" ik zou wel eens willen weten hoe er straks over het kleinkind gepraat wordt.Ze zullen het wel helemaal fout doen....
De vader en stiefmoeder kunnen niets van het as gezin hebben en ze doen alles fout in hun ogen. Ze praten met hun er niet over, ze hebben daarom ook geen idee wat ze te wachten staat als straks de hond onder een een of ander mom wordt mee genomen.
Ik blijf het een schande vinden hoe de ouders hier mee omgaan. Laat ze aub met rust en pak je eigen leven weer op, ik krijg het idee dat het je leven gaat beheersen en dat alles erger is dan het misschien is.
Of stuur een deskundige er op af, dan heb je zekerheid hoe het daar thuis gaat, maar doe dan iets. "
Excuseer me, Emma, maar ik vind jouw commentaar zeer kwetsend!
Je doet net of wij niet van onze stiefdochter houden en of we niets van haar moeten hebben!
Ik denk dat jij ook honden hebt, daar je op dit forum zit? Vind jij het ok dat een hond wordt geschopt (hard) omdat hij de toastjes van de salontafel plukt? (Zet ze er niet of leer je hond op zodat hij ze niet pakt!)
Vind jij een stroomband ok? Stroombanden kunnen een hond uit angst doen bijten! Wat als hij naar de kleine loopt en ze geven een schok? Stel je voor dat hij het kind dan bijt!!! Dan vergeef ik het mezelf nooit dat ik dit niet heb proberen te voorkomen!
Wat het kind en zijn opvoeding betreft: ze gaan zeker alles doen om van hun zoontje (want dat wordt het) een gelukkig kind te maken. Ik heb ook geen probleem met 'hun eigen ding doen', maar wel als het om een weerloos wezen gaat.
Ik hou van mijn stiefdochter, net zoveel als van mijn stiefzoon van 17, die op dit moment veel meer aandacht opeist. Hij heeft onze hulp ook nodig, met raad ivm eerste liefje, zijn ruitercarrierre opstarten, ... (en dit wordt wel geapprecieerd!)
We hebben onze dochter al heel vaak geholpen in het verleden, net zoals het normale ouders betaamt! Onze hulp wordt gewoon niet echt geapprecieerd. En deze x weigeren ze onze hulp ivm de hond. Hem herplaatsen bij ons is een ideale oplossing, voor hen, niet echt voor mezelf want ik haal me een hoopje ellende op de hals!
Telkens wij een 'probleem' aankaarten, worden we met alle mogelijke argumenten overdonderd, ze luisteren gewoon niet! En wij praten niet met hen volgens jou???? We hebben al een ontelbaar x geprobeerd om met hen te praten! Als kinderen er geen oor naar hebben en van zichzelf vinden dat ze alles beter weten, dan is het heel moeilijk om daar door te komen hoor.
Wat de deskundigen betreft: heb me goed geïnformeerd en zolang de honden genoeg te eten krijgen, er goed uitzien, doen ze gewoon niks.
Je 'doe dan iets' vind ik wel makkelijk gezegd. Ik denk dat zomaar iets doen, niet aan de orde is hier. Eerst goed de gevolgen proberen te overzien, anders zijn we ze voor goed kwijt. En hoe boos ik misschien ook ben ivm de hond, ik wil mijn stiefdochter niet kwijt. Het contact zou misschien helemaal worden verbroken en dan hebben ze helemaal niks meer aan ons. Dat kan niet de bedoeling zijn. We zijn er voor hen altijd geweest als ze ons nodig hadden en dat wil ik ook zo houden.
Ik vind het spijtig dat ik door jou zo wordt afgerekend, terwijl ik gewoon mijn verhaal kwijt wou.
Denk dat dit mijn laatste topic was.
Bedankt aan degenen die wel snappen waarom ik me zo rot voel in deze situatie.
Enne Emma, dit is een hondenforum, geen 'mensen'forum. Ik denk niet dat het ertoe doet of jij mijn opvoeding ok vindt of niet, het doet er wel toe moest je wat nuttigs bij te brengen hebben om de hond te 'redden'.
Sorry voor deze reactie, maar dit moest me toch even van het hart!