Dag meiden en sterkte Kaatje

Vandaag heb ik een heleboel reacties terug gelezen, ik word er helemaal stil van. Wat een medeleven, het ontroert me heel erg.

Dankjullie allemaal hiervoor, het wordt heel erg gewaardeerd. Ook baas kluif is diep onder de indruk.

Het is fijn om thuis te zijn bij mijn gezin, ik had zo'n heimwee toen ik in het ziekenhuis lag.

Wel is mijn bloeddruk nog laag, maar dat is voor mijn hart heel goed. Aanstaande dinsdag heb ik een echo van het hart in het UMC en dan kijken we of de bloeddruk verlagers wat vermindert kunnen worden.

Ik blijk dus al jaren met te hoge bloeddruk te hebben gelopen, zonder dat ik het wist. De hartspier was helemaal verdikt. Dit heeft er mede voor gezorgd dat ik een hartinfarct kreeg, tesamen met een bindweefsel probleem bij  het hart.

Ik voel me zwak, maar probeer wel te bewegen (met rollator) en ben ook al een paar keer buiten geweest en naar boven om te douchen. Slapen doe ik beneden in een ziekenhuis bed.

Het valt allemaal nog niet mee, maar ik leef.

Rustig aan lieverd, je hebt nogal een paar klappen gehad.

Langzaam herstellen nu, tijd voor Kaatje.

Het belangrijkste: je bent er nog lang niet, maar je bent er nog

Sterk zijn voor iedereen hoeft niet meer nu, nu aan jezelf denken.

Fijn om weer even een update van je te krijgen! Herstellen gaat met ups en downs, maar alle steun en support die je krijgt, moeten zeker helpen. En supporten, dat blijven we doen 

Kaatje fijn dat je er weer bent

Alles wat er gebeurd is heeft er flink ingehakt bij je, neem alsjeblieft de nodige tijd, rust etc, het is allemaal niet niks wat er bij jullie is gebeurd en nog gaande is

Doe rustig aan kanjer, je bent er nog lang niet

Ik wens je sterkte Kaatje en onze baas Kluif ook

Kaatje beterschap, ik blijf je topic volgen

Stapje voor stapje ga je de goede richting uit.

Hopelijk heb je een goede echo a.s dinsdag.

En baas Kluif,je hebt het super gedaan,wat zal je ook door een diep dal gekropen zijn. Voor een partner is het ook zo ontzettend zwaar.

Fijn om weer iets te horen. 

Je hebt het heel erg zwaar gehad ( en nog steeds ) doe alles op je eigen tempo en een dikke knuffel voor jullie!! 

Jeetje, wat heftig allemaal zeg! Ik ben 2 weken op vakantie, maar ben toch heel blij dat ik even hp heb kunnen openen. Ik maakte me echt zorgen

 Heel veel sterkte en doe rustig aan

Fijn, die update, Kaatje. Wat is iedereen zich toch een ongeluk geschrokken van wat jullie is overkomen.....

Maar vooral voor jou is het natuurlijk zwaar ook. Krijg je wel psychologische ondersteuning bij dit proces?( je hoeft niet te antwoorden hoor, ik hoop alleen dat ze niet uitsluitend naar je fysieke hart kijken, maar ook naar je ziel....)

Wonderlijk om je zo letterlijk te moeten realiseren:ik leef.....

Heel veel sterkte knuffels voor jullie!

 Dit wilde ik ook even aankaarten maar twijfelde.

Mijn man heeft accuut hartfalen gekregen enkele jaren geleden en nog wat medische ellende.

Toen hij weer mobiel was ,kregen we vanuit de hartstichting therapeutische hulp aangeboden samen met lotgenoten. Niet alleen om te verwerken wat er was gebeurt maar om de angst los te laten,je bent het vertrouwen kwijt in je lichaam en ook dit is een moeilijk proces. Mijn man zag daar niet veel heil in maar wat waren we blij dat we het toch gedaan hadden,de handvaten die we kregen daar hebben we heel veel aan gehad. Je bent bij mensen die begrijpen door welke hel jullie zijn gegaan,je kan praten,lachen,huilen...

Ik herinner mij nog goed er was een vrachtwagenchauffeur,die had angst om weer achter het stuur te kruipen.

In de loop van de therapie,kwam iemand anders weer op zijn motor.

De angst van de partner werd ook belicht.

Ben zo blij kaatje.... dat je nog leeft.  Ik heb me echt heel erg zorgen gemaakt. Maar nu ga jij je op jezelf storten en dmv de liefde van je gezin gaat het helemaal goed komen. Elke dag een stapje. Niets overhaasten en teveel willen. Doe die kanjer van een zoon van je de groeten. Hij heeft me een beetje op de hoogte gehouden via jouw fb. En de rest van je gezin. heel veel sterkte en hou je taai meissie xxx 

Ons medeleven in deze heel zware tijd is helaas het enige wat we nu kunnen doen.....maar het is wel van harte !!!!!!!!!!!!!!

ik, en vele, denk vaak aan jou (jullie) en alles wat er is gebeurd.

Zit hier ook in een situatie met plotselinge ziekte van mijn man, dus kan een heel klein beetje aanvoelen wat er in jullie en het gezin omgaat.

Ik wens je alle rust en kracht om goed te herstellen !!

Dikke knuffel !!

Lieve Kaat denk aan jezelf en je gezin. Rust heel veel uit

Liefs Tineke

Wat fijn dat je weer wat geschreven hebt Kaatje. Goed om te lezen dat je weer wat dingetjes hebt kunnen ondernemen. Doe het rustig aan en niet vergeten alles stapje voor stapje. Het zal tijd nodig hebben. Zeg maar tegen baas kluif dat hij een held is!

Sorry, was dubbel.

Ook van deze kant heel veel sterkte en beterschap!

Jullie zijn echt fantastisch allemaal! Alle moeite die is gedaan om te achterhalen wat er is gebeurd en waar ik lag in het ziekenhuis om een kaartje te sturen: top!!!

De kinderen zijn naar een verjaardag en baas kluif en ik hebben rustig kunnen praten over die akelige zondagavond en wat er gebeurd is.

Steeds meer komt het besef hoe kritiek het was, dat ik dood ben geweest en hoe moeilijk het is geweest om me terug te krijgen op aarde. In eerste instantie werd ik opgenomen in het Meander in Amersfoort, na de operatie aan mijn hart (waarbij ik gedotterd ben en stents kreeg) daalde mijn bloeddruk ineens heel erg. Ik had een bloeding. Dat was mijn doorboorde lever. Daarna met gillende sirene's naar het UMC in Utrecht waar ze de lever niet durfden te opereren.

Het was heel riskant en ik heb in het ziekenhuis nog meerdere keren op het randje van de dood gebalanceerd. Baas kluif heeft me, toen ik begon te ontwaken, de foto's van de kinderen laten zien. Ik werd helemaal wild. Het was dat ik lag vastgebonden, anders was ik opgestaan.

In de dagen daarna vroeg ik aan baas kluif of hij ook een foto van Speedy en Tessa mee wilde nemen. Het gaf me troost om ze op de foto te zien.

In het begin kon ik nog niet huilen, alles deed teveel pijn. Daarna kwam het verdriet wat los en dat luchtte op.

In het ziekenhuis heb ik meerdere gesprekken gevoerd met een maatschappelijk werkster en dat heeft me zo goed gedaan. Ik vroeg me af waarom ik ineens zo hard getroffen moest worden, en de honden en bijna mijn eigen leven kwijtraken in een paar dagen is bijna teveel om te verwerken.

Ook alles wat mijn lijf heeft moeten doorstaan de afgelopen weken, ik word daar zo verdrietig om. Maar tegelijkertijd heb ik zo'n ontzag voor mijn lijf gekregen.

De revalidatie zal als basis hebben waar ik vandaan ben gekomen, uit dat diepe dal en niet de Kaatje die ik ooit was.

Het is zoals onze dochter op de ballon voor mijn thuiskomst schreef: "Gelekig (gelukkig bedoelde ze) ben je weer bij ons teruggekomen mama!"

En het is wat onze oudste zoon me zei: "Mama, we hebben de keesjes verloren, maar we hebben jou teruggekregen".

Wat ben jij ver weg geweest en wat hebben jouw kinderen het fantastisch omschreven. Er is meer tussen hemel en aarde. Dat is eens te meer duidelijk. Neem je herstel zoals het komt. Heel veel beterschap  !

Och wat een verhaal kaatje 

Ja je was bijna weggeweest , maar gelukkig weer terug bij baas kluif en de kinderen.

alles zo in een keer is zo ongelooflijk hard geweest.

Herstel zal nog een tijd duren maar dat gaat helemaal goedkomen, je hebt een geweldig gezin 

Kippenvel kaatje. Wat ben jij een kanjer. En je gezin ook..... en wat hebben de besjes mazzel gehad. Dat ze bij jullie terecht zijn gekomen. Een mooi en lang leven gehad. Maar nu aan jezelf en je gezin denken. Jullie hebben ook zo'n mooi en lang leven tegoed. Xxx

Fijn dat je dit ook met ons wilt delen lieve Kaatje. Ik wens je veel kracht voor de komende tijd. Je zult van je meisjes hierboven vast steun krijgen. 

Lieve kaatje, ik hoop dat baas kluif en jij nog vele gesprekken kunnen voeren over deze ervaring.

Want het is letterlijk onvoorstelbaar wat jullie tweeën hebben meegemaakt.......

Dat heeft flink tijd nodig en zal jullie leven onherroepelijk veranderd hebben. Maar hopelijk blijft de uitkomst dat jullie liefde dit gaat overwinnen. Vergeten, nee, dat zal nooit. Ermee leren omgaan en nieuw ontzag voor het leven en elkaar....

Dag voor dag kaatje, meer moet het niet zijn nog. Zóveel te verwerken en ook het heden nog leven, dat is even een dagtaak.

Je bent een heel sterke vrouw , hoe je hier nu over het gebeurde schrijft......diep respect!

Och Kaatje,ik krijg steeds meer respect voor je,dat je nu met ons deelt wat je hebt meegemaakt en hoe je je nu voelt.Maar ik ben ook zo blij,voor jou en je gezin ,dat je er nog bent.Je hebt zoveel van jezelf gegeven aan de 2 lieve meisjes,nu moet je ook aan jezelf gaan denken,ook voor Speedy en tessa,die kijken van boven mee en willen dat je weer gezond en gelukkig wordt.Het zal allemaal wel moeilijk zijn,maar het gaat ooit weer goed komen.Liefs rianne

Praten dat is goed Kaatje niets wegstoppen.

Laat alles de vrije loop.

Zo blij dat je kinderen weer een mama en papa hebben. Zij hebben ook alles moeten doorstaan.

Veel sterkte om allen dit een plek te kunnen geven en weer verder te kunnen gaan.

Niets overhaasten hoor iedere dag een stapje verder.

Nogmaals veel beterschap!

Als ik alles zo lees... had het echt zomaar gekund dat we je hier nooit meer teruggezien hadden...

Gelukkig is het anders verlopen Kaatje.  Je bent er, het is niet makkelijk, maar het komt zeker goed.

Het is zo vaak in het leven dat ineens zoveeel tegelijk of vlak na elkaar fout gaat.  Jullie hebben de laatste maanden heeel wat op je af gekregen, maar dat stopt ook en er uiteindelijk weer bovenop komen is het doel. 

Verzorg jezelf goed en laat jezelf goed verzorgen.  Heel veel sterkte en goede moed gewenst aan jullie allemaal en zeker aan jou. 

Maar toch nog eens.  Fijn dat je er nog/weer bent !!!

Meis, wat hebben jullie veel moeten doorstaan!

Maar je bent er gelukkig nog! Respect en sterkte voor jullie allemaal

Kaatje,

Ik wil jou, baas Kluif en de kinderen nogmaals heel veel sterkte toe wensen. Het is niet niets wat jullie hebben doorgemaakt en je zal nog een weg hebben af te leggen, maar je hebt het overleefd! 

En de revalidatie, dat komt ook wel goed, kleine stapjes, de verwachtingen niet te hoog stellen, voetje voor voetje. 

Bedankt allemaal!

Het valt allemaal niet mee, maar ik ben er nog. Hopelijk krijg ik in ieder geval de kans om onze kinderen volwassen te zien worden. Dat is mijn hoofddoel en daar haal ik de kracht vandaan om door te zetten.

Het zit hem nu in de kleine dingen: haren borstelen van onze dochter, haar voorlezen, een film kijken met onze twee jongens etc. Toch weer een beetje mama kunnen zijn!!

Ondertussen voel ik duidelijk dat Speedy en Tessa heel dichtbij ons zijn. Ik kan ze bijna rond zien lopen als onderdeel van ons gezin, nog steeds.