Lieve kleine stoere Twinko,
Toen ik jou voor het eerst kwam bezoeken was je zó klein!! Je hobbelde door de woonkamer samen met je broertje. Aan mij was de keuze wie van jullie twee ik wilde hebben. Voor mij sprong jij eruit. Niet vanwege je grappige tekening maar vanwege je karakter. Je was aanvankelijk wat verlegen en onzeker maar die middag liet je me zien dat je wilskracht had. Je ging namelijk voor het eerst, helemaal alleen, het grote onbekende in op weg naar de eettafel!! Wat een held was je! Die 3 onbekende meters die je moest afleggen... Je was zó stoer!! Vanaf dat moment wist ik dat je bij mij hoorde.
Enige tijd later mocht ik je ophalen. De heenreis duurde 3 uur en man, man, wat was ik zenuwachtig. Thuis had ik de reisbench voorzien van een warm mandje en ik had alle gaten afgeplakt met ducttape. Alles om je warm te houden want het was januari. Dat ik beter ook een dekentje had kunnen meenemen was nooit in me opgekomen. Sorry nog daarvoor 
Nadat we bij de fokker en de dierenarts geweest waren mocht je eindelijk met me mee. Het voelde wat dubbel om je weg te halen bij je familie en de fokker die met tranen in haar ogen afscheid van je nam. En ook jij was zo zielig. Zo eenzaam in je reisbench en ik wist niet wat ik moest doen om je gerust te stellen. Het enige wat ik kon bedenken was zorgen dat we zo snel mogelijk thuis zouden komen. Gelukkig heb je bijna de hele weg geslapen. En ik kon niet stoppen met foto's van je maken. Je was zó ontzettend lief!!!
Thuis stond alles klaar en begon mijn taak om je je thuis te laten voelen. Maar je was m'n eerste hondje en ik had geeeeeen idee wat ik moest doen. Eten wilde je niet, snoepjes ook niet, botjes ook niet, speeltjes ook niet, geaaid worden ook n... geaaid worden wel!!! Hoera!! Op schoot zitten en geaaid worden, net zo lang tot je in slaap viel. Het werkte! En daar zat ik dan op de koude vloer, met jou op schoot en kramp in m'n benen omdat ik niet wilde bewegen, bang dat je wakker zou worden.

De eerste dagen heb ik zó ontzetten vaak met de fokker gemaild:
'Hij wil niet genoeg eten!'
'Geef het tijd'
'Hij plast niet buiten!'
'Geef het tijd'
'Hij wil geen snoepjes!'
'Geef het tijd'
'Zn poep was vandaag iets lichter!'
'Geeft niks'
'Hij wil niet spelen!'
'Geef het tijd'
'Ik heb vandaag 3 minuten te lang gewandeld!'
'Geeft niks'
'Hij is al 2 uur wakker!'
'Geeft niks'
Oh ik voelde me zo onzeker! En jij, jij ging gewoon je gang. Plaste constant op je mandje, sloopte al m'n veters, at je eigen poep, weigerde je eten en speelde met alles behalve je speelgoed. Je vermaakte je prima terwijl ik me zorgen maakte. Maar iedere dag zag ik je groeien en zag ik dat alles gewoon goed ging. Je ontwikkelde een routine voor ons beide en zo namen de zorgen af en kon ik genieten van al je streken.
We hebben een hoop gedaan samen die eerste twee weken. Ik had vrij van werk dus we konden iedere dag samen zijn.
We zijn naar puppy cursus geweest:

En naar het strand:

Je hebt kennis gemaakt met je toekomstige collega, Bruce:
We zijn uit logeren geweest:
Je hebt voor het eerst los gelopen....
En ondanks dat ik jou signalen amper begreep en soms totaal verkeerd reageerde had jij vertrouwen in me. Je snapte blijkbaar dat ik, ondanks m'n opvoedkundig geklungel, het beste met je voor had. En dat heeft me achteraf gezien enorm verbaasd.
Ik moest nog zóveel leren, maar jij had eeuwig geduld met mij. Beetje bij beetje voedde je mij op, leerde me jou te begrijpen, leerde me om lief te hebben en maakte me een beter mensen. En daarvoor knuffel ik je nog iedere dag!
Dus bij deze een dikke knuffel van je baasje!

-----
Ps: misschien kun je weer vrede sluiten met Klaus de Harige Goudvis. Ik vind hem zo leuk en weet niet waarom je hem hebt verbannen naar het hoekje achter je bench, want vroeger waren jullie dikke maatjes! Kijk maar:



Reageren



Heel leuk in elkaar gestoken!


















