Liefste Athie,
Je bent vandaag drie maanden geleden overleden, drie afschuwelijke maanden,
wat mis ik je ... mijn Lieveling.
Je naam was Athena, Godin van de Wijsheid, roepnaam Athie,
en je was ... mijn Lieveling.
Soms heb je het geluk een hondje tegen te komen dat zich recht in je hart nestelt, dat deed jij ... mijn Lieveling.
De nacht dat je stierf was het baasjes beurt om bij je te blijven, ik werd wakker van zijn geroep, en ik wist,
je was niet meer ... mijn Lieveling.
Je was de spil van mijn universum, degene voor wie de zon elke dag opkwam, steeds opgewekt, zo was je ... mijn Lieveling.
Je sliep bij ons in bed, tussen ons in, jouw warme rug tegen de mijne, wat is je plaats leeg ... mijn Lieveling.
Ik mis je lange poten, je vrolijke glimlach als je me begroette, je onhandige bewegingen, je warmte, vanaf de dag dat je stierf, heb ik het koud ... mijn Lieveling.
Terwijl ik dit schrijf, huil ik, wetende dat dit afscheid definitief was, wetende dat ik je nooit meer zal zien, ondanks dat je in mijn hart zit, zal je beeltenis vervagen na verloop van tijd ... mijn Lieveling.
Maar wat nooit zal vervagen is de liefde die ik voor je voel, mijn herinneringen aan jou ... mijn Lieveling.
Ik hoop met heel mijn hart dat er een hiernamaals is en dat ik je ooit, ooit terug kan omarmen mijn schat ... mijn Lieveling.
Mijn Lieveling, het ga je goed, en hopelijk tot ziens...
Je blijft bij me in gedachten, maar het is zo weinig, zo ontoereikend ... zo ... leeg ... mijn Lieveling ...


Reageren

















