-modus en met steeds nieuwe bewegingsstimulansen geconfronteerd, worden de vierpotige nieuwkomers snel doldraaiende en stressgevoelige druktemakers, die deels zelfs met toenemende agressie op permanente bezigheid aandringen.
Uitschakelen en verdragen
Is de eigenaar zich er eenmaal van bewust dat zijn goedbedoelde activiteiten verantwoordelijk zijn voor het door hem beklaagde gedrag van zijn beruchte 'altijd druk', dan is daarmee al een grote stap op weg naar verbetering gezet. Met onmiddellijke ingang wordt het programma ingekort tot maximaal één vaste cursusdatum per week. Thuis zijn er geen hectische sjor- en gooispelletjes meer, maar gezellig samenzijn. Ook met lekkers gevuld kauwspeelgoed is taboe (afgezien van het met hectiek verbonden voer zoeken, wil je sowieso vermijden dat je hond voortdurend de vloer - binnen of buiten - scant voor eten en daarmee misschien ook dingen opneemt die minder goed vallen).
De echte uitdaging is om de zich snel oplierende viervoeter niet alleen extra dagelijkse rusttijden 'zonder iets' voor te schrijven, maar vooral om te zorgen dat deze consequent in acht worden genomen. Ochtendwandeling en voeding afgerond? Vervolgens op naar de mand, achter het puppyhekje, of in de bench en minstens een uur niets doen. Negeer gepiep en gejoel consequent. Doe indien nodig oordopjes in, maar laat je hond niet in de kamer alleen. Uiteindelijk moet die in het bijzijn van zijn mensen tot rust komen en leren om de non-reactie te accepteren. "Ik, je mens, ben daar, maar ik kom niet gelijk in de benen alleen maar omdat jij dat nu wilt."
(Eigenhuisbezitters zijn in deze trainingen natuurlijk in het voordeel, terwijl hurende hondeneigenaren het moeten hebben van hun tot nu toe goede relatie met hun medehuurders. Of zelfs voor hun huurcontract moet vrezen, wanneer de mini-huiswolf luidkeels zijn protest laat horen tegen het ongewone geen aandacht krijgen. Tip: je kunt de ontspanningstraining ook naar een vakantieappartement in een landelijk 'Nergenshuizen' verplaatsen).
De eigenaren moeten nog meer rusttijden per dag vaststellen, die overeenkomen met het activiteitenritme van de familie. En niet omgekeerd het familieleven afstemmen op elke kleine emotie van de in bont gehulde 'terrorist'. Omdat die moet begrijpen: "Wanneer ik slaap, mis ik niets. Ze zeggen me wel wanneer er iets voor mij is. "
Zo verbazingwekkend snel als een consistente toepassing van de nieuwe rusttijden kan leiden tot een positieve verandering in het gedrag, zo lang en hardnekkig kan de strijd zijn met een of andere bijzonder dikkoppige kandidaat. Er is maar één regel: Wie toegeeft, heeft verloren! Haal je de huilende, jankende of jammerlijk piepende bontdwerg uit de rustruimte (mand, puppyren, bench of soft box) dan kun je weer van voren af aan beginnen. Wie daarentegen dapper volhoudt, zal worden beloond.
Duimen voor al diegenen die nu een paar versnellingen moeten terugschakelen, zodat ze eindelijk een volledig ontspannen mens-hond team worden.
Hondengeluk
Tegen alle nieuwe puppy-eigenaren moet het worden gezegd: doe het rustig aan! Veel hondenrassen zijn pas met drie jaar volledig ontwikkeld in hun lijf en vooral in hun skelet. Urenlange bergtochten of naast de fiets rennen van jonge honden leidt niet zelden tot gewrichts- en wervelbelastingen en daarmee verbonden afwijkingen, die de volwassen hond aanzienlijke problemen kunnen geven.
Geef jezelf en je miniwoef goed een jaar om jullie zelf en jullie leven te leren kennen. Ontdek in alle rust waarvan je minihond blij wordt en oriënteer je dan welke sportieve activiteit geschikt zou kunnen zijn. Kijk naar je viervoetige vriend, hoe hij zijn omgeving tegemoet treedt en zijn sociale contacten opbouwt en bevestigt. Natuurlijk, het is niet de bedoeling dat hij op jouw spullen kauwt en met zes maanden kan hij echt al basiscommando's zoals 'zit', 'volg' en 'hier' uitvoeren. Speelgoed voor de hond mag er vanzelfsprekend ook zijn.
Tip: doe het hondenspeelgoed in een doos. Bied het niet allemaal tegelijk aan, maar ruil van tijd tot tijd het een om voor het ander. Zo ontstaat er geen stress ontlokkend overaanbod.
En vooral: laat je niet gek maken! Noch door je hond, noch door goedwillende hondenliefhebbers die denken dat "gewoon wandelen" hetzelfde is als verwaarlozen. Heb geen stress! Je miniwoef heeft namelijk genoeg te doen: hij groeit. Hij groeit in zijn bontjasje èn in jullie leven samen. Alles heeft tijd nodig. Tijd voor jou en een hond om gelukkig te worden.
Katherine Silbermann, Hund-Unterwegs-Magazin, 7 oktober 2013.
http://www.hund-unterwegs.de/hunde-blog/wie-viel-beschaeftigung-braucht-hund/
Met dank aan Cinderella Siereveld, die me op deze tekst attendeerde.
Forums en relevante hondenmedia worden overspoeld met berichten en verzoeken om advies en hulp van hondenbezitters wiens viervoetige vrienden 'volledig doordraaien', hypernerveus zijn en soms zelfs de hele woninginrichting slopen. Waaraan ligt dat?
Al snel wordt dan van 'niet voldoende fysieke en mentale bezigheid' gesproken. En het regent goedbedoelde trainings- en cursusaanbevelingen. In plaats van de oorzaak van het hectische gedrag van de niet verwaarloosde viervoeter grondig uit te zoeken, worden door de advieszoekers telkens nieuwe bezigheidstips toegepast. Zonder onderscheid en steeds wisselend. De uitlaatrondes worden verlengd, het aantal apporten bij de dummytraining wordt verhoogd, het aanbod van hondenspeelgoed in huis uitgebreid. Met matig tot geen succes. De hond blijft onrustig en wordt steeds veeleisender. En de groeiende wanhoop van de lastiggevallen eigenaar is duidelijk zichtbaar in elke nieuwe posting, in iedere nieuwe reactie.
In toenemende mate wordt sinds kort ook gewezen op "bevindingen in de Verenigde Staten", volgens welke de hyperactieve en zich manisch gedragende 'sloopballen op vier poten' "waarschijnlijk" aan ADHD lijden, wat echter "net als bij mensen" met medicatie zeer goed behandelbaar zou zijn. Ritalin voor honden? Chemische kalmmakers voor gefrustreerde Labs en anarcho-Aussies? Op dit punt op z'n laatst begint de innerlijke alarmbel bij de meeste lezers te rinkelen. Terecht.
Tijd om stil te staan en na te denken
Wanneer en hoe is het begonnen? Bij ons mensen loopt het vaak ongeveer als volgt: Voordat de nieuwe tweevoeter het daglicht ziet, is het babyzwemmen al geboekt en de aanmelding voor de peuterspeelzaal al ingediend. Voor de bolle buik wordt klassieke muziek afgespeeld, hoewel moeder eigenlijk van Heavy Metal houdt en zich zeer ongemakkelijk voelt bij Brahms en Chopin (wat de in letterlijk zin meevoelende ongeborene conditioneert op de link "klassiek = braken"). Een soortgelijke "intelligentiebevordering" blijft de pup, fokkers zij dank, bespaard. Maar vergelijkbaarder wordt het bij de vroegstimulering: Terwijl het minimensje al lessen Engels krijgt voordat hij "dada" kan zeggen in zijn moedertaal, is ook voor de nog niet aangekomen miniwoef elke weekdag perfect getimed. Van de afspraken in de puppyspeelgroep, de basisgehoorzaamheidscursus, de eigen agility cursus in de tuin, de 'clicker vanaf het begin'-training tot het twee keer per week 'trailen voor de vroege beginners'.
En niet alleen jonge jachthonden zoals de Weimaraner, Labrador Retriever of Hongaarse Vizsla zitten dus vanaf dag 1, samen met hun al te gemotiveerde eigenaren, in de turbo-bezigheidsval. Ook zeer actieve herdershondenmini's met tamelijk lage frustratietolerantie haasten zich in toenemende mate van de ene 'sneller, hoger, verder'- puppyafspraak naar de volgende. Australian Shepherd, Border Collie en Co worden geclickerd, klimmen, huppen, springen, vangen – steeds meer, meer en meer. Bewegingsprikkels in overmaat. Zit, volg, plaats. Ruimte? Hooguit voor steeds toenemende activiteit. Ruimte voor opgroeien, honds rondscharrelen, nieuwsgierig de groter wordende hondenwereld te verkennen, spontane dutjes? Geen tijd, geen tijd...
Het is gekmakend
Aangespoord door het snel groeiende legioen van zelfbenoemde hondendeskundigen en in een streven om de 'existentiële' behoeften van hun hond te vervullen in de vorm van allerlei activiteitenaanbod, zien het baasje en vrouwtje over het hoofd dat het omgaan met normale situaties van het gebruikelijke dagelijkse gezinsleven miniwoef vooreerst volledig voldoende uitdagingen biedt. Aangespoord door het eigen wensbeeld een model hondenbezitter te zijn, biedt de tweevoeter zijn miniwoef een regelrechte bezigheidsmarathon, die voortdurend de volle aandacht en de hoogste concentratie van zowel mens als dier vraagt. Uiteraard worden ook de nu actuele gecombineerde hondensporten nog toegevoegd aan het "zeer aanbevolen" puppy-ontwikkelingsprogramma. Het resultaat: vertwijfelde hondenbezitters die berichten over hun hondse zenuwpezen, wiens niet of nauwelijks nog aanwezige frustratietolerantie ook hun lastiggevallen mensen tot waanzin drijft.
"Mijn hond komt helemaal niet tot rust!" is een van de meest gebruikte formuleringen. Geen wonder - hij heeft daarvoor toch nooit tijd. Hoewel hij het gekund zou hebben, als ze hem eerst eens gelaten hadden. Met rust gelaten hadden! Want eten, drinken, verteren, ravotten en uitgebreid rondhangen behoren eigenlijk tot het goed uitgebalanceerde startprogramma waarmee de minihond zijn weg in het leven begint. Weggerukt uit deze relaxte laissez faire-modus en met steeds nieuwe bewegingsstimulansen geconfronteerd, worden de vierpotige nieuwkomers snel doldraaiende en stressgevoelige druktemakers, die deels zelfs met toenemende agressie op permanente bezigheid aandringen.
Uitschakelen en verdragen
Is de eigenaar zich er eenmaal van bewust dat zijn goedbedoelde activiteiten verantwoordelijk zijn voor het door hem beklaagde gedrag van zijn beruchte 'altijd druk', dan is daarmee al een grote stap op weg naar verbetering gezet. Met onmiddellijke ingang wordt het programma ingekort tot maximaal één vaste cursusdatum per week. Thuis zijn er geen hectische sjor- en gooispelletjes meer, maar gezellig samenzijn. Ook met lekkers gevuld kauwspeelgoed is taboe (afgezien van het met hectiek verbonden voer zoeken, wil je sowieso vermijden dat je hond voortdurend de vloer - binnen of buiten - scant voor eten en daarmee misschien ook dingen opneemt die minder goed vallen).
De echte uitdaging is om de zich snel oplierende viervoeter niet alleen extra dagelijkse rusttijden 'zonder iets' voor te schrijven, maar vooral om te zorgen dat deze consequent in acht worden genomen. Ochtendwandeling en voeding afgerond? Vervolgens op naar de mand, achter het puppyhekje, of in de bench en minstens een uur niets doen. Negeer gepiep en gejoel consequent. Doe indien nodig oordopjes in, maar laat je hond niet in de kamer alleen. Uiteindelijk moet die in het bijzijn van zijn mensen tot rust komen en leren om de non-reactie te accepteren. "Ik, je mens, ben daar, maar ik kom niet gelijk in de benen alleen maar omdat jij dat nu wilt."
(Eigenhuisbezitters zijn in deze trainingen natuurlijk in het voordeel, terwijl hurende hondeneigenaren het moeten hebben van hun tot nu toe goede relatie met hun medehuurders. Of zelfs voor hun huurcontract moet vrezen, wanneer de mini-huiswolf luidkeels zijn protest laat horen tegen het ongewone geen aandacht krijgen. Tip: je kunt de ontspanningstraining ook naar een vakantieappartement in een landelijk 'Nergenshuizen' verplaatsen).
De eigenaren moeten nog meer rusttijden per dag vaststellen, die overeenkomen met het activiteitenritme van de familie. En niet omgekeerd het familieleven afstemmen op elke kleine emotie van de in bont gehulde 'terrorist'. Omdat die moet begrijpen: "Wanneer ik slaap, mis ik niets. Ze zeggen me wel wanneer er iets voor mij is. "
Zo verbazingwekkend snel als een consistente toepassing van de nieuwe rusttijden kan leiden tot een positieve verandering in het gedrag, zo lang en hardnekkig kan de strijd zijn met een of andere bijzonder dikkoppige kandidaat. Er is maar één regel: Wie toegeeft, heeft verloren! Haal je de huilende, jankende of jammerlijk piepende bontdwerg uit de rustruimte (mand, puppyren, bench of soft box) dan kun je weer van voren af aan beginnen. Wie daarentegen dapper volhoudt, zal worden beloond.
Duimen voor al diegenen die nu een paar versnellingen moeten terugschakelen, zodat ze eindelijk een volledig ontspannen mens-hond team worden.
Hondengeluk
Tegen alle nieuwe puppy-eigenaren moet het worden gezegd: doe het rustig aan! Veel hondenrassen zijn pas met drie jaar volledig ontwikkeld in hun lijf en vooral in hun skelet. Urenlange bergtochten of naast de fiets rennen van jonge honden leidt niet zelden tot gewrichts- en wervelbelastingen en daarmee verbonden afwijkingen, die de volwassen hond aanzienlijke problemen kunnen geven.
Geef jezelf en je miniwoef goed een jaar om jullie zelf en jullie leven te leren kennen. Ontdek in alle rust waarvan je minihond blij wordt en oriënteer je dan welke sportieve activiteit geschikt zou kunnen zijn. Kijk naar je viervoetige vriend, hoe hij zijn omgeving tegemoet treedt en zijn sociale contacten opbouwt en bevestigt. Natuurlijk, het is niet de bedoeling dat hij op jouw spullen kauwt en met zes maanden kan hij echt al basiscommando's zoals 'zit', 'volg' en 'hier' uitvoeren. Speelgoed voor de hond mag er vanzelfsprekend ook zijn.
Tip: doe het hondenspeelgoed in een doos. Bied het niet allemaal tegelijk aan, maar ruil van tijd tot tijd het een om voor het ander. Zo ontstaat er geen stress ontlokkend overaanbod.
En vooral: laat je niet gek maken! Noch door je hond, noch door goedwillende hondenliefhebbers die denken dat "gewoon wandelen" hetzelfde is als verwaarlozen. Heb geen stress! Je miniwoef heeft namelijk genoeg te doen: hij groeit. Hij groeit in zijn bontjasje èn in jullie leven samen. Alles heeft tijd nodig. Tijd voor jou en een hond om gelukkig te worden.
Katherine Silbermann, Hund-Unterwegs-Magazin, 7 oktober 2013.
http://www.hund-unterwegs.de/hunde-blog/wie-viel-beschaeftigung-braucht-hund/
Met dank aan Cinderella Siereveld, die me op deze tekst attendeerde.
Reageren
