Vorige week maandag had ik opeens twee honden.
Nee Fenne de hond van mijn dochter was hier niet.
Ik was buiten met iemand aan de praat totdat ik een zwarte labrador aan de overkant zag lopen tussen de struiken/bomen.
Geen baasje te zien.
Vreemd....even afgewacht....riem van binnen gehaald.
De hond bleef stokstijf/afwachtend staan.
Er kwamen auto's aan dus even voorzichtig.
Ik stak rustig de weg over en riep "kom maar" het dier was zo blij en kwam al kwispelend naar mij toe.
Ik herkende de hond niet uit deze omgeving ...een flinke dikke, vriendelijke labrador.
Geen halsband om......
Ik heb hem meegenomen naar huis.
Tja...wat doe ik.
Een reu, groot, dik, luisterd goed.
Eerst maar eens Amivedi bellen helaas kreeg ik geen gehoor.
Dierenarts gebeld om te vragen of er tijd was om te kijken of dit dier een chip had.
Helaas hij moest weg vanwege een spoedgeval...voorstel was om de dierenambulance te bellen.
Dat heb ik maar gedaan.
Het kon wel even duren voordat ze kwamen want ze moesten eerst naar een andere oproep.
De labrador had inmiddels al het water uit jack zijn waterbak opgeslobberd.
De brokjes die ik hem gaf gingen er ook snel in.
Hij luisterde enorm goed.
Hij kwam bij mij zitten en ik kreeg een grote lebber over mijn oor...en een poot op mijn been....ik was geaccepteerd.![]()
Hij keek aandachtig hoe ik mijn boterhammetjes smeerde.....zou er wat op de grond vallen... helaas.
Ik had inmiddels al de grote mand in de keuken gezet.
Hij was er lekker ingekropen.
Op het moment dat het dier lekker lag te slapen kwam de dierenambulance.
Het was even zoeken vanwege zijn te dikke lijf... maar het dier had gelukkig een chip!
Hond ging braaf mee de ambulance in, en daarna in een bench.
De meneer van de dierenambulance ging eerst de centrale bellen om er achter te komen via het chipnummer wie de eigenaar was.
"Nu maar hopen dat ze de hond ook geregistreerd hebben" zei de man van de dierenambulance.
Helaas...kreeg ik niet te horen wie de eigenaar was. Dat mochten ze niet zeggen tergen mij.
's avonds zat het mij toch niet zo lekker...de labrador bleef maar in mijn hoofd.
Zo'n lief dier....zouden ze zijn baasje al gevonden hebben.
Dus ik heb diezelfde avond een mailtje gestuurd naar de dierenopvang waar de hond naartoe zou gaan.
En de volgende dag kreeg ik een berichtje..dat ze blij waren dat ik de hond had opgevangen.
En...de hond was weer bij zijn baasje.
GELUKKIG...wat een fijn bericht!!


3 doggies
















