Amélie is thuis! Nog helemaal groggy van de narcose, met een flinke ritssluiting over een kaal buikje...kortom : helemaal zielig en klaar om vreselijk verwend te gaan worden.
Het was schrikken! Een uurtje na het eten werd ze wat pieperig, onrustig, en had braakneigingen. Toen er niks uitkwam na herhaaldelijk kokhalzen, en ze echt héél erg onrustig werd gingen bij mij de alarmbellen rinkelen..Het zou toch niet...??? Voor alle zekerheid de DA toch maar even gebeld en advies was om linea recta naar de praktijk te komen. In de auto gilde Amélie echt van de pijn, en wist niet waar ze het zoeken moest. Het ging me door merg en been...wat voel je je dan machteloos!
Gelukkig een kordate DA: haar slijmvliezen waren al helemaal bleek, de buik flink opgezet, dus er werd meteen een infuus ingebracht, en binnen 10 minuten lag ons meissie op de operatietafel. De milt was al fors opgezet, dus het werd tijd!
We waren er op tijd bij: geen schade aan de organen, de maag is nu vastgezet, en verder is het vanavond en vannacht even afwachten.
De komende 10 dagen moet ze het in elk geval kalm aan doen: speciaal voer, een rompertje aan, medicijnen, en lijnrust. Zal niet meevallen voor ons ongeleid projectiel! Voorlopig is het maar een zielig hoopje hond..ze slaapt nu, halverwege de kamer ( daar zakte ze door haar hoefjes en kregen we er geen beweging meer in, dus ik heb er maar een dekentje overheen gelegd)
Maar: door lezen op HP en ervaringen van anderen wist ik wel meteen dat dit wel eens een maagtorsie zou kunnen zijn, en heeft Amélie het overleefd!
En wij? Zitten nog met trillende knietjes achter een glas wijn...


Reageren




































