In juni liep ik samen met mijn moeder in het asiel, zomaar gewoon om te kijken. Het asiel in Breda is bezig met een verbouwing, dus de honden zitten nu tijdelijk in paardenstallen/boxen op een andere locatie. We hebben al twee leuke honden (een grote en een kleine), dus nee we gaan er echt geen derde bij nemen! Zeiden we..
Aangekomen bij de laatste box zit daar een heel oud, schattig, klein hondje kwispelend naar ons te kijken. We voelde beide eigenlijk al een goed gevoel bij haar. Blijkbaar is ze 10+ en is ze gevonden. ''Zullen we haar even uitlaten dan?'' Dus wij naar de receptie, en ja we willen haar toch graag even uitlaten. Nou zegt de medewerkster, ze loopt niet goed mee hoor. Eigenlijk loopt ze helemaal niet.
Toch maar even op de weide gelaten en gepraat over wie nou zo'n hondje buiten op straat zet.
Inderdaad liep ze niet makkelijk mee op de stenen. Ze had nu eigenlijk wel onze harten gestolen. En ik kreeg nog een cadeau omdat ik geslaagd was voor mijn examen. Dat kwam mij goed uit ha ha. Uiteindelijk zijn we weg gegaan en zouden we het er nog over hebben. Haar status was nu 'besproken'. De volgende dagen kwamen we toch steeds maar kijken. De medewerkster vertelde ons dat er voor haar nog een gebitsreiniging te wachten stond. Deze zou pas over een twee weken plaats vinden en zouden we sowieso nog moeten wachten tot dat gebeurt was. Ook zouden we op vakantie gaan. Dat vonden we dus zielig, is ze eindelijk een beetje vertrouwd moet ze weer naar iemand anders omdat we op vakantie gingen! De volgende dag kwamen we weer. De medewerkster onderling waren wat verdacht aan het doen. ''Heb je het al verteld?'' zegt de een tegen de ander. ''Nee, nog niet''.
Nou zegt de medewerkster: jullie mogen haar eigenlijk nu al mee nemen. Eigenlijk doen we dat niet tot dat ze helemaal plaatsbaar is, maar omdat jullie zo enthousiast waren. Natuurlijk moet ze nog wel de gebitsreiniging en de chip. Dit hadden we niet verwacht. Dus we hebben wat gepraat, nou we komen ze morgen ophalen dan. De medewerkster voor de grap: ''vandaag zijn we om vier uur gesloten hè''. "Haha, zegt mijn moeder. ''Nee we komen haar echt morgen ophalen''. Dat 'morgen' werd dus uiteindelijk diezelfde dag. We konden niet wachten.
Het asiel had haar Renske genoemd. Maar we hebben haar omgedoopt in Granny. Maar meestal noemen we haar Oma of Oud wijf. Ze luistert toch nergens naar. Gewoon een hoge stem opzetten en de schat komt. Toen ging ik Granny proberen uit te laten. Wat denk je? Loopt ze gewoon keurig mee op de straat. Ze rent zelfs een beetje! De dagen daarna gingen super, ook al plaste ze een paar keer op ons kleed. We zijn nu tot de conclusie gekomen dat ze denkt dat het kleed gras is en dat ze er daarom op plast. Ze kan ook niet 100% meer zien en horen, maar nog goed genoeg! Daarna het kleed weg gehaald. Met de hondjes kon ze het super goed vinden. Ze is echt een heel makkelijk hondje.
Toen brak de dag aan dat ze naar de dierenarts moest. In de ochtend gebracht en we moesten haar om vier uur weer ophalen. In de ochtend had de dierenarts (een hele fijne overigens) gezegd dat de meeste tanden eruit moesten. Het gebit was in vreselijk slechte staat.
Ik ben niet meegegaan naar de dierenarts om haar te halen. Mijn moeder ging samen met haar vriend. Het duurde nogal lang dus ik stuur een whatsappje: 'Hoe gaat het met Oma?' We werden hiervoor niet gebeld door de dierenarts dus ik ging er van uit dat alles goed was.
Mijn moeder komt thuis en ze zegt met tranen in haar ogen: het is niet goed gegaan. We waren al zo aan haar gehecht. Je verbaasd je hoe snel je je hecht aan zo'n beestje. Ze heeft haar kaak op twee plekken gebroken. Alle twee de plekken in de onderkaak. En bijna alle tanden zijn eruit. Mijn moeder houdt haar op haar arm en er stroomt bloed uit haar bekkie. Doordat haar tanden zo slecht waren, zijn er bacteriën in haar kaak gaan zitten en daarom is die kaak dus heel kwetsbaar. De dierenarts kon daardoor ook geen plaatjes over schoeven plaatsen. Hij heeft onderhuids met een soort ijzerdraad proberen steviger te maken. Ook heeft ze een antibiotica spuit gekregen en pijnstilling mee naar huis. Zodra haar lichaam het ''ijzerdraad'' als vreemde stof ziet, dan is het afgelopen.
In de avond ging ik naar de keuken om wat eten te halen. Granny loopt achter mij aan. En gaat op haar twee achterpoten staan en kwispelend zit ze te kijken haar het eten met haar extreem bolle ogen. Ik vind haar dan net een clown. Dit was voor mij wel een teken dat het goed met haar ging. Gelukkig. De dagen daarna ging het goed. Tuurlijk had ze momenten dat ze echt pijn had. Wat er ook met Granny gebeurt, dat staartje stopt niet met kwispelen. Zelfs niet toen mijn moeder haar net na haar operatie kwam halen. En zelfs niet toen mijn moeder en ik haar voor de tweede keer haalde voor WEER een operatie...
We gingen naar de dierenarts voor controle. De dierenarts had haar tijdens de operatie opnieuw geschat, waarschijnlijk is ze al 14. Alles was goed met oma. Ze kreeg nog een keer een antibiotica spuit en dan was het goed. Haar bek was al goed aan het genezen. Ondanks dat het scheef aan het groeien was. Na de operatie hing ook haar tong er voor altijd uit. Nja niet heel erg, we vinden het wel schattig. Ook is het echt een kenmerk van Granny dat je continue weet waar ze is. Ze ademt nogal zwaar en alleen door haar mond. Haar neusgaten zitten gewoon dicht. Ook niet heel erg, je kan niet alles hebben hè.
Mijn moeder vraagt nog aan de dierenarts: ''Is het mogelijk dat de oude baasjes van Granny dat hebben geweten dat ze zo'n dure operatie nodig had, en dat ze haar daarom maar op straat hebben gegooid?''. De dierenarts antwoord: ''Mevrouw, dat weet ik wel zeker''. Hoe kun je nou een hond van 14 gewoon op straat gooien als oud vuil? Doe je hond dat tenminste naar het asiel, dan weet je dat het te eten krijgt en onderdak..
De weken daarna gingen goed en we gingen op vakantie. We hebben de drie honden bij mijn vader gelaten die een paardenbak en weiden heeft, en zelf nog een klein hondje. Na een paar dagen kregen we een bericht van mijn vader. Alles gaat goed maar ze is weer loops geworden. Huh weer loops geworden? Ze was loops toen we haar uit het asiel haalde. Toen werd de grote hond van ons loops en nu is Granny weer loops? Dat kan toch niet?
Na de vakantie de hondjes weer opgehaald. Granny's vacht was toen we haar uit het asiel haalde wel getrimd. Maar ze had een hele kale plek op haar kont. En nu na de vakantie leek haar vacht veel meer kleur te hebben. De kale plek was ook weer aangegroeid. Ook leek ze veel dikker.
Mijn moeder had toch haar twijfels en had de dierenarts gebeld. Nee het was niet goed. We moesten naar de dierenarts in Breda want in Rijen hadden ze het druk. Ik zet haar op de weegschaal ze is 5 kilo. Ze is niks aangekomen. Nu heeft ze wel een hele dikke vacht, maar ze leek zo opgezet.
De dierenarts kon niet veel voelen, ze spande haar buik steeds aan. Het zouden cysten op haar eierstokken kunnen zijn. Maar daarvoor moest ze een echo maken. We moesten alsnog naar Rijen, gelijk die dag. De echo werd gemaakt. Nieren, lever, hart alles zag er goed uit. Maar de baarmoeder.. Die was veelste groot, die kan je normaal gesproken niet eens zien op de echo. Ze wisten niet of het cysten vocht was of infectie vocht. Ze dachten wel aan een baarmoederontsteking. Ze moest weer onder het mes.
De volgende ochtend weer met ons schatje naar de dierenarts. En dat op haar oude dag. Denk je zo'n beestje in huis te halen om haar nog een paar fijne jaren te geven, krijg je dit. Ze was immers nog aan het bijkomen van haar vorige operatie!
Uiteindelijk waren het cysten op haar eierstokken en die zijn eruit gehaald. De baarmoeder zal weer zijn normale positie innemen. En die kon er beter in blijven zitten, gelukkig. Nu heeft ons poppetje nog veel pijn maar met haar staartje is niks mis. Die kwispelt nog steeds volop.
Nog steeds kunnen wij het niet begrijpen. Mensen die hun hond zomaar op straat zetten of aan een boom vast binden. We hopen ook echt dat deze mensen ooit een helder moment krijgen en beseffen dat dit niet de manier is om afscheid te nemen van je dier.
Ondanks de dure operaties hebben wij geen spijt van Granny. Het zal even pittig worden met het betalen, maar wij zijn er van overtuigd dat wij een heel bijzonder hondje in huis hebben gehaald. En dat geld kan echt niet op tegen dat kwispelende meisje die altijd blij is om ons te zien. Een beestje waar wij zoveel respect voor hebben. Hoeveel pijn ze ook heeft, ze kwispelt altijd. Het is nu een dag verder na haar tweede operatie. En we hopen dat ze nu rust krijgt en dat ze nu fysiek helemaal in orde is. We hopen dat we dit meisje nog een paar leuke, rustige en pijnloze jaren kunnen geven. Dit speciaal beestje is ijzer en ijzer sterk.
Ik zou graag de mensen willen bedanken die de moeite hebben genomen dit te lezen. 
Reageren
Ik wens jou nog heel veel jaren toe met Granny!
