Gorby is wel waker, maar een non-jager.
Die kan op 2 meter langs een jong konijntje lopen en het dan gewoon "gedag" zeggen.
Pas nog gedaan, het diertje was totaal verstijfd (wel zo verstandig trouwens, als tie gaat lopen is het zeker gebeurd) maar Gorby rook hem natuurlijk wel.
En nam ook overduidelijk geur, keek er eens naar en wandelt er volkomen ontspannen langs.
Totale des-interesse.
Achter onze rug om schoot het Nijntje als nog weg....... maar hij moet toch wel een hartaanval
hebben gehad daar.
Gorby keek hem recht aan...
Maar de trimmer die daarna breed, en met zijn armenzwaaiend en wat zwalkend recht op ons af komt, zou hij "stellen" als hij de kans kreeg, de man zou dan maar liever geen vin meer verroeren tot wij gezegd hebben dat het goed is. Gelukkig begreep en respecteert Gorby dat dit zijn taak niet was.
Honden zijn eindeloos verschillend.....
En zo kan je dus nooit zeggen "dat train je er wel uit". sommige dingen zitten zo diep verankerd, dat kan je "beheersbaar' maken, maar er nooit uit krijgen, en dat moet je ook niet willen, als je dat wil moet je geen hond nemen maar een stukje speelgoed.
Evengoed kunnen wij ons dus geen "muizenfoutje" permitteren.
Maakt het ook buitengewoon boeiend, en een verplichting altijd alert te zijn.


3 doggies
.
tegenwoordig genieten we enorm van de wandelingen in de polder, altijd los. Ik vind het prachtig om te zien hoe brutaal de konijnen zijn om niet eens van ons weg te rennen, tientallen konijnen omringen de honden binnen twee meter afstand. Ik vind het leuk dat mijn honden zo'n respect hebben voor ander leven. Ik heb me niet voorgesteld hoe ik het zou vinden indien dit anders is geweest. Ik vermoed ook niet dat ik dat kan eigenlijk. Maar ik lees graag mee 





