" Er is in de gedragsbiologie lange tijd weinig belangstelling geweest voor 'gewone" honden, er was soms meer bekend over het paargedrag van de dwarsgestreepte sprinkhaaneter (bij wijze van) dan over de hond.
Dat het goed is dat er meer kennis is, is fijn. Dat die kennis breder verspreid is, lijkt me ook prima. Wat ik wel grappig vind, is dat het ineens ook lijkt alsof iedereen in de eeuwen dat honden bij mensen woonde, geen kennis bezat & niet goed voor een hond kon zorgen. Alsof we dat de laatste 10 jaar ofzo pas kunnen dankzij de wetenschap? En dan lees ik James Herriot en lijkt het net alsof mensen toen ook gewoon een leuke relatie met hun hond hadden?!
@Richard: ik weet in de hutspot aan onderzoeken die aangehaald worden met allerlei 3e hands quotes niet meer wat wat is, maar het onderzoek met honden die getraind waren om in een fMRI scanner te zitten heeft niks te maken met learned helplessness study. Het is het onderzoek van Berns et al en gaat over de emotionelen respons van honden op handsignalen. Het bijzondere is dat een fMRI echt heel veel herrie maakt en tot dan alleen MRI mogelijk was bij honden die verdoofd waren. Dat beperkt natuurlijk aanzienlijk wat je dan kan leren.
Het is een studie gepubliceerd in PLOS one, dus voor iedereen te raadplegen
journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0038027#abstract0
@Jenny "go girl go"! Ik moet denken aan wat een gedragsbiologie en hondenGT eens zei over het belang van namen. "Geef je hond een naam waarvan je gaat glimlachen en de opvoeding wordt makkelijker." Je eigen emotie speelt namelijk echt wel een rol in hoe je dingen doet naar je hond en een positieve uitstraling helpt. Dus ja, liefde is cruciaal! (ik moet van jou Jenny sowieso altijd al lachen, dat snoetje... )
@Suzanne: ken je de 20-jaar regel in de wetenschap? Dat inzichten vaak in een cyclus weer terug komen na 20 jaar? Wetenschap is niet statisch, dus tja, wat is achterhaald? Over 20 jaar lachen ze ons misschien wel uit met dat getut met honden die overal onzeker over waren... ze moesten gewoon meer duidelijkheid over regels hebben!
Het wordt ook veel te zwart-wit gezien, alsof er niks zit tussen "de zweep d'r over tot je een hond hebt die niks meer durft" of "alleen maar belonen en NOOOOIT straffen" . Learned helplessness is een heel extreme staat, er zijn zeker honden die zo kapot gemaakt zijn en ik vrees dat het nog steeds gebeurd. Een trainster die ik ken, die zelf mechelaars heeft, kent ze hoor, de honden die geen stap durven zetten zonder goedkeuring vd baas en ze vindt het vreselijk. Hier op 't forum ben ik 1 keer een bericht tegen gekomen waarvan ik dacht "oeps, die is op weg die kant op. Dat was van een husky die niet opgewekt naar de baas kwam, maar ineen gedrukt bleef zitten. Die baas vertelde trots dat zijn hond nooit wegliep maar altijd achter hem liep. En weet je, zoals hij het vertelde, dat was niet eens met geweld maar puur door de hon alleen te vertellen als hij wat fout deed. Daar kan je een hond ook mee breken.
Liefde is belangrijk, net als oog hebben voor de werkelijke behoeften van je hond. Net als de wil om te leren en kritisch om te gaan met wat je verteld wordt. Oog voor de hond als individu, met al zijn eigenschappen en vaardigheden. Met wat gezond verstand en kennis van leren en communiceren kom je volgens mij toch een heel eind
"
Iemand had een keer een honden boek van ik dacht voor de oorlog ergens, weet niet meer?
Daar stonden hele up to date zaken in over honden en hun gedrag. De dominantie theorie darnaa heeft heel veel verandert destijds.
Wat wel nieuw is, is dat we in een hoofd kunnen kijken. Door de moderne technieken, komen we weer hele nieuwe zaken te weten.
Zo blijft er altijd een beweging in.
Natuurlijk is liefde voor je dier cruciaal, echter ook kennis hebben van.
Ik denk dat beide even belangrijk is.
Hoe meer ik observeer, des te meer valt het me op, dat veel honden niet begrepen worden.
Een hond die flinke schoppen krijgt als hij uitvalt aan de lijn. Een hond in het losloop gebied die achterna wordt gejaagd, doodsbang, de baas denkt dat het spel is.
Ik trek me dat vreselijk aan, ik kan er helaas niet veel mee. Met liefde alleen, kom je er niet.
Waar wat je zegt over emoties, naar een hond toe kan je niet liegen. Een spreekwoord: met geld koop je een hond, maar niet het kwispelen van zijn staart.
Dat had ik idd wel eens gehoord over de 20-jaar regel.
Wat ik belangrijk vind, openstaan voor nieuwe ideën en te durven veranderen. Niet vasthouden aan een idee of methode, tenzij het gewoon goed werkt. Maar dan nog je blijven bijlezen en ontwikkelen, mee groeien met de tijd.
Ik vind wel dat ik nu een betere band heb met mijn hond dan heel vroeger, 40 jaar geleden, mijn eerste eigen hond.
De tijd van de slipketting, die ik wel had, maar hem zo vast maakte, dat hij niet wurgte. Fysiek straffen deden wij toen ook al niet, een flinke foei werkte goed.
Mijn hond en ik waren altijd samen, dikke vrienden, ze deed alles braaf wat ik vroeg, maar het enthousiame wat mijn hond nu heeft, door meer de nadruk te leggen op belonen, dat stukje miste ik vroeger.
Overigens, ben ik ook niet van tutten, maar duidelijkheid, regels, concequent zijn, daar heeft mijn hond en kids behoefte aan.
Ook corrigeer ik, alleen niet fysiek. Veel corrigeren hoef ik echter niet
Buiten, was ik zelf niet helemaal duidelijk. luca ging de boel zelf regelen. Een privéles genomen, waarbij me een spiegel voor werd gehouden, ik moest gewoon duidelijker zijn.
Ik ben er van overtuigd dat de meeste gedrags problemen bij de baas vandaan komen. Stukje gedrags kennis.
Gelukkig hebben we daar profesionals voor.
Niet erg als je zelf iets niet weet, als je het maar door hebt dat er iets niet goed gaat en het probeerd aan te pakken of hulp inschakeld.
Bij paarden zie je ook aangeerde hulpeloosheid. Een paarden fluisteraar die die methode gebruikt, naar om te zien
Reageren
Dank je, heb hem er snel bij geplakt
