Tja is dit een leuk verhaal? Nee... Maar ik wist niet waar het anders te plaatsen dus ik ga het toch even hier neerzetten.
Woensdagmiddag rond 2 uur.... Zelf ben ik aan het werk, maar mijn vriend is thuis en mijn zoon van 11 gaat onze pup van 16 weken uitlaten. Zoals altijd neemt hij een speeltje mee en laat hij op het uitlaatveldje de hond los. Gelukkig luistert onze pup echt bovengemiddeld goed voor een pup van 16 weken en hebben wij hem eigenlijk altijd loslopen omdat dat prima gaat met hem. Mijn zoon laat hem alleen los op het losloopgebied.
Mijn zoon ziet aan de andere kant van het veld een buurman van ons aankomen. Ook die was met zijn hond aan het spelen en ook zijn hond liep los. Mijn buurman heeft een Amerikaanse stafford. Mijn zoon loopt met ons hondje richting de buurman om gezellig een praatje te maken. Onderweg komt ons hondje een bal tegen. De bal bleek van de Amerikaanse stafford te zijn.... Ons hondje pakt de bal.... De stafford pakt ons hondje.....
De stafford laat niet meer los en zijn eigenaar slaat vol op de hond in om te zorgen dat hij loslaat... Mijn zoon staat er in paniek naast en na een paar flinke klappen laat de stafford uiteindelijk onze pup los... In blinde paniek rent ons hondje gillend van de pijn de sloot in (hij heeft nog nooit eerder gezwommen) waarna hij in paniek weer met veel pijn en moeite op de kant klimt. Mijn zoon in paniek achter hem aanrennend. Mijn zoon krijgt hem niet te pakken en de eigenaar van de stafford bindt snel zijn hond aan een boom en gaat mijn zoon helpen de hond te vangen.... Voorbijgangers krijgen hem uiteindelijk te pakken en mijn buurvrouw gaat in paniek mijn vriend halen.... Door de bijtkracht van die stafford is het oog van onze pup eruit geschoten....
Mijn vriend wordt boos op iedereen die hij tegenkomt en rent in paniek met ons hondje richting huis om mij te bellen..... Mijn zoon is in paniek en wordt opgevangen door de buurvrouw.... Mijn vriend belt me in paniek op dat ik meteen naar huis moet komen omdat ons hondje aangevallen is. Gelijk laat ik alles vallen, spring in de auto en rij richting huis terwijl ik onderweg een vriendin van me bel dat ze de dierenarts moet laten weten dat we eraan komen. Mijn vriend zit met ons zwaar bloedende hondje in de deurenopening van het huis te wachten tot ik kom en te praten tegen ons hondje. Ondertussen hebben omstanders hun auto van huis gehaald en nemen mijn vriend en ons hondje mee naar de dierenarts. Een vriendin van me belt de dierenarts en krijgt te horen dat ze er al zijn, dus belt mij dat ik gelijk naar de dierenarts moet komen....
Als ik aan kom rijden bij de dierenarts staat mijn vriend buiten... Zijn witte t-shirt helemaal rood van het bloed en zonder ons hondje.... In paniek vraag ik hem waar ons hondje is..... Het is pas 20 minuten na de aanval, maar ons hondje is al onder narcose gebracht. Zonder narcose was hij door de pijn niet te onderzoeken..... Na 15 minuten worden we verzocht naar huis te gaan... Ze bellen ons als er nieuws is....
Thuis aangekomen blijkt de door omstanders gebelde politie inmiddels alweer vertrokken. Wel staan er nog wat getuigen en de eigenaar van de stafford. Gelukkig heeft hij tegen de politie ook verklaard dat alles volledig zijn schuld was en dat hij ook alle kosten voor zijn rekening neemt. De jongen is volledig kapot van emoties.... Ergens heb ik enorm met hem te doen... Dit heeft hij nooit gewild... Hij heeft een hond een 2e kans willen geven... Helaas alleen een stafford die al 6 vorige eigenaren heeft gehad en die al eerder een kindje heeft gebeten. Hij had een aanlijngebod van de gemeente waar hij zich niet aan heeft gehouden..... We noteren alle gegevens van de getuigen en praten met de eigenaar van de stafford, welke ons gelijk zegt dat hij zijn hond gaat laten inslapen omdat dit al bijtincident 4 in hele korte tijd blijkt te zijn.....
Na een half uur belt de dierenarts.... Willen we dat zijn oog teruggezet wordt, of willen we het verwijdert hebben.... Nadat de dierenarts aangeeft dat alle bloedvaten en zenuwen er nog wel aanzitten, besluiten wij dat als er ook maar een kleine kans is dat dat oog gehouden kan worden dat we graag willen dat de dierenarts het terugzet. Meer informatie krijgen we nog niet. Inmiddels is het een zoete inval van mensen, gaat voortdurend de telefoon en loopt facebook en whats app over van de berichten. Zoiets gaat echt als een lopend vuurtje rond....
Vrienden komen gelijk naar ons toe en er wordt veel gehuild. Mijn zoon is echt traumatisch van de beelden in zijn hoofd.... Mijn vriend blijft maar huilen (en dat is voor hem echt heel bijzonder) om het gemis van zijn maatje, en vrienden van ons die weleens op hem passen en die hem meerdere keren per week zien en hem ook een beetje als hun hondje beschouwen huilen met ons mee....
Na een tijdje bellen we zelf de dierenarts weer om te vragen hoe het gaat. Hij heeft aan beide kanten een gebroken jukboog... Rechts (waar ook het oog uit was) op 2 plaatsen en links op 1 plek. Het oog is teruggezet en voorlopig dichtgenaaid en er zit zware pijnstilling en antibiotica in.... We mogen hem pas de volgende ochtend om 9 uur komen halen....
Die avond nog gebeld met de eigenaar van de stafford, omstanders die erbij waren geweest en met de politie die mijn verslag ook opneemt.
Die avond is mijn zoon naar vriendjes (1 groot logeerfeestje, leek mij de ideale afleiding) en is mijn vriend vissen. Ik ben thuis... Alleen met de 3 katten.... Welke deze avond irritanter lijken dan ooit tevoren.... Steeds denk ik maar aan ons hondje... Zijn mooie koppie en zijn lieve karakter.... Uiteindelijk doe ik zijn speeltjes maar in de bench en het kleed eroverheen. Heb even geen behoefte ernaar te kijken de hele tijd.... De katten zoeken hem en miauwen een eind weg.... Uiteindelijk ga ik maar tv kijken in de slaapkamer... Ik vind het maar niks dat lege stille huis! Hoe ontzettend kan je niet gaan geven om een hondje binnen 4 weken....
Die nacht slaap ik slecht. Ik zie steeds ons hondje voor me. Ik speel telkens weer de film af die zich moet hebben afgespeeld terwijl ik aan het werk was.... Mijn vriend slaapt die nacht ook slecht door de beelden van het gebeuren die op zijn netvlies rondspoken.... Mijn zoon schijnt wel ok te hebben geslapen... Veel vrienden van ons hebben er wakker van gelegen.... Bijzonder mooi om te merken hoeveel mensen zich ons lot aantrokken.... Diezelfde avond is de stafford om half 8 s'avonds ingeslapen.
De volgende ochtend staan we om 9 uur op de stoep bij de dierenarts (stiekem was het pas 10 voor 9, maar ok). De dierenarts laat ons de rontgenfoto's zien en verteld ons dat hij de kans dat ons hondje ooit nog met het oog kan gaan zien zeer klein. Over 10 dagen moeten we terug om de hechtingen te laten verwijderen en dan zullen we zien in welke mate het oog er goed of slecht uitziet. Dan wordt bepaald of hij uberhaupt het oog kan houden... En dan is het een kwestie van "time will tell" of hij ooit nog wat ziet met dat oog.... Ook heeft hij een klein gaatje in zijn schedel... Hier lijkt verder geen ernst in te zitten gelukkig. de enorme zwelling die hij heeft komt door de gebroken jukbogen aan beide kanten.... Gelukkig eet hij heel goed en is de pijn goed te onderdrukken met de pijnstilling.... Omdat hij in de sloot heeft gelegen wordt een extra zware antibiotica kuur gegeven.
Eindelijk mogen we naar ons hondje toe.... We verwachten allebei een doodziek hondje aan te treffen. Maar zodra we aan komen lopen blaft hij ons tegemoet. Zodra het hok opengaat komt hij met een donut om zijn nek (ipv de ouderwetse lampenkap) aangehuppeld met een kwispelende staart. Hij is zo blij dat hij ons ziet en blijft ons maar aflikken. Behalve uit zijn uiterlijk blijkt uit niks dat hij zo'n heftige ervaring heeft gehad. We lopen terug naar de balie met ons hondje loslopend naast ons. Hij vermaakt zich prima in de dierenkliniek en loopt lekker achter alle assistentes aan terwijl wij uitleg krijgen over eten (hij mag nu alleen maar zachtvoer ivm de breuken). Elke la die ze open trekken duikt hij met zijn kop in en als er een grote zwarte labrador binnenloopt gaat hij er gelijk op af om te spelen. Verontwaardigt dat hij niet met hem mag spelen en beledigt dat de hond niet op zijn uitdagende geblaf reageert gaat hij kwispelend maar verder de dierenkliniek door..... Waar wij ons nog afvroegen hoe hij er geestelijk aan toe zou zijn en of hij ooit nog met andere honden in contact durfde komen, besloot ons hondje anders.... Zo ziek als we hem verwacht hadden, zo levendig was hij....
Inmiddels is ons binkie dus thuis. Omdat hij even geen speeltjes en/of kauwbotten mag is geen schoen of sok in huis veilig voor onze stoere man.... Hij slaapt wel wat meer, heeft wat last van de antibiotica en verrekt de hele dag van de honger omdat hij nu alleen maar kleine beetjes natvoer mag steeds, maar verder merk je niks aan ons hondje... Bij elke uitlaatbeurt is hij het er niet mee eens dat hij niet met zijn vriendjes mag spelen, hij luistert nog subliem en ondanks dat hij maar met 1 oog kan zien maakt het hem absoluut niet angstig.... De katten pakt hij nog steeds graag beet als ze langslopen (gelukkig staan mijn katten dat gewoon toe) en vanochtend was mijn vriend even koffie gaan zetten in de keuken en toen hij de woonkamer in liep lag onze boef prinsheerlijk op de bank (waar hij helemaal niet op mag en ook nog nooit op is geweest).
12 mei mogen we terug en dan horen we of hij zijn oog kan houden. Dan gaan de hechtingen eruit en zullen we zien hoe het eruit ziet. Zelf hebben we goede hoop.... Hij is nog heel jong en een lijf hersteld en geneest wonderbaarlijk meestal..... Hij geeft tot nu toe 0,0 pijn aan en de medicijnen die hij moet hebben eet hij zonder moeite. Ook zien we dat hij meedraait met zijn dichte oog, wat ons in elk geval de hoop geeft dat hij hem kan houden (of hij er nou wel of niet mee kan kijken).
Ons hondje wat we hebben gered uit de parrera in Spanje en wat nu zo'n aanval zo goed doorstaan heeft hebben we de beste naam gegeven die hij maar kan hebben: Hero..... Ook al wisten we toen nog niet dat hij echt een Hero zou zijn.... Het blijft nog even spannend ivm zijn oog, maar al met al is hij nog exact hetzelfde in karakter en reacties als voor de aanval...
Reageren
Dit had voorkomen kunnen worden.
)
